woensdag 3 april 2019

Unchain my heart ❤️, set me free.


‘Unchain my heart’ zong ik half wakker en stilletjes 
met Joe Cocker mee op de radio deze ochtend. 
Daarna liet ik me volledig gaan, gaf een felle draai aan de volumeknop 
en met de nodige heupbewegingen πŸ•Ί zong ik luidkeels mee 🎀.  
Ach ja, why not πŸ˜‚

‘VoilΓ  dat is het’, dacht ik bij mezelf. 
‘Unchain my heart, set me free’.  

Raar hoe ‘alles’ soms zo aan elkaar vast hangt 
en ook zo los van elkaar kan staan πŸ™ƒ
Mijn lichaam zit gevangen door de pijn en het ziek zijn
maar dat hart van mij springt bijna uit mijn lijf πŸ’“
Het wil uitbreken, ik voel het ☺️.  

Morgen vertrek ik, samen met een toffe delegatie, naar Praag 
voor het 22ste PARE (People with Arthritis/Rheumatism across Europe) congres ✈️. (https://www.eular.org/pare_annual_conference.cfm)
Ik kijk er ontzettend naar uit

Mensen blijven mij vragen waarom doe je dat toch allemaal πŸ€”
Dat vraagt toch veel van je. 
Dat is waar…

Maar als ik kan bijdragen om de wereld van reumapatiΓ«nten te verbeteren 
dan maakt me dit telkens intens gelukkig 😍
Het laadt me mentaal zo op⚡️en mijn hart vult zich telkens met vriendschap, 
met warmte en met zo veel meer. 

‘Ga maar naar je congres, het doet je herleven 
en het doet je hart opnieuw zingen 🎢’, zeggen familie en vrienden. 
En zo is het ☺️

Unchain my heart ❤️, set me free.’ 

Wish me luck πŸ€
xxxx

Claudine

πŸ‡¬πŸ‡§πŸ‡ΊπŸ‡Έ


"Unchain my heart" I sang half awake and quietly 
with Joe Cocker on the radio this morning. 
Then I let myself completely go, gave a good twist on the volume 
and with the necessary hip movements πŸ•Ί I gave the best of myself 
and sang along loudly 🎀
Oh well, why not πŸ˜‚

'That's it', I said to myself. 
"Unchain my heart, set me free". 

Weird how ‘everything’ sometimes is so connected to each other 
and also can be separated as well πŸ™ƒ
My body is trapped by the pain and being sick  
but my heart is almost jumping out of my body πŸ’“
It wants to break free, I feel it ☺️

Tomorrow I leave for Prague, together with a great delegation, 
for the 22nd PARE (People with Arthritis/Rheumatism across Europe) conference ✈️. (https://www.eular.org/pare_annual_conference.cfm)

I am really looking forward to it
People keep asking me why do you do it all πŸ€”
It always demands a lot of you. 
That's true...

But if I can contribute to improve the world of people with a rheumatic condition 
into a better place, it always makes me intensely happy 😍
It recharges me mentally and my heart always fills up with so much friendship, 
with warmth and with so much more. 

‘Just go to your conference, it will make your heart sing again 🎢', 
my family and friends are saying. 
And so it is ☺️ 

’Unchain my heart, ❤️ set me free.’ 

Wish me luck πŸ€
xxxx 
Claudine

vrijdag 29 maart 2019

Leave a Light On πŸ”¦


‘Je zal waarschijnlijk eerst een grote stap achteruit moeten zetten 
om daarna geleidelijk aan terug kleine pasjes vooruit te kunnen plaatsen.’ 

Het was die zin die in mijn hoofd bleef hangen die dag. 
Als een grote donderwolk ⛈ wierp het een hardnekkige schaduw 
op mijn innerlijk zonlicht πŸ’›. 

And I know you don't know oh,
but I need you to be brave

'Waarom zou ik nu een stap achteruit moeten zetten πŸ€”? 
Ik wil dat helemaal niet πŸ™…‍♀️. 
Dat zal wel niet nodig zijn voor mij. Want ik ben voor de vooruit dus...

Ik wil graag terug kunnen omgaan met mijn pijn, graag wil ik verlichting in mijn hoofd en in mijn hart en meer energie⚡️op alle vlakken. Vooral zou ik heel graag terug een beetje mee kunnen in deze wereld 🌎.’ 

Dit waren mijn gedachten die getriggerd werden door die zin: 
‘Je zal een grote stap achteruit moeten zetten…’.

Na de derde sessie bleek al gauw dat 'die stap achteruit'
automatisch in gang werd gezet. 
Het is niet makkelijk voor mij om daarmee om te gaan. 

Tell me what's been happening,
what's been on your mind

Terwijl ik daar, in de pijnkliniek, nog steeds mijn happy face blijf opzetten, 
mijn pijn verdoezel met een glimlach (Het is niet ok, ik weet het πŸ™ƒ maar ik werk er aan) of anderen wat opmonter, krijg ik pas achteraf de grote klop πŸ”¨. 

Hiding from the truth
ain't gonna make this all okay

Als ik thuiskom van een sessie in de pijnkliniek 
word ik telkens overspoeld met de grote vloed 🌊. 
Het neemt me mee in haar draaikolk, het doet me van alles voelen, 
slingert me van de ene emotie naar de andere. 

Wanneer ze dan terug ebt 
dan laat ze me uitgeput en verdronken in emoties achter.

De onmacht dat ik mezelf niet beter kan maken, 
de boosheid omdat ik nu echt wel hulp moet vragen. 
Maar ook het zo ontgoocheld zijn in mezelf 
en het intens verdriet ervaren van niet meer te kunnen, 
van moe te zijn van het almaar vechten tegen 'iets', 
het besef van volledig opgebrand te zijn 🧯.  

Safe to feel at grace
'cause we've all made mistakes

De confrontatie met bepaalde feiten zijn bikkelhard. 
Ook al wil ik ze niet onder ogen zien, mijn blik wordt er zachtjes naartoe geleid. 
Ik word er attent op gemaakt, 'het' krijgt mijn aandacht. 

Het maakt van alles los in mij. 
Mentaal word ik opgeslorpt in een spiraal πŸŒͺ aan botsende gedachten. 
Emotioneel is het alsof er een dam op barsten staat. 
Een dam, die alles krampachtig vasthield 
en nu alles aan het loslaten is. 

Lately you've been searching 
for a darker place to hide,
that's alright

Maar misschien moet het er eerst allemaal uit, 
om terug schoon schip ⛵️ te maken, zoals ze zeggen. 

Het fantastische team van de pijnkliniek helpt me hiermee. 
Ze zet een 'baken' πŸ”¦ uit. 
Een licht op de onstuimige zee die me zal helpen 
om mijn weg terug te vinden 🧭. 
Om zo opnieuw koers te kunnen zetten 
naar mezelf, naar de wereld en naar zo veel meer πŸ€.

Het komt goed, ik weet dat, ik voel dat...

Just come home, don't let go
We will leave the light on

Ook al moet ik nu even aan wal blijven, 
het allemaal in laagwater wat door ploeteren 
en de golven aan emoties verwerken...
Ik denk dat het me uiteindelijk sterker zal maken, 
op alle vlakken ✌️.

'There is something inside you,
that is greater than any obstacle.'

That's the spirit!
Fijn weekend iedereen πŸ˜˜

xxxx
Dintje

Op de lyrics van Tom Walker met het mooie Leave a Light On πŸ”¦πŸ’™



Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.


Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.

πŸ‡¬πŸ‡§πŸ‡ΊπŸ‡Έ

'You will have to take a huge step backwards first to be able to take some little steps forward again.’ 

It was that sentence at the pain clinic that stayed in my head that day.  Like a big thunder cloud it casted a shadow on my inner sunlight πŸ’›

Why should I take a step backwards now, πŸ€”
I don't want that at allπŸ™…. That will not be necessary for me, because I only want to move forward so...

I would like to be able to cope with my pain again, I would like to feel some relief in my head and in my heart and also to have more energy⚡️. Above all, I would love to be able to take my life back in this world and live it to the fullest 🌎.' 

These were my thoughts that were triggered by that sentence: You will have to take a big step backwards...'.

After the third session it became clear that 'taking that step backwards' was set in motion automatically. 
It's not easy for me to deal with that. 
At the pain clinic I still put on my happy face to cover up my pain with a big smile. I know it's not ok πŸ™ƒ but I'm working on it. It is always afterwards that it hits me πŸ”¨

When I come home from a session I'm overwhelmed by this great flood 🌊It makes me feel all kinds of things, swings me from one thought to another. And then leaves me exhausted and drowned in all kinds of emotions. 

I experience so much sadness and disappointment because I'm aware that I'm exhausted. I'm tired of constantly fighting against 'something'. To be confronted with certain facts hits me very hard. Even though I don't want to face them, my look is gently led towards them, 'it' gets my attention. 

The fantastic team of the pain clinic helps me with this. They set out a light πŸ”¦, a beacon, on this turbulent sea that will help me to find my way back 🧭 to myself, to the world and so much more πŸ€

Everything is going to be ok, I know that, I feel that...


There is something inside you, that is greater than any obstacle.'. 

That's the spirit! 

I wish you all a lovely weekend 😘 
xxxx

Dintje

zondag 24 maart 2019

When you LOVE what you have πŸΆπŸ‘¨‍πŸ‘©‍πŸ‘§‍πŸ‘¦πŸ’™


’Flink zo, neen dat mag niet, foei en nog eens NEEN’. 
Maar vooral ook ‘flinke Jack, goed zo πŸ‘’. 

Ik denk dat mijn logopedist vorige week opkeek toen hij hoorde dat ik al wat meer volume in mijn stem heb. Sinds de komst van onze lieve puppy Jack is mijn stem alvast goed gesmeerd πŸ“£.

Jack 🐢 is vanaf nu onze grote vriend en mijn buddy thuis, die me met haar kwispelende staartje af en toe es mee naar buiten trekt. Good ☀️ or bad 🌧

Meestal zijn het trektochtjes, met de nadruk op ‘trek’πŸ˜‚, van 5 minuutjes. 
Maar ik ben es buiten, ik geniet van de zonnestraaltjes en van de frisse lucht. Ondertussen had ik al 7 korte gesprekjes met mensen uit de buurt. Een hele overwinning voor mij. Zalig ☺️.

Ik lach met haar zotte kuren als ze als dulle griet in het gras rolt, ik kijk met verwondering hoe ze met veel fascinatie naar de wuivende tulpen 🌷 kijkt, ik sta haar bij als ze met opgeschrikte oogjes naar de vogels boven haar hoofdje kijkt. 

Het is zowel voor haar als voor mij een hele uitdaging 
om opnieuw de buitenwereld te verkennen. 
Maar samen lukt het ons wel ✌️

‘Ik voel me anders sinds we de hond hebben’ zei ik vorige week aan mijn mama. 
De puppy brengt structuur, ze zet me in beweging. Ondanks de storm πŸŒͺ in mijn lichaam, de regen πŸ’§ mijn hoofd en de chaos in mijn hart πŸ™ƒ brengt ze ook een bepaalde rust.
Raar toch? 

Iedereen is zot van haar. Lisa heeft een innerlijke warme glimlach en leert haar om een balletje πŸ₯Ž terug te brengen. Jack kijkt echt op naar haar. 
Lenny kan niet boos op zijn op haar, dat hadden we wel gedacht. 
Hij zegt foei en schatert van het lachen πŸ˜‚
En Ralph die praat in een aparte taal tegen haar. Schattig. 
De liefde loopt dus over bij ons thuis ❤️

Het doet me deugd, het brengt leven in huis als iedereen weg is, ze zorgt voor genegenheid en gezelschap. Ik geef haar oortjes te kost want ik vertel de hele dag door tegen haar. Ochere Jack πŸ˜‹
Toch weet ik als ze me aankijkt 
dat ze me voelt 
zonder oren, zonder ogen of zonder stem. 
Zalig ☺️.
‘When you love what you have, 
you have everything you need.’ 

Zo is het.

Fijne zondag iedereen 😘
xxxx

Claudine

vrijdag 15 maart 2019

Courage Under Fire πŸ”₯


‘Wat men niet ziet, begrijpt men niet’,
staat er te lezen op de eerste bladzijde van de infobrochure van de pijnkliniek. 
In een haast sla ik die pagina om en leg ik krampachtig mijn beide handen op de brochure. Het was alsof die zin in brand stond en ik ze snel wilde toedekken. 
Ongemakkelijk zit ik op mijn stoeltje in het auditorium rond me te kijken naar de andere deelnemers en terwijl blijft die zin in mijn hoofd branden πŸ”₯. 
‘Wat men niet ziet, begrijpt men niet.’

Het zijn opnieuw hele zware en intense weken geweest. Op lichamelijk vlak heb ik de wind echt niet mee. En er is veel wind aan de kust 🌊, geloof me. 
Deze keer zit ik vanuit mijn onderrug tot aan mijn kin compleet vast. 
Robocop heeft er niets aan. 

De pijn is met momenten ondragelijk, alsof het me wil breken. 
Vragen botsen in mijn hoofd. ‘Wat heb ik nu weeral verkeerd gedaan? 
Wat kan ik doen om het wat te verzachten? Hoelang zal dit nog duren? 
En vooral hoelang hou ik dit nog vol? 

Zal ik kunnen blijven buigen zonder dat het me breekt? 

Aan de buitenkant merk je echter niets, ik zie er gewoon wat bleekjes en getrokken uit. Maar binnenin scheur ik bijna uiteen. 

Het klinkt heel tegenstrijdig maar mentaal ben ik ondanks dat alles meer dan ok. 
Ik ervaar een bepaalde rust in mijn hoofd, minder chaos in mijn gedachten en een diepe connectie met mezelf alsook met sommige vrienden. Dat doet ontzettend veel deugd en helpt ‘stutten’ zodat ik niet uiteen val. 

‘En jij? Hoe gaat het met je? Heb je een betere periode?’ vroeg ze met de beste bedoelingen tijdens een babbeltje in de supermarkt. Wat verbouwereerd stond ik met mijn mond vol tanden. Hoe moest ik het uitleggen? Ik kon het niet, ik klapte toe.

Hoe moest ik woorden geven aan hoe ik me echt voel? 

Ik was even met Ralph mee naar de supermarkt. Hij noemt het onze Lidl-date. Schattig toch? Meestal kom ik de hele dag niet of nauwelijks buiten en na zijn werk komt Ralph me dan oppikken. Als het voor me lukt dan gaan we samen boodschappen doen in de Lidl. Ach ja, zo’n uitstap kan ook romantisch zijn πŸ₯°. Toch? 

Toen een vriendin me in de supermarkt vroeg: ‘En jij, betere periode?’ dan voelde ik me binnenin in elkaar zakken. Ik was gewoon op van de pijn, op van het dreigende opstootgevoel, op van de slechte nachten. Als iemand me dan vraagt hoe het met me gaat dan kan ik het moeilijk verwoorden hoe slecht ik me wel voel. 

Hoe ik lichamelijk op instorten sta terwijl je aan mijn faΓ§ade niets merkt. 

Dus vertelde ik haar dat ik maandag start in de pijnkliniek. Toen ze me vroeg waar ik pijn had dan zei ik spontaan: ‘Overal en nergens, ik kan het niet meer met één vinger aanwijzen. Alles doet pijn.’

Een paar maanden geleden werd ik doorverwezen naar de pijnarts. Ik moest voordien een maand lang een pijndagboek bijhouden. Ik vond het eerst nonsens. Waarom moest ik dat doen? Ik weet dat ik pijn heb. Wat was het nut ervan? Toch schreef ik iedere dag in mijn pijndagboek. 

Iedere dag een beetje meer, een beetje dieper, een beetje echter. 

Toen mijn dagboek af was sloot ik het af met een samenvatting voor mijn pijnarts. Terwijl ik aan het typen was voelde ik me steeds harder en steeds sneller op mijn klavier slaan. Er vloeide boosheid, ontgoocheling en machteloosheid uit mij. Maar ook mijn hartspijn, mijn intens verdriet werd vertaald in grote tranen πŸ’§die over mijn wangen rolden. 

Ik had omschreven welke pijn ik allemaal voel, hoe het me alle soorten emoties kan laten voelen op eenzelfde moment, hoe het iedere dag iets anders is maar nooit minder...

Wat pijn met mij doet, als mens, als mama, als partner, als vriendin, als... 

De confrontatie was immens. Ik had naar mijn pijn geluisterd, ik had mijn pijn in de ogen gekeken. Ze bestond daadwerkelijk. In tegenstelling tot wat ik dacht, dat het wel allemaal zo erg niet zou zijn, was het net andersom. Mijn pijn op die manier zien, zwart op wit, deed iets met me. 

Het was alsof ik mijn pijn eindelijk erkende.

‘Wat men niet ziet, begrijpt men niet’, die zin sloeg dus ook op mij persoonlijk. 
Ik zag mijn eigen pijn niet en ik begreep ze ook niet.

Tijdens de eerste consultatie met de pijnarts las hij de samenvatting van mijn pijndagboek. Het was akelig zelfs ongemakkelijk stil in zijn kabinet terwijl hij het met aandacht aan het lezen was. Te midden van mijn tekst stopte hij even met lezen en keek hij op. ‘Je hebt dat ontzettend mooi geschreven wat pijn met je doet, echt waar, ontroerend mooi zelfs’

Ook hij had mijn pijn erkend en dat deed me bijzonder deugd. 

Na een goed gesprek werd beslist dat ik een kandidaat was voor het traject van de pijnkliniek. 

Vorige dinsdag was er het eerste infomoment met de patiΓ«nten en het ganse pijnteam. Een beetje nerveus zat ik wat rond me te kijken. Graag wilde ik ook es de anderen zien. Ik ken ze niet maar ik herken het wel. Het voorzichtig schuifelen naar een zitplaats, de door de pijn getekende gezichten, de fragiele stemmen, het gewriemel op de ongemakkelijke stoeltjes. 

Als je zelf pijn hebt dan (h)erken je al gauw ook het leed bij een ander. 

Tijdens de hele uiteenzetting zat ik heel geconcentreerd doch met een dikke krop in mijn keel te luisteren. Want ieder woord, iedere uitleg, iedere oorzaak, ieder gevolg was van toepassing op mij. Het greep me wellicht aan omdat ik met de gedachte leefde dat er toch niemand me nog kan helpen. Toen gebeurde er iets speciaals. Het was een bijzonder moment die me heel veel kracht gaf. 

Ik veerde als het ware terug recht met de woorden ‘Er is hoop Dintje πŸ€’

Mijn deelname aan het traject van de pijnkliniek zal echter veel van me vragen. Ik ben me daar bewust van. Lichamelijk sowieso maar ook mentaal en geestelijk. 
Het lijkt misschien evident maar ik toon heel zelden mijn ziek zijn noch mijn pijn. Ik heb een interne switch knop πŸ”› waar ik automatisch een draai aan geef als ik mijn pijn en mijn ziek zijn wil verdoezelen. 
Het is een automatisme, ik doe het gewoon altijd. 
Terwijl veel van mijn familie en vrienden het echt ‘ok’ vinden om me ‘zo’ te zien met mijn pijn en mijn ziek zijn. Toch blijft het heel moeilijk voor mij. 

Mijn pijn, mijn verdriet, mijn angsten, mijn gedachten hou ik graag achter de gesloten deurtjes van mijn hart. 

Ik besef dat ik mijn 'deurtje' terug op een kiertje zal moeten zetten om anderen binnen te laten. Het zal me ontzettend veel moed vragen om me te tonen in al mijn kwetsbaarheid, in mijn zwaktes, in mijn dieptes. Ik zal me moeten openstellen, ik zal mijn pijn moeten zichtbaar maken, ik zal het een stem moeten geven. 
Courage starts 
with showing up
and letting ourselves 
be seen
(BrenΓ© Brown)

I have the courage, so let's do this ☺️!
Wish me luck πŸ€.

Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.

πŸ‡¬πŸ‡§πŸ‡ΊπŸ‡Έ

"What people don't see, they don't understand," 

I read it on the first page of the pain clinic's information brochure. As fast as I could I turned that page over. It was as if that sentence was on fire and I wanted to cover it very fast. Still, it kept on burning in my head πŸ”₯
"What people don't see, they don't understand." 

A few months ago I had to keep a pain diary. 
At first I thought it was nonsense. Why did I had to do that? I know I'm in pain. What was the use of it? Nevertheless, every day I wrote a little more, a little deeper, a little more true to myself. I described all the kinds of pain that I experienced, how it can make me feel all kinds of emotions at the same time, how it’s different every day but never less heavy. What pain does to me, as a person, as a mom πŸ‘©‍ πŸ‘§‍πŸ‘¦, as a partner πŸ‘°, as a friend, as...

The confrontation was huge. I have been listening to my pain, I’ve looked it in the eyes. It was as if I finally acknowledged my pain. "What people don't see, they don't understand", that sentence applied also on my personally πŸ™ƒ

Monday I will start my treatments at the pain clinic and it will ask a lot from me. I am aware of that. Physically but also mentally. Because I like to keep my pain, my sorrow, my thoughts behind the closed doors of my heart πŸ’Œ. Many know that πŸ™ƒ. I realize, however, that I will have to open up again to let others in. It will ask a lot of courage to show up and to let myself being seen in all my vulnerability and to give my pain a voice. 

"Courage starts with showing up and letting ourselves be seen". 
Thank you Brené Brown for this wonderful encouraging words 😘
I have the courage, so let's do this ☺️
Wish me luck πŸ€

xxxx
Dintje

vrijdag 1 maart 2019

Be KIND to yourself 😘



‘Wees lief met jezelf’ kreeg ik als sms’je van een vriendin deze week 😘
Alsof ze het had aanvoelt. 

Het was net wat ik nodig had, die reminder in vette letters om terug mild te zijn met mezelf. 
Ik kan soms zo hard zijn, zo ongeduldig zijn, zo teleurgesteld zijn in mezelf πŸ™ƒ
Als iets niet direct lukt, als ik iets verkeerds zeg, als ik weeral in mijn bed moet, als de pijn me zo uitput, als ik ondanks het mooie weer niet naar buiten geraak. 

Ook de huisdrempel op mijn eentje πŸ₯ oversteken blijft een uitdaging. Das waar…
Maar daar komt weldra verandering in ☺️.

Afgelopen weken kreeg ik veel berichtjes met de vraag:
‘Hoe gaat het met je? Alles ok? Ik hoor je niet meer.’ 
Wel eerlijk ik weet soms ook niet meer hoe ik het moet omschrijvenπŸ™ƒHet is trekken, sleuren, duwen, iedere dag vechten 🀺  telkens tegen iets anders. 

En toch…

Toch laat ik me niet kennen. Ik hou me aan het ‘ges’ 🌱🌿☘️, zoals we zeggen. 
Ik klamp me er aan vast en ben niet van plan om het te lossen ✌️

Het is misschien raar om zeggen maar net door de mindere momenten 
apprecieer ik nog meer mijn betere momentjes
Ik geniet nog intenser van mensen, van innige vriendschap, 
van gesprekken, van ‘erbij’ te zijn, van adembenemende zonsondergangen, 
van geuren 🌊, kleuren 🌸 en de geluiden buiten πŸ•Š
van het schateren all by myself tijdens een oude aflevering van Friends πŸ˜‚

Het intense dankbare gevoel dat ik ervaar van betere momentjes 
verwarmt mijn hart, verlegt mijn focus op wat echt belangrijk is 
en het geef me de kracht om moedig verder te zetten. 

‘Wees lief met jezelf’ 

Het is geen wens, 
het blijft een oefening 
voor jou, voor mij, voor iedereen.

BE KIND, always ❤️

Fijn weekend iedereen en veel liefs πŸ˜˜
xxxx

Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.


Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.

πŸ‡¬πŸ‡§πŸ‡ΊπŸ‡Έ

‘Be kind to yourself’, my friend texted me as if she felt it that I just needed that. 
A reminder to be gentle with myself when the going gets though. 

I can be very hard on myself when I’m feeling too sick to do something, when I have to stay in my bed, when the pain is so exhausting. It also remains very difficult for me to cross that line, to go outside all by myself. 

But this will change soon ☺️. I will keep you posted πŸ˜‹

I received a lot of messages these past weeks with the question: ‘How are you doing? Is everything ok? You are so quiet.’ Well, I find it very difficult to describe what I feel. Every day I’m fighting against something else. But I wont back down, no worries.

It may sound weird but it is because of those difficult times that I appreciate even more my better moments. I enjoy even more being with people I love, having conversations with friends, seeing breathtaking sunsets, enjoying scents 🌊, colors 🌸 and the sounds outside πŸ•Š. The intense grateful feeling that I experience from better moments warms my heart, it shifts my focus on what’s really important and gives me the strength to continue courageously.

'Be nice with yourself' 
It is not a wish, it remains an exercise f
or you, for me, for everyone.
BE KIND, always ❤️
I wish you all a nice weekend 😘
xxxx
Claudine