vrijdag 2 oktober 2020

Don't be afraid of the Dark πŸŒ“


Hoe was je dag vandaag?', vraagt Ralph terwijl hij me in zijn armen sluit.

Ik heb tijdens een wandeling met Jack even kort kunnen babbelen met een paar mensen’, vertel ik als een uitgelaten kind, 'en dat deed zooooo’n deugd πŸ₯°', zeg ik verder terwijl ik wat in mijn vel blink.

Lennaert en Lisa zijn ondertussen al twee weken gestart met hun studies 

en zitten dus allebei terug op kot in Gent. 

Het is opnieuw stil in huis, héél stil, te stil misschien?


Je kunt nu wat tijd voor jezelf maken’, hoor ik vaak. 

Maar insiders weten hoe moeilijk dat is voor mij πŸ™ƒ.

Ik werk er aan, no worries.


In de voorbije jaren heb ik vaak eenzame periodes gekend. 

Ik heb de indruk dat nu, in deze Corona tijd, 

het alleen zijn, nog meer doorweegt.


Ik moet sowieso voorzichtiger zijn, als risicopatiΓ«nt 

en zeker nu ook nog met mijn bijkomende medicatie. 

Maar ik moet al zo’n tien jaar ‘voorzichtig’ zijn dus dat is niet nieuw.


Het risico is gewoon anders. 


Dat heeft al voor veel angsten gezorgd. 

Je kan nu zeggen: ‘AllΓ© Dintje niet panikeren hΓ©’. 

Wel dat doe ik niet. 

Angsten daar vraag je niet om, er bestaat ook geen aan-uit knop. 

Het enige dat je kan doen is ‘alles’ realistisch bekijken, voorzichtig zijn, eens goed ademen en dan moedig verder zetten. 


En dat doe...

De ene dag beter dan de andere 😝.


Gaan wandelen met Jack, onze hond, is mijn dagelijkse activiteit en ze is vooral noodzakelijk. Het maakt mij nuttig en het lucht Jack op πŸ˜‚. 

Ook ik heb er ook deugd van om eens buiten te zijn 🌸, 
om wat frisse lucht op te snuiven en terug wat connectie te maken met de buitenwereld 🌎.

Ik had die dag met vier mensen even kort 
en van op een veilige afstand wat kunnen babbelen. 

Eerst een aangename babbel met mijn buurvrouw, een zalig warm persoon 
waar ik zΓ³ naar opkijk 😘 en waar ik me op één of andere manier altijd aan op trek. 
Wat verder volgt een kort gesprek met een vriendelijke onbekende terwijl onze honden wat snuffelen. Daarna praat ik met een vriendin die me vertelt hoe het met haar kleutertjes gaat in haar klas. Het is zo’n lieveke.  En wat later nog wissel ik een paar woorden uit van ver met nog een andere buur net voor dat ik terug thuis kom. 

Die hond denkt waarschijnlijk: 
'Wanneer doet die eens voort in plaats van te tetteren πŸ˜‚.'

Ik voel wel dat het alweer moeilijker gaat om naar ‘buiten’ te gaan’, 
zeg ik wat bedenkend aan Ralph terwijl ik een soort schaamtegevoel ervaar.

Ik ervaar het als ik praat dat het alweer moeilijker gaat. 
Soms geraak ik niet uit mijn woorden πŸ™Š #lupus
of begrijp ik niet direct wat ze willen zeggen πŸ™‰ #lupus
of weet ik niet goed wat ik moet vertellen πŸ™ˆ. #onzeker

Een conversatie aangaan met iemand vraagt terug veeeeeeel moed. 

Toch probeer ik het, ook al is het gewoon maar even glimlachen. 
Dat is ook een vorm van babbelen, vind ik. 
Op die manier heb al veel 'vrienden' gemaakt, 
ook al beseffen zij het misschien niet eens πŸ˜‚.

Die connectie met mensen voelen πŸ’ž, is net dat wat ik zo nodig heb. 
Het is hetgeen dat me oplaadt als mens, 
hetgeen dat licht schept in mijn duisternis.

De huisdrempel wordt almaar hoger en breder. 
Ik besef dat. Het mag niet terug een obstakel worden. 
Zeker niet met die donkere dagen in aantocht.
I've been there, done that.  
Ik werk er echter hard aan, geloof me.
Stapje per stapje, dag per dag en vooral DURVEN.
Het lijkt misschien zo absurd voor sommigen en toch...

'Don’t be afraid of the dark'.

Je kan het met zoveel betekenis invullen.

Ook het schrijven van deze blog en vooral 'het' met jullie delen, 
heeft me veel moed gevraagd. 
Na heel wat gepieker, onzekerheid, toch wat okselvijvers 
en de bemoedigende woorden van mijn kinesist vanmorgen: 'Gewoon doen', 
heb ik het dan toch gedurfd πŸ€.

Angst houdt ons binnen onze vier 'muren'.
De muren van ons huis, de drempels in ons hoofd
en de klapdeurtjes van ons hart πŸ’›.

Het houdt ons vaak tegen om de dingen te doen
die we net zo graag doen,
die we zo har(t)d nodig hebben.

Just do it ✅!
I do it too, most of the times ✌️

Fijn weekend iedereen en veel liefs 😘
xxxx
Dintje

Don't be afraid of the dark, 
het machtige nummer van the Robert Cray Band.
One of my favorites πŸ₯°.



Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰

Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.




vrijdag 19 juni 2020

Hugging is the best medicine in the world πŸ’•


Mogen we elkaar knuffelen?’, vraagt Lennaert
terwijl hij me wat aarzelend in zijn armen neemt.

Tijdens de hele Corona periode zijn we bevoorrecht geweest 
om beide kinderen vaker bij ons thuis te hebben. 

Het was met momenten hectisch, zwaar, intens 
maar vooral heel hartverwarmend en enorm deugddoend. 
Het veranderde mijn eenzaamheid in een huis vol leven. 

Vorige zondag hebben we Lisa terug naar haar kot in Gent gevoerd. 
Want maandag begon ze met haar stage in een woon-zorg centrum. 
Lennaert zit al een tijdje terug op kot in Gent 
en is nog volop bezig met zijn examens. 

Toen we vorige zondag in Gent waren 
zijn we uiteraard heel even bij Lennaert gestopt πŸ₯³.

Mogen we elkaar knuffelen❣️?’, vraagt Lennaert 
terwijl hij me wat aarzelend in zijn armen neemt. 

Ik kon echter niet wachten, want ik voelde een soort van hoogdringendheid 
en greep hem vast alsof mijn armen gigantische zuignappen waren πŸ™
Stevig sloot ik hem in mijn armen. 
Het is soms erger dan mezelf, I know πŸ˜‚.

De wereld rondom ons verdween heel even.
En dat deed zo'n deugd...

Ik kan dat gevoel nauwelijks met woorden omschrijven. 
Maar als je iemand zo intens graag ziet 
en al een tijdje niet meer gezien hebt 
en dan kan je die persoon in je armen sluiten, in je hart omarmen πŸ’• 
dan is zo’n connectie helend op alle vlakken. 

Een kus geven, een hand uitreiken, elkaar omhelzen. 
Het is iets dat we vaak automatisch doen.
En terecht, want het is zo’n liefdevol gebaar.

Het zijn hele simpele kleine dingen 
die vaak een wereld van verschil maken.

Als er iemand eens liefdevol over je rug wrijft, 
als je een zoen op je voorhoofd krijgt, 
als plots zijn vingers in de jouwe verstrengelen 
en twee handen versmelten als één πŸ’ž.

Voorlopig knuffelen wij enkel in onze bubbel van vier. 

Ik verlang echter om de mensen die ik graag zie 
terug een zoen of een knuffel te kunnen geven.

Al zal de kwaliteit van die knuffel wel anders zijn. 

Ze al nΓ³g intenser, nΓ³g warmer, nΓ³g bewuster 
en met veel meer dankbaarheid gegeven en ontvangen worden.

‘Hugging is the best medicine in the world πŸ’—

Als je kan, als je mag, 
knuffel dan iemand
en vooral doe het met je ganse hart.

Fijn weekend en veel liefs πŸ˜˜.
xxxx
Dintje

Met dank aan mijn papa voor de foto πŸ’—.
En bedankt Lisa voor je intense knuffel πŸ’—.


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Delen mag πŸ₯° van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.

donderdag 11 juni 2020

Life's what you make it πŸŒΈπŸ’—


Doe een keer zotπŸ€ͺ’ zegt Lisa al lachend terwijl ze een lege doos van Zalando 
met iets te véél enthousiasme over mijn hoofd duwt.
De hond kijkt me aan met een blik van wat doet die nu weer?

Ik deel het niet graag maar het is wat het is 🀷‍♀️.

De voorbije 6 maanden zijn al bijzonder zwaar geweest.
Iedere dag is het vechten. Alsof ik dagelijks een soort van duel moet trotseren, telkens met een andere tegenstander 🀺.

De Corona-lockdown legt jammergenoeg geen vergrendeling op mijn ziekte ⛓. 
Integendeel, het voelt aan alsof het vinnig zijn baan 
door mijn verzwakt lichaam verderzet. 

Moest ik me nu eens beter voelen, minder grieperig zijn 
en meer energie hebben πŸ’‍♀️’, zeg ik al dagdromend aan Ralph. 
Dan zou ik…

Ik overdoe me nochtans niet. Wat zou het kunnen zijn? Waarom voel ik me zo? 
Ben ik één van mijn pillen vergeten misschien? Wanneer houdt die intense hoofdpijn op? Waarom ben ik zo verstrooid, met mijn gedachten in de wolken, soms zo afwezig? 

Is er een grote opstoot op komst? Ik mag echter geen opstoot krijgen, zeg ik verschrikt aan Ralph, want mijn cortisone kan ik niet opdrijven door Corona. Waarom klopt mijn hart bijna uit mijn lijf? Waarom ben ik zo duizelig en voel ik me zo flauw? 

Hoe zit het met dat letsel in mijn hersenen? Is het aan het toenemen? 
Soms voelt het aan alsof ik op een tijdbom zit πŸ’£.

Het is een vragenronde zonder einde en vooral zonder antwoorden❓🚫⛔️.
Gelukkig word ik nauw opgevolgd door mijn dokters πŸ₯‡.

Ik ben zo moe, ik ben HET zoooo moe’, 
herhaal ik tegen mezelf terwijl ik wat met mijn handen in mijn haren zit πŸ™‡‍♀️. 
Ralph laat me even ventileren. 

Wat denk jij schat? Waarom voel ik me zo slecht?’ vraag ik hem terwijl ik antwoorden zoek in zijn gelaat. Na wat stilte zegt Ralph voorzichtig: ‘Omdat je ziek bent, je bent ziek, je hebt een ziekte die je zo laat voelen 😷. 
Je doet niets verkeerd, je Lupus doet nog steeds zijn eigen willetje. Dat is heel slopend voor jou dus rusten, rusten en nog eens rusten 😴 is de boodschap.’

Ik ben echter allergisch aan rusten, kan het niet helpen, het zit in mijn karakter. 
In mijn hoofd ben ik dartel en vrij πŸ•Š. Als ik moe ben of me zo slecht voel dan kan ik daar niet goed tegen, dan vecht ik ertegen. Dan doe ik van alles om mijn gedachten te verzetten en dan krijg ik natuurlijk de klop van de πŸ”¨. 

Toch zet ik iedere nieuwe dag in vol met dapperheid en met verse moed✌️, 
al is het vaak op automatische piloot. Niet te veel denken Dintje, gewoon doen en hopen op ’t beste.

Opstaan, eten, lezen, mezelf opmaken, rusten, een beetje opruimen, rusten, wandelen met de hond, rusten, eten, rusten, iets thuis doen, rusten, lezen, wandelen met hond, douchen, rusten, eten, tv kijken, tijdig gaan slapen en dan terug opstaan. Routine noemen ze dat dan, denk ik πŸ˜‚.

Soms is het beter om er niet tegen te vechten en gewoon te ondergaan. 
Dat is waar, ik weet dat…
Ik heb het al zoveel keer aan een ander gezegd. 
Toch blijft het verdomd moeilijk om het op mezelf toe te passen. 

En toch lieve mensen…
Life’s what you make it πŸŒΈπŸ’—.

Weet je ondanks dat ‘alles’ beleef ik ook veel vreugdemomenten ✨, 
kan ik een hartverwarmend geluksgevoel ervaren,
heerst er ook een deugddoende sereniteit in mijn hart en mijn ziel 
die me moed πŸ€ en wilskracht geeft πŸš€.

Hier thuis lachen we soms tot onze buik er pijn van doet, 
placeren Lisa en ik een dansje in de keuken, 
genieten we samen van rustige wandelingen in de natuur 🌿
terwijl de stilte ons helend voedt.

Iedere dag moet ik wel ergens om lachen. 
Al is het vaak om mijn eigen geklungel en onhandigheid. 
Het is belangrijk om mezelf niet altijd te serieus te nemen, 
om me wat lichter op te nemen want het is zwaar genoeg. 

Iedere dag ervaar ik die intense dankbaarheid voor alle momenten 
die ik met Lenny en Lisa extra kreeg, het is onvervangbare tijd. 
Ik ben zo dankbaar voor die tijd van fysieke afstand tussen Ralph en ik 
die ons zo dichter en hechter bij elkaar heeft gebracht. 

Weet je er is altijd wel iets positiefs te vinden middenin moeilijke situaties.
Het klinkt clichΓ© en toch…

Doe een keer zot πŸ€ͺ’ zegt Lisa al lachend terwijl ze een doos van Zalando 
met iets te véél enthousiasme over mijn hoofd duwt.

Ewel ja, eens zotjes doen doet deugd, geloof me 😍.


Baby, life's what you make it
Can't escape it
Celebrate it
Anticipate it
Life's what you make it

- Talk Talk -


Fijn weekend en geniet van 'alles' en vooral van elkaar.

Veel liefs van een zotte doos 😘.
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Delen mag πŸ₯° van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.



vrijdag 29 mei 2020

Time to Rise 🌸

GeΓ―nspireerd door twee imposante bomen 🌳🌳 aan het pleintje aan ons huis, schreef ik een tekst over acceptatie, loslaten en groei. 
Het is telkens een prachtig moment als die bomen hun eerste blaadjes πŸƒ krijgen. Iets zien groeien doet iets met een mens.

Net zoals alle andere jaren heeft de ene boom 
een forse voorsprong op de andere. 
Op het eerste zicht zie je niet echt een verschil tussen de twee bomen. 
Maar als je beter kijkt dan zie je dat die ene dunner en fragieler is. 
Dat ze het moeilijker heeft. 

Maar ik bewonder haar keer op keer. 
Want als de tijd er rijp voor is, 
dan bundelt ze haar krachten samen 
en dan bloeit ze opnieuw op haar mooist 🌸. 

Net zoals die ene boom heb ik het ook moeilijk om mee te groeien met anderen. 
Ongewild werd ik, door ziekte en pijn, in een andere 'vorm’ geduwd. 

Van super actief naar go-with-the-flow. 
Van heel sportief πŸƒ‍♀️ naar ik-probeer-iedere-dag-een-beetje-te-bewegen.
Van er-altijd-bij-te-zijn naar soms heel eenzaam te zijn πŸ™‡‍♀️. 

Die hele ommezwaai zette mijn ganse wereld op z'n kop. 
Ik moest opnieuw zoeken naar mijn nieuwe ik. 

Maar weet je, ondanks dat alles...
ben ik nog steeds Claudine, Dintje. 

Een vrouw, een dochter, een mama, 
een vriendin vol met passie en gevoelens, vol met dromen en ideeΓ«n, 
vol met enthousiasme dat soms overloopt. 
En vooral met een vurige wilskracht ❤️ om opnieuw te groeien. 

Het schrijven van deze tekst heeft me doen inzien 
dat de vorm er niet echt toe doet...
zolang je inborst, je wortels maar goed zijn. 

Dat wat er ook gebeurt in je leven 
dat je altijd een keuze hebt 
om je takken naar beneden te laten hangen 
of opnieuw moedig uit te reiken naar deze wereld 🌳🌸. 

Mijn tekst vind je hieronder terug op de foto.

Veel liefs en fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje



Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.




woensdag 20 mei 2020

Vive la vie πŸ₯‚ vive l’amour πŸ’ et vive la mer 🌊.


Daar was het…
Toen ik die middag die foto nam en dat mijn schoenen onder water liepen 🌊 
en ik al waggelend terug naar je toe stapteπŸ₯. 

Toen hebben we, voor het eerst in twee maanden tijd, elkaar vastgenomen en elkaar stevig doch voorzichtig geknuffeld πŸ₯°. 

Het was zo intens, zo deugddoend, zo liefdevol, zo…

Die bijzondere tijd doet iets met een mens. 
Geniet van het leven πŸ₯³, leef iedere dag 🌸, 
wees dankbaar πŸ€en omarm anderen zoveel je kan, als je kan/mag. 

Vive la vie πŸ₯‚ vive l’amour πŸ’ et vive la mer 🌊.

Fijne woensdag 😘
xxxx
Dintje

vrijdag 8 mei 2020

For it is in giving that we receive πŸ’


Ach c’est toi Jacqueline’, zei ze met een vertederende stem terwijl ze met haar ogen mijn gelaat aftastte 😘.

Toen ik vorige week in het ziekenhuis opgenomen werd 
dan deelde ik de kamer met een iets oudere dame πŸ‘΅πŸ». 

Ik geef toe, in het begin wilde ik absoluut geen contact met iemand. 
Enerzijds omdat ik nog steeds wat verschrikt was voor het Corona virus 🦠 en anderzijds moest ik iets later een onderzoek laten uitvoeren 🩺.  
Dus mijn gedachten waren vooral op mezelf gericht πŸ™‡‍♀️. 

Maar telkens als ik naar het toilet ging dan kon ik het niet laten 
om even mijn ogen te laten afdwalen achter het gordijn dat ons scheidde. 

Vanuit mijn bed kon ik haar enkel horen.
Het ene moment was ze helder, 
op een ander moment had ze hele gesprekken in het Frans. 

Al gauw wist ik dat deze dame verward was, het moeilijk had, 
zich heel eenzaam en afgesloten voelde. 

Ik heb haar horen bidden πŸ™ en wanhopig steun zoeken in haar geloof . 
Ik voelde haar radeloosheid, het ging heel diep, door merg en been πŸ’”. 
Het ontroerende me intens en ik voelde me zo machteloos.

Je kan altijd wel iets geven’, las ik in mijn boek. 
Een glimlach, een bloem 🌷, een lief woord...

Toen veranderde mijn aandacht naar haar 
in plaats van op mezelf gericht te zijn.

Ach c’est toi Jacqueline’, zei ze met een vertederende stem en een blik vol nostalgie ✨ en terwijl fleurde haar gezichtje volledig op ✨.  
Alsof ze een engel had gezien πŸ‘Ό. 

Toen wist ik dat ‘Jacqueline’ iemand moest zijn die ze intens graag zag, 
iemand dat ze heel warm in haar hartje koesterde πŸ’–. 

Ik gaf haar mijn glimlach 😘 en het deed haar deugd. 
Het 'gordijn' tussen ons verdween. 

Geleidelijk aan hadden we een gesprek in ’t Nederlands 
en dan ineens in ’t Frans. 
In alle helderheid πŸ”† naar volledige verwardheid 🀷‍♀️. 
Van realiteit tot een denkbeeldige wereld.
Ik leefde mee in ‘haar wereld’ en het stelde haar gerust.

Toen ik na mijn onderzoek terug op de kamer was 
noemde ze me plots Germaine in plaats van Jacqueline. 
Ik was de bovenbuur van het 2de verdiep waar ze woonde. 

Opnieuw ging ik mee in haar verhaal. 
Ze vertelde me over haar ouders, over de oorlog, 
over haar zus, over de woonplaats van Adamo enz... 

Gefascineerd bleef ik naar haar luisteren.
Een nostalgische glimlach op haar gelaat 
verwarmde mijn ganse hart πŸ₯°. 

Zorgen voor iemand 🀲 heeft een positief bijkomend effect 
dat je je eigen ‘miserie’ opzij zet of relativeert’, 
kreeg ik in een berichtje van Joeri, de neef van Ralph.
Zo mooi verwoord, toch ☺️?

Het was een intense dag, gevuld met onzekerheid, extreme hoofdpijn, misselijkheid en toch een beetje stress voor het onderzoek. 
Maar toen ik naar huis mocht had ik het moeilijk 
om afscheid te nemen van mijn lieve buurvrouw.

Tegelijkertijd voelde ik me zo opgeladen ☀️, 
intens dankbaar voor onze ontmoeting 
en was mijn hart gevuld met zoveel vreugde.

Een paar dagen later heb ik voor haar, via de receptie van het ziekenhuis, 
een kaartje bezorgd πŸ’Œ. Van Jacqueline, Germaine of Claudine.

Ze zal het wellicht nooit weten van wie het komt 
maar het maakt echt niet uit.

‘Je krijgt zoveel terug als je geeft’, 
Ik bedoel geen materiΓ«le dingen met ‘geven’.

Dankbaarheid, vriendelijk zijn, een glimlach, 
een deugddoende babbel, aandacht geven, 
mildheid en gewoon lief zijn.

‘For it is in giving 
that we receive’

Niet iedereen zal deze begrijpen…
Is niet erg πŸ™ƒ.

Probeer het en ervaar hoe het voelt πŸ’.

Fijn weekend iedereen en veel liefs 😘.
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.


zondag 3 mei 2020

Once you choose hope, anything is possible πŸ€


‘Je zal maandag eerst onder de CT-scan moeten’, 
hoorde ik haar in stukjes zeggen via een slechte telefoon verbinding πŸ“ž. 

Had ik dit nu correct begrepen? 
Maandag eerst een CT-scan van mijn longen 
en dan woensdag een opname in 't ziekenhuis voor de onderzoeken? 

Ik moet bekennen dat, na het uitbreken van het COVID-19 virus 🦠, 
zoveel weken geleden, ik overweldigd werd door angst 😱. 
Zoals velen, denk ik.

Met één golfslag 🌊 werd ik mee de diepte in gesleurd waar alles duister en onzeker was. Mijn gedachten waren niet helder meer. Ik kon zelfs bepaalde dingen niet meer echt realistisch inzien. 

Ik leefde met de overtuiging dat ‘dit’ voor mij het einde zou betekenen en automatisch schakelde ik over in een soort overlevingsmodus. 

In paniek was ik niet...Ik bleef zelfs ontzettend kalm. 
Maar in stilte was ik aan het verdrinken in de onzekerheid, in de angst, 
de machteloosheid en een gevoel van oneerlijkheid.

Het klinkt misschien heel hard als je dit nu zo leest. 
Maar met een ziek lichaam en een systeem dat niet kan vechten.
Wel de som was rap gemaakt.

Ik had mijn toiletzak al klaar gemaakt 
en onderbroeken op een stapeltje ernaast gezet. 
In mijn hoofd had ik voor Lisa, Lenny en Ralph al brieven geschreven ✍️. 
Voor later, dat ze moedig moesten voort doen met hun leven, dat ik wilde dat ze gelukkig waren, dat ze…Ja zoveel eigenlijk dat mijn brief al gauw een dik boek werd.

Die angst was echter heel reΓ«el.
In mijn hoofd dan toch.

Toch nam ik al mijn moed en zinnig verstand bij elkaar en herpakte ik mij. 
Door stilte in mezelf te creΓ«ren keerde de rust in mij terug. Ik voelde een soort vertrouwen opborrelen dat alles wel goed zou komen en een vurige hoop werd in mij aangewakkerd.  

‘Je zal eerst onder de CT-scan moeten vooraleer je opgenomen kan worden’, hoorde ik haar in stukjes zeggen.

Die angst van toen 😱, van in het begin van de crisis, 
wel die keerde jammergenoeg instant terug. 

Slapen gebeurde opnieuw in flarden, bezweet kwam ik wakker aan de andere kant van ons bed. Overdag kon ik me niet concentreren, ik was in gedachten verzonken en heel stil. In mijn hoofd kwam het allemaal terug, de onzekerheid, 'de-wat-als’ scenario’s enz…

En opnieuw kon ik die woelige onrust 🌊in mijn hoofd bedaren
en de rust in mijn hart ❤️ terug laten vloeien.

Ondertussen is alles achter de rug en is alles goed verlopen.

Die maandag van de CT scan rolde er een traan πŸ’§over mijn wang
toen ik het slot van mijn fiets niet onmiddellijk dicht kreeg. 
Ik voelde zoveel emoties tegelijkertijd. 
Angst, boosheid, onzekerheid, verdriet...

Ik haalde toen eens diep adem en kreeg een warme glimlach van een ambulancier. Daarna stapte ik moedig het ziekenhuis binnen met het vertrouwen dat alles wel goed zou komen ☺️.

Als je je focus enkel legt op je angst
dan geef die angst alle kracht.

Ik liet ‘het’ los…
De controle, de angst, de onzekerheid, de onmacht.

Het voelde aan als een vrije val πŸͺ‚
en toch werd ik zacht opgevangen in een zee vol hoop πŸ€.

'Once you choose hope anything is possible'

That's the spirit!

Fijne zondag iedereen en veel liefs 😘.
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.