donderdag 28 november 2019

Het rood van heel mijn hart voor jou❣️


Morgen is het Rode Neuzen Dag❣️. 
Een actie om projecten te steunen die jongeren mentaal sterker maken. 

Rust in je hoofd vinden, verdriet uit je hart ventileren, je angsten delen, 
ergens terecht kunnen als je de weg even kwijt bent. 

Je gesteund en gedragen voelen.
Mentale weerbaarheid en veerkracht zijn zo belangrijk.

Echter niet alleen voor jongeren πŸ€”.

In deze tijden van burn-outs, sociale isolatie en eenzaamheid 
hebben we nood aan houvast πŸ€, aan hulp, aan dialoog, aan erkenning.  
Om gezien, gehoord en gevoeld te worden.

Psychische pijn, mentale pijn kan je moeilijk meten πŸ“. 
Toch staat het voor mij op gelijke hoogte van fysieke pijn. 
Het ene hangt vaak samen met het andere. Dat is althans mijn ervaring. 

Het blijft jammergenoeg een groot taboe. 
Het is vaak heel onzichtbaar of verscholen achter een happy face-masker 🎭.

Toch kan hulpverlening, een luisterend oor, ergens terecht kunnen met je problemen een belangrijke bouwsteen zijn 
in de brug naar mentaal en fysiek welbevinden. 
Zodat je niet breekt maar met de nodige veerkracht kan buigen 🌾. 

Zet je rode neus op maar doe meer dan dat 😘. 
Zet ook je hart open, luister echt en omarm met warmte.
It’s time to act ⏰!

Iedereen heeft er ooit wel eens mee te maken. 
Als kind, als puber, als volwassene maar ook veel ouderen
kampen met psychische problemen en harde eenzaamheid. 

Erken het beroep van psychologen, van psychotherapeuten, 
van zij die hulp bieden 🀲 en neem ze op in de verplichte ziekteverzekering. 
Organiseer initiatieven waar mensen terecht kunnen. 
Zet de deur op een kier, maak zo de weg vrij. 
Zodat het toegankelijk is en betaalbaar blijft voor iedereen.

Morgen is rood, wat rood hoort te zijn ❣️.

Het rood van heel mijn hart voor jou 😘, 
jij die eenzaam bent, jij met pijn in je hart en muizenissen in je hoofd.

Spreek er over met iemand, laat je helpen
en weet vooral dat je niet alleen bent.

Samen zijn we sterk ❤️.
We're alright together ❣️.

Veel liefs en fijn weekend iedereen 😘.
xxxx
Dintje

Met dank aan mijn fotograaf Lisa'tje 🌷❤️πŸ₯°


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.




Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.



vrijdag 22 november 2019

I'm learning to fly πŸ•Š


‘Ik heb durven praten met die mevrouw in de loopweide', zeg ik aan Ralph terwijl ik zijn arm dicht bij me pak en glunder van fierheid ☺️. 

Iedere avond als Ralph thuiskomt van z'n werk gaan we eerst wandelen met Jack 🐢, onze Golden Retriever van 10 maanden oud. Het is een vast ritueel geworden waar we allebei iedere avond naar uit kijken. 
Het is een gouden momentje πŸ’› om wat bij te praten, om even te ventileren. 
Het is letterlijk en figuurlijk uitwaaien. We genieten er telkens van. Door weer en wind, het maakt niet uit.

In het midden van onze wandeling laten we Jack eens los in een loopweide. Ze vindt het zalig om in alle vrijheid, zonder haar leiband, rond te crossen. Ze maakt dan ook kennis met andere honden en terwijl praten wij wat met hun baasjes. Meestal zeg ik niets of bitter weinig dan 🀫. Ralph voert het woord en hij doet dat goed, as usual 😍. Maar deze keer was ik spontaan een gesprek gestart met iemand in de loopweide. 

‘Ik heb durven praten met die mevrouw in de loopweide', zeg ik aan Ralph terwijl ik zijn arm dicht bij me pak en glunder van fierheid ☺️.

Het deed ontzettend deugd om vrij en zonder angst te praten over koetjes en kalfjes. Zonder achteraf te denken, of eerder kritisch op mezelf te zijn, 'maar Dintje toch wat heb je nu toch allemaal gezegd?'.

I'm learning to fly...

‘Ik was zo zenuwachtig voor onze date πŸ™ƒ’, vertel ik wat opgelucht aan mijn vriendinnen πŸ‘­ toen we afgesproken hadden om te lunchen. ‘Maar na een paar Sedistressen πŸ’ŠπŸ’Š en enkele Rescue druppeltjes durfde ik het aan.’ zeg ik verder vol glorie en blinkend in mijn vel. 

Ik was fier op mezelf dat ik de date niet had afgezegd uit angst. Uiteraard ging dit niet van zelf. Ik heb eerst al mijn moed bijeen moeten sprokkelen, de pro’s en de contra’s afgewogen en dan ben ik met nog heel wat vraagtekens ❓❓met mijn fiets vertrokken.

Mijn vriendin kijkt me vertederend aan πŸ₯Ί en zegt: ‘Maar allΓ© Dintje toch, je moet toch geen stress hebben om met ons af te spreken.’ 

Toch is het vaak zo πŸ˜”. 

Velen weten niet of beseffen niet wat ik er allemaal voor over heb. Als je me ziet ‘stralen’ op een feestje, als me tegenkomt op lokaal festival, als je me ziet genieten tijdens een lunch dan heb ik al heuse bergen beklommen. 
Zowel lichamelijk als mentaal. 

Vooral het emotionele stuk domineerde meer en meer. 
‘Zal ik weten wat gezegd? Wat als ik te stil ben? Wat als ik mijn woorden niet vind? Wat als de mist in mijn hoofd alle aandacht uit me trekt?'. 
Wat als, wat als...Ken je dat πŸ™„? 

I'm learning to fly 
but I ain't got wings

‘Is alles in ok met je?’ vroeg een vriendin een paar maanden geleden terwijl ze me vasthield bij mijn arm en met haar ogen om antwoorden zocht in mijn gelaat. 

Geef toe, als iemand je bij de arm vastneemt of es zachtjes een hand op je schouder legt of zelfs eens kort over je rug wrijft dan doe dit toch iets met een mens? Ik bedoel niet die overdreven versmachtende knuffels die eerder niets betekenen. Maar die kleine dingetjes. Een korte aanraking, een alleszeggende blik, een knipoog met een zachte glimlach…

Het raakt telkens iets in mij, het beweegt me. 
Alsof het me een klein shockje geeft aan mijn hart en me toefluistert: ‘Ik ben er voor je 😘Het is zo mooi om die menselijk connectie te ervaren zonder al te veel woorden. 

‘Je schrijft niet meer, het is stilletjes, ik maak me echt we zorgen hoor’, vulde ze verder aan. ‘Ik durf niet meer’, zei ik haar met een krop in mijn keel terwijl ik wat naar de grond bleef turen. Het klonk zo flauw van mij. Ik schaamde me er zelfs voor. Verwonderd keek ze me aan en wat verontwaardigd reageerde ze direct: ‘Hoe je durft niet meer? Schrijven bedoel je?’. Wat verweesd bleef ze me aankijken en in haar blik kon ik zien hoe ze zonder woorden me vertelde: ‘Maar allΓ© Dintje toch, hoe is dat nu mogelijk?’.

What goes up must come down

Het is soms raar hoe het begint... 
Een deukje hier en een duwtje daar. 
De durf slaat om in twijfel. Het enthousiasme wordt overschaduwd door angst. Fierheid maakt plaats voor schaamte. Tot je angsten zo groot worden dat het je stil legt op alle vlakken. Beetje per beetje geraakte ik geΓ―soleerd in mijn hoofd en in mijn hart. De huisdrempel was terug een grote hindernis geworden. Ook in mijn hoofd voelde ik me vaak heel alleen en mijn hart sloot zachtjes haar deurtjes.

Coming down is the hardest thing

'Angst is als onkruid', legde mijn psycholoog uit. 'Als je het niet op tijd snoeit dat woekert het. Dan neemt het alle plaats in van je mooie tuin.'

Angst is niet hetzelfde als bang zijn, vind ik. 
Ik ben niet gauw bang, ik ben eerder diegene die 'durft'. Mijn angsten zitten vooral heel diep in mij. Het had zich genesteld in mijn denken, in mijn hele zijn. Het wekte heel wat twijfels in mij op. Het maakte me zo onzeker dat het me op alle vlakken stil legde.

Vooral op sociaal vlak ontwikkelde ik een grote angst. 
Toen ik vertelde aan mijn huisarts dat ik niet goed in mijn vel zat, dan vertelde ik ook over mijn angsten. Hoe het me belemmerde in mijn dagelijks leven, hoe het me diep ongelukkig maakte, hoe het me afsnoerde van de wereld. Hoe ik die connectie, die menselijke band, met anderen zo miste. 

Sinds een paar weken heerst er terug rust in mijn hoofd en in mijn hart. 'Ik voel een soort kalmte in mij' vertelde ik aan de pijnverantwoordelijke, aan mijn huisarts en aan mijn reumatoloog. Tegen wie nog πŸ˜‚? 
Het opgejaagd, onzekere gevoel is gedempt. Ik durf opnieuw naar de winkel, ik durf opnieuw praten tegen mensen, ik durf opnieuw schrijven, ik durf het leven opnieuw aan ✌️.

I'm learning to fly 
around the clouds 

Het is absoluut geen schande als je angsten ontwikkelt. 
Je vraagt er niet om, het overkomt je. 

Het is belangrijk om erover te praten met iemand, om hulp te vragen 
zodat je het onkruid 🌿 in je tuin kan wieden 
en volop kan genieten van de bloemen 🌷, van het gras en de serene rust.

‘Ik heb durven praten met die mevrouw in de loopweide', zeg ik aan Ralph terwijl ik zijn arm dicht bij me pak en glunder van fierheid ☺️. 

I'm learning to fly and I've got my wingsπŸ•Š

Wish me luck πŸ€❤️.

Veel liefs 😘
xxxx
Dintje

Lyrics van de ferme songI'm van Tom Petty - Learning to fly




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.


donderdag 7 november 2019

Live in the moment, this moment is your life ✨


‘Alles is eindig en dat inzicht vult mijn hart met intense dankbaarheid ❤️’, zeg ik haar. Het lijkt wat tegenstrijdig als ik het zo schrijf. En toch…

Door nogmaals van zo dichtbij met de dood geconfronteerd te worden 
doet het me opnieuw ‘anders’ naar alles kijken. Wetende dat niets voor altijd hetzelfde blijft 🌏. 

Als ga wandelen met de hond dat neem ik telkens es diep adem, dan kijk ik vol bewondering naar de wolken boven mijn hoofd 🌀, dan geniet ik van het lichte briesje op mijn gezicht. 

Telkens groeit het besef dat we moeten genieten van ieder moment, van de hartelijke mensen die we ontmoeten, van deugddoende gesprekken, 
van warme genegenheid en gezelligheid πŸ’—. 

Alles is eindig…

De ochtend van de begrafenis stond ik op met een hele zware lupus opstoot πŸ€’. Het kwam niet goed uit, wat een understatement is. Helaas kan ik mijn opstoten niet plannen. En moest ik het kunnen, dan had ik er geen πŸ™ƒ. 

Opgepept door een hogere dosis cortisone, gedempt door een ander middel om mijn emoties aan te kunnen en terwijl was alles aan het vechten in mij. 
Mijn lichaam gloeide πŸ”₯, mijn hoofd bleef echter koel terwijl mijn hart huilde 😒. Ik heb het doorstaan. Niemand heeft er iets van gemerkt, denk ik. As usual.

Ook een opstoot is gelukkig ‘eindig’. Na 3 weken voel ik me eindelijk iets beterπŸ€. Het is hels geweest, ik moet er geen doekjes om winden. 

Met pijn in mijn hart heb ik een geplande conferentie in Praag ✈️ en een belangrijke meeting in Amsterdam als Patient Research Partner noodgedwongen moeten annuleren. 

Ik had er zo naar uitgekeken, ik had er graag bij geweest. Maar zelfstandig de trein of het vliegtuig nemen was niet mogelijk in mijn toestand. En zelfs dan nog, mijn hersenen lagen zo in de knoop dat ik wellicht niet veel zinnigs had kunnen bijdragen. 

Maar alles lijkt plots zo relatief πŸ€”. 
Ik blijf niet hangen in een treur-modus, er zijn ergere dingen in ’t leven. 
Het is uitkijken naar het volgende project. That’s the spirit!
Maar eerst moet ik nu een tijdje herstellen.

‘Alles is eindig en dat inzicht vult mijn hart met intense dankbaarheid ❤️’. 
Niets blijft voor altijd hetzelfde. That’s life.

Mensen die je graag ziet, je lievelingshuisdier waar je zo van houdt, je mooiste plant in je tuin🌷. Maar ook een gevoel, een emotie, de regen, dagen vol zonneschijn, moeilijke periodes en topmomenten πŸ”. 
Alles komt en gaat 🌊.

Wees dankbaar voor het gezelschap dat je nu hebt, 
voor de dingen die je nu kan.

Waardeer met een flinke portie vreugde 
iedere nieuwe dag in dit wonderlijk leven ✨.

Geniet van het NU. 
Het klinkt clichΓ©...En toch.

Veel liefs en ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend toe 😘
xxxx

Dintje



Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.

Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.

donderdag 31 oktober 2019

How can you mend a broken heart πŸ’”?


'Het is gebeurd πŸ’”', zei Ralph met een gebroken schorre stem door de telefoon. 
Drie woordjes die ik helaas onmiddellijk begreep. 
Het raakte me diep, mijn adem verstokte, mijn hart sloeg een slagje over.

Terwijl dikke tranenπŸ’§uit mijn ogen rolden draaide ik met een ietwat perplexe blik mijn hoofd naar Lisa die naast me zat in de zetel. Mijn tranen vertaalden wat ik niet kon zeggen. Op haar beurt begon Lisa intens te snikken 😒.

Een paar jaar geleden werd de mama van Ralph heel erg ziek. 
Na vele zware therapieΓ«n en operaties, met ups and downs,
met verse moed en soms eens de wanhoop nabij...
Toch bleef ze iedere dag dapper vechten πŸ€. 
Zonder gejammer, in alle stilte zelfs. 
Het was bewonderenswaardig hoe ze iedere dag zo haar best deed. 

Het was helaas een gevecht met ongelijke wapens πŸ˜”. 
Na een moedige strijd doofden haar lichtjes twee weken geleden zachtjes uit ✨.

How can you stop the rain from falling down?
How can you stop the sun from shining?

De dagen daarop zaten we in een soort roes. 
Emotioneel zwaar geladen dagen gevuld met ongeloof, 
onmacht en intense triestheid. 
Je brein weet het wel...
Maar je hart kan niet volgen πŸ’”. 
Het lijkt zo onwezenlijk, zo onwaar, zo onecht. 
Toch is het helaas de hartbrekende realiteit. 

Naast alle emoties voel je tegelijkertijd ook een soort stuwende rush 
door je lichaam gieren want er moet nog zoveel gebeuren, 
veel besproken worden en veel geregeld worden. 
Je hoofd draait op volle toeren 🀯. Overdag en ook 's nachts. 
Slapen lukt niet meer, zelfs nu is het soms nog moeilijk. 

Terwijl probeer je samen ook het verdriet van anderen te dragen. 
Elk hart is een beetje anders gebroken. 
Elk heeft eigen verdriet, elk verwerkt het op een eigen manier. 
Het is aanvoelen, aftasten wat helpt en wat niet. 
Soms zijn stiltes helend 🀫.

Nu moeten we verder met een lach en een traan.
Wat ons rest is intense dankbaarheid πŸ˜‡
voor alles wat ze voor ons deed, voor wie ze was. 

Misty warm memories of days gone by

Ik herinner mij toen mijn lieve parrain 😘 en bobonne 😘 in hetzelfde jaar stierven. Maanden pendelde ik ieder weekend naar Brussel om 'afscheid' te nemen. 
Tot het plots definitief werd. Geen afscheid meer, geen kus meer op het voorhoofd, geen enkele tastbaarheid meer. Ik heb het nog moeilijk als ik er over schrijf πŸ˜”.
Het was een intens dieptepunt in mijn leven. 
Wellicht een trigger van vele 'dingen'. 

I could never see tomorrow,
But I was never told about the sorrow

Ik had het gevoel dat ik echt gek werd van verdriet, van smart, van nostalgie. 
Het heeft jaren geduurd vooraleer ik het een plaatsje kon geven. 
Geleidelijk aan droogden mijn tranen op en het maakte opnieuw plaats voor een klein warme glimlach telkens als ik aan hen denk. 
Ik praat bijna iedere dag over hen. Ze worden hier soms een beetje zot met mij, dat is waar 🀭. Maar ze hebben een speciaal plaatsje in mijn hart. In ons hart eigenlijk ❤️.

Lennaert en Lisa waren 6 en 4 toen ze stierven. 
Dus echt goed hebben ze hen niet gekend. 
Toch ben ik altijd blijven praten over hen. 
Ik haalde warme herinneringen naar boven zoals de kleine zeepjes die bobonne altijd voor ons kocht op Kerst 🎁, de overheerlijke soep dat ze maakte πŸ₯£, de talrijke zotte ritjes in de auto met mijn parrain, de leuke vakanties samen met mijn zus, nicht en neef. Maar ook over de geur in hun huis en vooral de warmte van hun hart. 

Ik herken stukjes van hen in onze kinderen. 
Lisa heeft mijn bobonne haar teentjes en oortjes. 
Lenny is zoooo handig, dat heeft hij mee van mijn parrain en mijn papa. 

Lisa en Lenny kennen mijn grootouders nu wel een beetje. Lisa zegt dan: 'Bobonne zou je soep ook heerlijk gevonden hebben.' Dan glunder ik met veel warmte in mijn hartje πŸ’“. 

Weet je, ergens leven ze verder in ons hart, 
in warme herinneringen, in stukjes van ons allemaal 🧩.

'How can you mend a broken heart πŸ’”?'

Hoe troost je iemand het best, als je hart zelf met zoveel verdriet zit? 
Ook iemands verdriet zien of aanvoelen doet ook pijn aan je eigen hart.

Wat zijn de juiste woorden? Wat biedt het beste troost? 
Wat heelt de pijn een beetje? Wat verzacht de smart?

Er is geen pasklaar antwoord...
Ik denk er gewoon zijn voor iemand.
Het is allesomvattend, vind ik. Er ZIJN...

Dikke dankknuffels voor iedereen die ons bijstond en nog steeds bijstaat ❤️.
Warme steunknuffels voor iedereen die iemand mist πŸ’«.

Veel liefs en geniet vooral van elkaar, 
wees dankbaar voor ieder moment.

Veel liefs 😘
xxxx
Dintje

Lyrics: Het prachtige nummer How can you mend a broken heart, van Al Green 😚.


 

Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.

donderdag 10 oktober 2019

Home is not a place, it is a feeling πŸ₯°


‘Mag ik even bij jullie komen rusten na de pijnkliniek 😴’, 
stuurde ik via Messenger in ons groepje tussen mama, papa en ik. 
‘Tuurlijk schatje’, was het antwoord, ‘je bent meer dan welkom ❤️’. 

Toen ik ‘thuis’ kwam lag mijn bedje lekker knus gemaakt in de zetel. 
Ook het potje thee 🍡 voor achteraf stond ook al klaar. 

Ik heb ontzettend genoten van het thuisgevoel, van de warmte 
en uiteraard van mijn tukje ☺️ πŸ’€

Iedere vrijdagavond is het bij 'ons thuis' een beetje feest πŸŽ‰
Lenny en Lisa komen terug van hun kot, hun 2de thuis, voor Ralph is het weekend πŸ₯³ en voor mij is het puur genieten want iedereen is terug thuis 🏑. 

De vrijdag is voor ons wat heilig geworden. 
We proberen niets te plannen die avond. 

Na een paar dikke knuffels πŸ€— en de eerst verhalen maken we het gezellig, 
steken we wat kaarsjes aan, zetten we de aperitief hapjes op tafel 
en klinken met onze glazenπŸ₯‚
Daarna maken we samen eten en vertellen we elk over ‘onze’ week. 

Het zijn zalige momenten
Home is where the heart is ❤️, zeggen ze. 
En zo is het ook. 

Het is niet enkel thuis dat je het thuisgevoel kunt ervaren. 
Ook op je kot, bij je ouders thuis of bij je kinderen 
of bij vrienden thuis of zelfs in een strandkabientje ⛱ kan je je 'thuis' voelen.

‘Home is not a place, it is a feeling.’ 

Koester het πŸ₯°.

Fijne avond en alvast ook een heel fijn weekend gewenst πŸ˜˜.
Veel liefs 😚.
xxxx

Dintje

Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.


Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.


vrijdag 4 oktober 2019

Everybody Hurts πŸ’”


‘Is er nog iets dat je me wil zeggen?’ vraagt mijn huisarts terwijl ze wat over haar bureau leunt om te zien of er nog iets op mijn blaadje staat πŸ“. 

Telkens als ik naar mijn huisarts πŸ‘©‍⚕️, naar de reumatoloog πŸ‘¨‍⚕️ of naar de specialist moet dan maak ik een korte nota op. Met de details over het verloop van mijn ziekte, welke medicatie ik allemaal neem, welke de bijkomende klachten zijn, een probleempje hier, een knobbeltje daar en uiteraard een paar vraagjes. 

Het is voor mij altijd een grote hulp want ik heb moeite om me te concentreren, soms weet ik al helemaal niet meer wat ik moet zeggen zelfs πŸ€” en vaak vergeet ik dingen te zeggen die echt wel van belang zijn. Ik weet ook nooit hoe ik op de dag van de consultatie zal zijn πŸ€•. Dus mijn nota is mijn leidraad 🧡. Want in de kostbare tijd van de dokters is het belangrijk dat je zegt wat je moet zeggen. 
En net dat is voor mij soms een struikelblok ⛰. 
Soms wil ik de dokter niet ‘derranger’ met al mijn miserie. 
Ach ja, het zou anders ik niet zijn πŸ˜‚.

Don't let yourself go
'Cause everybody cries

Ik heb al een paar weken pijn aan mijn voeten πŸ‘£. 
Vooral ’s morgens dan, als ik uit mijn bed kom kan ik nauwelijks op mijn voeten staan. Het voelt aan alsof ze gebroken zijn, dat ze vol met kneuzingen staan, zonder dat je aan de buitenkant echt iets ziet. Het is een ware marteling om daarna met de trappen naar beneden te gaan. Ik voel me dan als een 80 jarige πŸ‘΅πŸ». Al is dit ook niet de norm. Ik ken mensen van 70-80 jaar die fitter zijn dan mij πŸ™ƒ. Dus ja…

Omdat de klachten niet weg gaan en ook omdat ik op maandelijkse controle πŸ’‰ moest had ik een afspraak gemaakt bij de huisarts.

‘Is er nog iets dat je me wil zeggen?’ vraagt mijn huisarts terwijl ze wat over haar bureau leunt om te zien of er nog iets op mijn blaadje staat πŸ“. 

Sometimes everything is wrong
Now it's time to sing along

Al gauw verfrommelde ik mijn blaadje en sloot het veilig op tussen mijn beide handen πŸ™. Er stond uiteraard nog iets op mijn blaadje...
Als laatste lijntje dan, bij de varia puntjes. 
Na de opsomming van alle medicatie waarvoor ik voorschriften nodig had, na het puntje over mijn pijnlijke voeten, nadat ik vertelde over mijn abnormale bloedingen en dat mijn rechterarm ’s nachts altijd slaapt…
stond er op mijn blaadje: 
‘Ik voel me niet zo goed in mijn vel πŸ˜”.’ 
Dat is niet zo simpel om te delen, vind ik. 

When your day is long
And the night, the night is yours alone

Iedereen kent mij als de positivo, als zij die er voor gaat πŸš€, als de blonde vrouw met krullen πŸ‘©πŸΌ‍🦱 en de brede glimlach. De buitenkant blinkt ✨. Dat maakt het nog moeilijker om te zeggen dat ik niet goed in mijn vel zit. Dat de donkere wolken in mijn hoofd geen plaats meer maken voor wat zonlicht en dat ik niet weet hoe ik het ‘weer’ ☔️ opnieuw kan veranderen.

Mijn huisarts kent me al goed en ze weet dat ik soms moeite heb om te zeggen hoe ik me echt voel, hoe het echt met me gaat. Dus ze weet hoe ze het moet aanpakken, hoe ze het er uit moet trekken πŸ”.

‘Ik voel me niet zo goed in mijn vel’, zeg ik schuchter, ‘en dat is al bijna twee jaar zo’, vul ik verder aan. Op dat moment voelde ik een vuurgloed op mijn beide wangen πŸ…πŸ…, ik kroop bijna onder haar bureau. Was het uit schaamte? Of uit angst, had-ik-het-beter-niet-gezegd? Of gewoon omdat ik me onwennig voelde om het te delen? Maar kort daarna voelde ik me toch wat opgelucht. Alsof er iets pijnlijks gevangen zat in mij dat plots bevrijd werd πŸ”‘
Ik had het gedeeld, ik moest het nu niet meer alleen dragen. 

If you feel like you're alone
No, no, no, you are not alone

Het blijft nog steeds een grote taboe 🀫, vind ik. 
Althans voor velen toch. 

Tegenwoordig moet je alles aan kunnen met de glimlach, moet je blijven doorgaan, mag je nooit opgeven, moet je presteren, moet je er het beste van maken, 
mag je je hoofd nooit laten hangen. En dat is allemaal wel mooi en goed en fantastisch. Maar als je je niet goed in je vel voelt dan vraag je daar niet om. 
Dan weet je ook het antwoord niet meer op de vraag: 'Waarom toch πŸ₯Ί?'.  

Een tijdje geleden schreef ik een kaartje πŸ’Œ voor een vriendin die er ook al een poosje doorzit. Vaak voelen we ons zo machteloos als we iemand in pijn zien en als we die persoon graag willen helpen. Wat zeg je dan best? Hoe help je dan iemand? Welke woorden kunnen troost bieden? Wat kan de pijn wat verzachten? Welke inzichten kunnen zorgen voor wat opklaringen 🌀? Dat is niet zo makkelijk hΓ©.

Een half uur heb ik zit turen naar mijn leeg kaartje. Zoekend achter de 'juiste' woorden. Toen bedacht ik dat ik haar het beste kon helpen door een stukje van mij te delen. Door haar te laten voelen dat ze niet alleen is in haar gevecht 😘. 

Ik schreef op haar kaartje. 'Ik zit ook niet goed in mijn vel, ik heb er met iemand over gepraat, ik voel me nu opgelucht. Hulp vragen was niet makkelijk maar je ondersteund voelen en begrepen voelen doet zo'n deugd aan de hartje en je ziel. Weet dat je niet alleen vecht.'

Take comfort in your friends

'Lichamelijke pijn is makkelijker te meten πŸ“ˆ, meer te begrijpen, beter te plaatsen en te aanvaarden door de maatschappij. Waartegen psychische pijn πŸ’” nog steeds een groot taboe blijft.' zei de ouderenpsychiater in de serie van Topdokters.
Zo is het ook...

Maar weet je wat, laat ons het taboe doorbreken ✂️. 
Geef ruimte aan een gevoel, geef aandacht aan een emotie, laat voelen dat het geen schande is, dat je er bent voor iemand. Spreek erover of schrijf erover, deel het met iemand die wil luisteren, die je kan/wil helpen zodat je het aangepaste duwtje krijgt en de wind opnieuw in je rug voelt 🌬.

Het vraagt moed om je hand uit te steken ✋, geloof me. Om in alle kwetsbaarheid te zeggen aan iemand dat je het eigenlijk allemaal niet meer ziet zitten. Het vraagt enige dapperheid om hulp te vragen en vooral om die aangereikte hand, die je er uit kan trekken, te grijpen πŸ§—‍♀️.

If you feel like letting go
Hold on

Sinds een paar weken voel ik terug wat zonnestraaltjes dansen op mijn voorhoofd ☺️. De donkere wolken schuiven geleidelijk aan op en maken terug plaats voor enkele opklaringen 🌀. Het onrustig klimaat in mijn hoofd is terug stabieler geworden. Ik kan opnieuw 'de storm' trotseren en frisse lucht in mijn longen opnemen zonder beklemming te voelen. Het is ook minder woelig in mijn hart ❤️, er heerst meer en meer harmonie. Ik ben er nog niet, er zijn nog heel wat herstellingswerken 🚧 maar ik ben op goeie weg. 
Het doet bijzonder deugd om te voelen dat ik niet meer alleen moet dragen.

'Vaak valt het niet op dat er mensen de moed hebben 
om er iedere dag het beste van te maken 
in moeilijke omstandigheden.',
staat er op mijn 'wijze' scheurkalender ☺️.

Wees dus mild...
Met jezelf en ook met anderen 
Want iedereen vecht wel met iets.

Everybody hurts sometimes

Fijne avond iedereen en veel liefs 😘
xxxx
Dintje

Lyrics: R.E.M. with Everybody hurts 


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.


Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.