woensdag 16 januari 2019

My name is Luka


'Aanvaard het, vecht er niet tegen.' zegt Ralph terwijl hij zijn handen zachtjes op mijn schouders legt en me bezorgd aankijkt. 'Maar hoe kan ik dat nu ooit aanvaarden? Je weet niet wat het is om te vechten, te vechten en nog eens te vechten. Dag in, dag uit. Tegen iets dat ik nooit kan winnen.' zeg ik hem in één trek terwijl ik besef dat mijn uitlating tegen Ralph niet terecht is. 

Ook al voelt Ralph mijn pijn en mijn ziek zijn niet, hij beleeft het iedere dag. 
Hij maar ook Lenny en Lisa zien mijn pijn, herkennen het wanneer het minder met me gaat, ze horen het als ik stiller word, als ik meer en meer in een eigen wereldje verzink. 

Maar het kwam er allemaal uit want ik voelde me zoooooo...
Teleurgesteld, zo kwaad, zo verdrietig, zo machteloos, zo alles in één. 

Just don't ask me what it was

'We zullen wat 'zoem' oefeningen doen.' zei mijn logopedist vorige week. 
Hij leest de zinnen dan voor en ik zeg hem dan na of ik lees de zinnen uit het boekje dat netjes voor mij ligt. Toen voelde ik me al serieus afdwalen. 
Ik kon mijn aandacht er niet bij houden. Alsof het licht in mijn hoofd almaar gedempt werd. Ik had zoveel moeite om de zinnen te herhalen en soms begreep ik helemaal niet wat ik aan het lezen was. 

Als ik zulke momenten ervaar dan voel ik me heel klein, onzeker en wat in het nauw gedreven. Want ik wil helemaal niet voor schut staan, ik wil mijn oefeningen juist afwerken, ik wil het goed doen. Maar als mijn hersenen zich langzaam afsluiten dan heeft het geen enkele zin om er tegen te vechten. 

Maybe it's because I'm crazy
I try not to talk too loud

'Moest ik me inschrijven aan de receptie?' vroeg ik haar wat verward toen ik vorige week op consultatie was in het ziekenhuis. Ik weet niet waarom, want ik ben het nochtans heel gewoon om op consultatie of om op onderzoek te gaan in het ziekenhuis, maar ik had me deze keer niet ingeschreven aan de lokketjes beneden. Toen er een dame naast me kwam zitten in de wachtzaal met haar etiketjes in haar hand dan dacht ik nog: 'Ach Dintje toch, waarom ben je dat vergeten...' 

Het vormde op zich geen enkel probleem, ik voelde ontzettend veel begrip zonder dat ik al te veel woorden moest gebruiken. Maar tijdens een consultatie moet je wel kunnen zeggen wat het probleem is. Als de mist echter in mijn hoofd zich opstapelt dan heb ik moeite om te denken, om mijn woorden te vinden of om ze zelfs correct uit te spreken. Ik moet mijn woorden ergens in mijn hoofd proberen te vangen om ze dan aan elkaar te rijgen in een begrijpbare zin. 
In plaats van het haar gewoon te zeggen dat ik me echt niet goed voelde deed ik net het omgekeerde. Ik zette mijn happy face op en deed uiterst mijn best zodat ze niet kon zien of horen noch voelen dat het niet goed met me ging.

I guess I'd like to be alone
With everything broken, everything thrown

Het is iets dat ik vaak doe. Ik weet het, ik besef dat.
Graag hou ik mijn stille gevecht onzichtbaar. 
De meeste van mijn dichte vrienden weten dit ondertussen. 
Maar als ik bij jullie ben dan wil ik ook es even 'ontsnappen'.

Just don't ask me how I am 
Or ask it anyway
I try not to act too proud

'Ik heb het terug zitten, het is een opstoot' zeg ik stilletjes en met een gelaten toon aan Ralph. 'Als het niet betert zal ik terug moeten opstarten met een kuur aan hogere dosissen cortisone.' Ik haat het, echt waar. Mijn toon is nu wat hard. Maar het is wat het is. Het is opnieuw vechten, herstellen en dan alles terug opbouwen.

You just don't argue anymore

De volgende ochtend zit ik wat in gedachten verzonken door de opgeschuimde melk van mijn koffie te roeren. Ik weet wat me te doen staat want ik voel me belabberd, kan nauwelijks nog denken, ademen of praten. Ook trappen doen gaat moeilijk, heb nul energie en barstende hoofdpijn.

Terwijl ik mijn medicamenten wat aan het triëren ben voel ik zoveel boosheid opkomen. Je kent ongetwijfeld wel dat vervelend gevoel als de bijsluiter niet meer mooi opgeplooid in dat doosje medicatie past...
Wel op dàt moment. Toen had ik het echt gehad. 
Alle doosjes mochten er aan geloven. Eén voor één lanceerde ik ze met een ongelofelijke kracht te pletter tegen de muur voor mij. Die opgestapelde verdrukking, machteloosheid en boosheid kwam er in één keer uit. 

If you hear some kind of trouble,
some kind of fight

Terwijl ik als een soort jager op pad was, zoekende naar nog dingen om tegen die muur te gooien, pinkte ik een traan weg. Een intense gevoel van opgekropt verdriet borrelde op in mij. 'Je bent sterk Dintje, je bent positief Dintje, je kan dit aan Dintje.' fluisterde ik constant tegen mezelf. Ik wilde me zo bijeen houden, deed er alles aan om niet uit elkaar te vallen. Maar soms heeft 'vechten tegen' geen enkele zin, integendeel zelfs. Ik barstte uit in tranen en riep door heel het huis: 'Ik wil genezen, ik wil genezen, ik wil...'.

They only hit until you cry
After that you don't ask why

'Aanvaard het, vecht er niet tegen' zegt Ralph terwijl hij zijn handen zachtjes op mijn schouders legt. Maar hoe kan ik dat ooit aanvaarden? Ook al weet ik rationeel, met mijn verstand, dat ik niet kan genezen. Ik weet dat allemaal wel...
Maar hoe kan ik dat ooit aanvaarden? 

Ook ik wil eens uitgerust wakker worden, zonder die bonkende hoofdpijn, zonder mijn gebroken lichaam, zonder mijn stramme spieren te voelen. Eens eventjes pijnvrij kunnen zijn, verlost zijn van de mist in mijn hoofd. 
Es kunnen doen wat ik wil zonder altijd te moeten rekening houden met mogelijke problemen of nevenwerkingen of bijwerkingen of whatever, zonder telkens alle pro's en contra's te moeten afwegen en het dan toch niet te doen.
Ik wil eens vrij zijn, kunnen losbreken, zonder afgestraft te moeten worden als ik es eventjes buiten het gareel loop. Wil gaan dansen, lopen, praten met mensen. 
Ik wil plannen kunnen maken, es afspreken met mijn vriendin in de bibliotheek in plaats van in het ziekenhuis. 
Ik wil die duizenden woorden eindelijk uit mijn lijf kunnen schrijven! 
Ik wil erbij zijn als mijn vrienden op stap gaan, als er straks tijdens de Nieuwjaarsreceptie ook 'mijn' 25 jaar dienst gevierd wordt, ik wil ook bij mijn collega's zijn. 

My name is Claudine
I worked on the third floor
Yes I think you know me like before

'Aanvaard het, vecht er niet tegen'. 
Ik ben dan toch gestart met de hogere dosis cortisone. 
Na een consultatie en het advies van mijn arts. 
Het was nodig om ze op te drijven. Ik besef dat wel. 
Als ik langer wacht maak ik het alleen nog erger. 

Maar er leeft zo'n ontembare vechter in mij. 
Een vechter die me helpt, die me erdoor trekt, 
die me de zonnestralen en regenbogen laat zien, die me hoop geeft, 
die me de drive geeft, die me inspireert, 
die me duwt en stuwt...
Maar diezelfde vechter zal er zich nooit bij neerleggen, 
zal het nooit kunnen 'aanvaarden' 
maar ze zal haar uiterste best doen 
om er opnieuw te leren mee leven.

Yes I think I'm okay
If you ask that's what I'll say

Met de pakkende lyrics van het mooie 'my name is Luka' van Suzanne Vega



Sorry voor de eventuele typ-, schrijf- of spellingsfouten.
Twas niet makkelijk...


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.

Van harte bedankt voor je warme steun 💓.


dinsdag 8 januari 2019

Waarom maken we er niet het warmste jaar van ✨?

Foto van Pfizer

'Waarom maken we er niet het warmste jaar van ✨? In plaats van enkel de warmste week 🔥? zei mijn vriendin op Oudejaarsavond.

Super toch? 

Iets doen voor het goeie doel, je inzetten met je volle hart en ziel, 
voor iets of voor iemand waarin je gelooft. 
Waarmee je een project, een droom 
of een actie een extra duwtje in de rug geeft 🙌
Wel dat dus ☺️

Dat is, naast mezelf terug wat opbouwen, opnieuw wat meer 'durven' 
en terug meer connectie met de buitenwereld maken, 
ook een groot voornemen voor 2019 🚀

Want geef toe…
Wat maakt een mens gelukkig? 
Iemand anders gelukkig maken ❤️
Ja toch ☺️

Dankbaar voor het toffe interview met Gillian en het mooie artikel in de Zeewacht. Alsook een hele dikke merci aan Karin van Moms Runs The City voor het duwtje in mijn rug 😘

https://www.facebook.com/wolfandthecity.blogspot.be/

Fijne avond iedereen 😘
xxxx

Dintje














maandag 31 december 2018

Happy 2019 🎉🥳🥂🚀💖




My wish to you, from me
Don't worry, beach happy 😍
(En het rijmt nog ook 🥳)

Hugs and kisses and a Happy 2019
xxxx
Dintje 😘




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina 😉

Van harte bedankt voor je warme steun 💓.


maandag 24 december 2018

De grootste geluksmomenten 💫 zitten in de kleinste verpakkingen 🎁


Toen ik vroeger ging logeren bij mijn grootouders 👴🏻👵🏻 
in Brussel dan nam ik altijd een klein kadootje mee. 

Mijn liefste parrain en ma petite bobonne, zoals ik ze altijd noemde, 
zijn ondertussen al 13 jaar overleden. Toch denk ik nog iedere dag aan hen 💫
Nog heel vaak vertel ik sappige verhalen of deel ik warme herinneringen met ons gezin. In mijn hart blijven ze voor altijd bestaan en door over hen te vertellen leven ze ook verder in het hart van Lenny en Lisa ❤️

Als ik ging logeren bij hen dan nam ik telkens een kleine kadootje mee. 
Stel je er niets groots bij voor ☺️Ik nam telkens een stukje zeep 🧼 mee. 
Ik vond het heerlijk om als kind in de supermarkt aan alle stukjes zeep te ruiken om daarna de beste twee met mijn zakgeld te kopen. Ik liet ze zelfs inpakken aan de kassa ☺️Ach ja…Soms kocht ik ook es 2 washandjes. Om niet altijd hetzelfde mee te hebben 🙃. Niet dat ze dat uiteraard nog nodig hadden 😂. Maar in dat kinderhoofdje van mij vond ik dat wel heel leuk om te geven. 

Op Kerstavond legden mijn grootouders altijd kleine pakjes 🎁🎁 onder de kerstboom 🎄. Deze mochten wij pas om middernacht 🕛 open doen. 
Toch wisten mijn zus, mijn nicht en mijn neef al wat er in die kleine pakjes zaten. 
Op onze beurt kregen wij elk een zeepje. 

Het klinkt misschien dwaas en klein. 
En toch…

Mijn bobonne had die zorgvuldig uitgekozen 
in een klein winkeltje waar ze speciale zeepjes verkochten. 
Voor elk een kleurtje 🎨 en een geurtje 🌸, 
voor elk een zeepje die bij elk van ons paste. 
Verpakt in een kleurig blinkend papiertje 
vonden we ons zeepje terug in een glimmend doosje 🎁. 

Het zijn mooie herinneringen die ik nog steeds intens koester. 

Weet je, het moet allemaal zo groots niet zijn 🎉

In de kleinste verpakkingen 
zitten de mooiste herinneringen ❤️

Geniet van de mensen om je heen, 
neem hun warmte in je op  
en koester vooral het moment. 

Fijne feestdagen iedereen 😘
xxxx
Dintje



Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina 😉

Van harte bedankt voor je warme steun 💓.

vrijdag 14 december 2018

Every KINDa people 👫👭👬


'Bedankt om een 'gewoon' mens te zijn' zei ze wat ontroerd en met een warme glimlach. Ik zag de ontreddering in haar ogen en tegelijkertijd voelde ik ook de opluchting, de ontlading en vooral de oplading van een vreugdemomentje ✨.

Deze week moest ik terug op consultatie in het ziekenhuis. De wachtzaal zat overvol en de sfeer was er bedrukt en grimmig. Het getuut van frontpaneel, die aangeeft wanneer het aan nummertje zoveel is, gaat af als een wekker met een vaste constante. Eens je er op let word je er helemaal tureluurs van 🤪. 

Met mijn ogen halfdicht op elkaar geknepen probeer ik de nummertjes op het paneel af te lezen. Tevergeefs natuurlijk. 'Had je nu eens je bril meegenomen hé Dintje 🤓', zegt een kritisch stemmetje in mijn hoofd. Ik moet dus goed luisteren naar wat afgeroepen wordt 📣 en gelukkig mankeert er niets aan mijn oortjes 🙉.

Ik neem plaats naast een jong koppel met een pasgeboren baby'tje. Ik word daar instant happy van ☺️. Wie niet? Al snel vergeet ik de strakke wind van daarjuist op mijn fiets, het vervelend recht trekken van mijn nieuwe muts, die dus blijkbaar niet op mijn hoofd past 😂 en de knellende pijn in mijn onderrug. De voorbije dagen zitten mijn onderrug en mijn nek opnieuw vast. 'Het is iedere week iets anders', zeg ik later aan mijn pijnarts 👨‍⚕️. 

Graag wil ik iets zeggen aan de kersverse ouders over hun prachtige baby 👶. 
Want ik voel zo de warme nostalgie opborrelen als ik terugdenk aan de tijd waar onze 'bambies 🦌🦌' nog klein waren. Oh ja, ik heb ontzettend veel troetelnaampjes voor onze kinderen 😍.  Graag wilde ik even een klein gesprek met hen voeren en zeggen: 'Dat het een wolk van een kindje is, dat ze zo mooi slaapt, dat het toch leuk is om een baby'tje te hebben'. Toch doe ik het niet. Ik glimlach even en kijk terug weg. Want naast hen zie ik een grote valies staan 👜. Het 'zegt' genoeg.

In ziekenhuizen hangt er altijd een bepaalde atmosfeer, vind ik. Een mix aan verschillende emoties. Beklijvende angst voor een eventuele diagnose, herstellende pijn na een operatie, hartverscheurend verdriet door het verlies van een dierbare, het intens geluksgevoel naar aanleiding van een geboorte. 
Het is een plaats waar vreugde en verdriet naast elkaar lopen 🎭. 

It takes every kind of people
To make what life's about

'Nummer 829' hoor ik weerklinken in de wachtzaal. Yes het is aan mij 🎉. Ik trek me wat gebrekkig recht en haast me als een waggelende kip  🐓 naar het bureautje nummer 6 waar ik verwacht word. Voorzichtig zet ik me neer in het voorziene stoeltje en zeg ik enthousiast 'goeiemiddag'. Met wat verwondering kijkt ze me aan en na wat aarzeling zegt ze een goeiemiddag terug. Ze voegt er nog stilletjes aan toe: 'Eindelijk es iemand die vriendelijk is vandaag.' 

Onmiddellijk maakt mijn vrolijk gezicht plaats voor een beteuterde blik met 'Oei dat is niet leuk'. Waarop ze verder aanvult: 'Ik heb vandaag al veel verwijten en kritieken gekregen van mensen. Heb daar geen deugd van 😔, zegt ze terwijl ze wat in gedachten verzonken met haar hoofd schudt. 

Ik kon duidelijk voelen dat ze nog steeds overstuur was. 
Graag wilde ik iets doen voor haar want ze was enorm aangeslagen. 

'Weet je het ligt niet aan jou, neem het niet persoonlijk, probeer ik haar uit te leggen. 'Wellicht hebben ze slecht nieuws gekregen of juist ruzie gemaakt of hebben ze pijn. En ben jij hun klankbord. Het is niet terecht maar neem het niet persoonlijk want iedereen doet z'n best.' 

Every (wo)man's the same
They want the sunshine in their name

'Iedereen doet zijn best' het zijn woorden uit een boek van Brené Brown dat ik deze week aan het lezen ben. Ik heb al ontzettend veel moeten lachen. Luidop zelfs 😋. Ralph kijkt me dan aan, glimlacht ook en denkt er dan het zijne over 😂.

Maar ik voel zoveel herkenning, ervaar zoveel momenten waarop ik denk: 'Ach ik doe dat ook 😱 of Oh ja dat kom ik ook tegen 🙃.' En let op, het is met momenten ook heel confronterend. Ik heb mezelf al een paar keer op de vingers getikt zelfs, me er attent op gemaakt van ai ai ai Dintje. Want ik betrap er mezelf ook op, weet je.  Hoe vlug ik soms het slechtste denk, hoe vaak ik - in mijn hoofd dan - kritiek heb op, hoe snel ik soms denk dat het persoonlijk is 😔. 

'Iedereen doet z'n best', ik blijf het stilletjes tegen mezelf zeggen als ik voel dat iemand me wil raken, als iemand onvriendelijk is, als ik genegeerd word, als ik de indruk heb dat ze mij bij het 17-ste aan het zetten zijn 🙈. 

Ik kan binnenin heel kwaad worden zonder het uiterlijk te tonen. Het kan blijven borrelen, aanstomen en uiteindelijk als een vulkaan 🌋 uitbarsten waarbij de 'lava' andere mensen raakt. Mensen die helemaal niets met de situatie te maken hebben. 

Protecting what she feels is right
Fight against wrong with her life

Als ik blijf denken dat iedereen zijn best doet, met de middelen die hij of zij heeft, dan helpt me dit ongelofelijk goed. Niet alleen om er mee om te gaan of om het niet altijd zo persoonlijk te nemen of om het me niet te laten raken. 
Maar vooral ook om mild te zijn met anderen. 
Dat doet veel deugd 💛, echt waar. 

Each and every man is the same inside

'Bedankt om een 'gewoon' mens te zijn' zei ze wat ontroerd en met een warme glimlach. Ze kon loslaten en zich opnieuw laten vullen met vriendelijkheid en mildheid ☀️.

Weet je, iedereen vecht wel met iets. 
Het is niet omdat je het niet ziet dat het er niet is. 
De rugzak 🎒 die bepaalde mensen met zich meedragen
is vaak torenhoog doch onzichtbaar.
Dus wees mild, oordeel niet te snel want 
iedereen doet zijn best.

You know that love is the only goal
That could bring a peace to any soul

Fijn weekend iedereen 😘.
xxxx
Dintje



Lyrics: Every kinda people - Robert Palmer


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina 😉

Van harte bedankt voor je warme steun 💓.

dinsdag 20 november 2018

Inhale love ❤️, exhale gratitude 😇


Toen ik jullie vorige maand vroeg om te stemmen voor de fotowedstrijd van #SmallVictories (https://www.smallvictories.eu/nl) over kleine overwinningen met een grote betekenis die anderen kunnen inspireren, dan was ik al heus in de wolken. 

Enerzijds door de selectie zelf maar vooral ook door jullie warme steun, 
jullie enthousiasme in het stemmen en delen van mijn bericht. 

In mijn hartje had ik al gewonnen ☺️. 
Een dikke merci voor jullie dragende steun 😍

Wel lieve mensen, ik ben 1 van de winnaars 🎉 die in de jaarkalender van Pfizer zal verschijnen. Dit fantastische nieuws gaf een enorme boost die ik echt wel kon gebruiken na een zware opstoot. 

Ik aanzie het echter niet alleen als een ‘persoonlijke prijs’.
Het is een mooie unieke kans om mensen te inspireren, te motiveren, kracht te geven en een hele grote riem onder het hart te spannen 💝

Vandaag was de fotoshoot en de making-of-video-reportage. 
OMG, best wel allemaal spannend als ik het zo allemaal schrijf 😂
Ik had een ‘beetje’ stress 🐓. 
Maar het werd een supertoffe ervaring met 2 fantastische mensen aan mij zij. 

Langs deze weg wil ik jullie allemaal nogmaals van harte bedanken voor jullie hartverwarmende steun 😘.

‘Inhale love, exhale gratitude’ 

Intens dankbaar, love you all ❤️
xxxx

Dintje

vrijdag 16 november 2018

It's a kind of MAGIC ✨


‘Speciaal voor jou en geniet ervan 😘zegt mijn lieve buurvrouw 
terwijl ze een grote doos pralines in mijn handen legt. 
Sprakeloos geef ik haar een dikke knuffel en met die enkele woorden die ik nog kon uitspreken bedank ik haar hartelijk. Als een uitgelaten kind loop ik door de woonkamer en roep door de traphal naar Ralph: ‘We kregen pralines van Kaatje, zomaar uit het niets.’ Ik was er heus van aangedaan. 

Ik weet niet wat het is met mij de laatste tijd maar ik kan enorm gepakt worden door emoties 🙃. Alsof ik alles intenser ervaar. Vreugde, dankbaarheid, vriendelijkheid, betrokkenheid, vriendschap 
maar ook verdriet en pijn bij iemand anderen kan ik intens voelen. 

Ik ben nu eenmaal een spons 🧽, SpongeBob Dintje, ik slorp alles op. 
Maar de laatste maanden voel ik alles nòg intenser aan. 
Dat is ouder worden zeker 😂.

The bell that rings inside your heart
It's a challenging the doors of time

Dinsdag besliste ik om mijn lopen 🏃‍♀️ opnieuw te hervatten. 
Het is terug van nul starten maar het maakt me allemaal niet uit. Als ik maar opnieuw kan starten, dat maakt me erg blij ☺️. 

Als ik mijn eerste stapjes op het strand zet besef ik al gauw dat het niet makkelijk zal zijn. Mijn hart racet door mijn lichaam, het laat me op haar manier weten dat mijn lichaam moe is. Ik ben volop aan het herstellen van mijn laatste opstoot. 
Maar beweging is echt wel noodzakelijk dus...

In tegenstelling tot mijn vorige blog https://wolfandthecity.blogspot.com/gold ben ik deze keer op strand niet staan brullen als een leeuwin 🦁. Maar opnieuw voel ik die innige rust terugkeren. In mijn hoofd worden de golfjes 🌊 alsmaar kleiner en in mijn hart voelde ik de vloed terugtrekken en plaats maken voor een zee van vrede 😇.  

Door mijn oortjes weerklinken de liedjes van Queen. Nadat ik de film Bohemian Rhapsody gezien heb, ben ik volledig in de ban van Freddie Mercury 🎤. En ik was al grote fan. Dit tot groot jolijt hier thuis, ze komen zot met mijn liedjes. 
Freddie rules 🤘. We kunnen nog zoveel leren van hem, vind ik.

Al gauw laat ik me verleiden door de aanstekelijke beats en ga ik uiteraard te hard van start. Herken je dat? Als je je laat meevoeren door een liedje, door de tekst, door de beats van de drum 🥁 en opzwepende tonen van de elektrische gitaar 🎸. Ik word vlug meegevoerd door muziek. 
Ook hierin ben ik een spons. 
Ik kan muziek volledig in mij laten op nemen. 

This flame that burns inside of me
I'm hearing secret harmonies

‘Als je aan dat enthousiast tempo van start gaat Dintje, 
dan zal je het niet lukken😅’ zeg ik tegen mezelf. 
Als een gazelle 🦌 ga ik van start, om dan na enkele minuten te vertragen, 
terug wat te stappen, om dan opnieuw een beetje te lopen
en daarna te eindigen in een soort snelwandelende schildpad 🐢. 
Ach whatever, ik doe doe het wel hé 💪.

Het strand is opnieuw magisch. Het is overgoten met de gouden vloed. 
The golden hour is magical ✨. 
Ook Freddie laat het me weten met zijn nummer: ‘It’s a kind of magic’
Toeval? No way, toeval bestaat niet 🙃. 

Mijn glimlach is niet weg te krijgen, ook al lukt het lopen niet zoals ik het zou willen. Ik ben zo dankbaar, dat ik op het strand ben, dat ik het gouden uur opnieuw kan meemaken, voor de rust en de vrede in mijn hart 💛. 
Ik ben dankbaar voor zoveel dingen eigenlijk...
En dat zorgt voor het sterke vreugdegevoel dat ik ervaar. 

This is a kind of magic
There can only be one

Terwijl ik hard mijn best doe, om op het mulle zand toch een beetje elegant te lopen, kruis ik een familie die aan het wandelen is. Het zijn vrolijke Italianen, ik zie het aan hun lichaamstaal en ik hoor het aan hun levendige manier van praten. 

Ik knik en glimlach naar hen. Dat doe ik wel vaak. Ik vind het wel altijd leuk als iemand dan een goeiedag terugzegt of es even terug knikt. Wel, die ene man van het groepje knikt heel overtuigend en begroet me met zijn warme brede glimlach. Het was alsof ie me kende, zo’n raar moment eigenlijk 🤔. 
Daarna haalt hij zijn beide handen vanuit zijn jaszakken en steekt hij heel motiverend zijn 2 duimen 👍👍 in de lucht. Het toverde de mooiste glimlach op mijn gezicht ☺️. 

Magic, it's a kind of magic

Ik kan je verzekeren dat het me een boost gaf en mijn snelwandelen opnieuw deed evolueren tot de gazelle loop waarmee ik gestart was. Het deed me zoveel deugd om zijn aanmoediging zomaar uit het niets te voelen. ‘Je bent goed bezig Dintje’ dat is de boodschap die ik er mee begreep. ‘Doe vooral verder.’ 

Zijn vriendelijke glimlach was aanstekelijk want op mijn beurt glimlachte ik naar iedereen die ik tegen kwam. Op enkele zure gezichten na kreeg ik telkens een mooie warme glimlach terug. Er waren er zelfs die omkeken met de verwarde blik van: ‘Euh, ken ik die van ergens?’ Hilarisch en leuk eigenlijk 😂. 

Het lopen op zich heb ik volgehouden, op mijn manier dan. Maar mijn loopje heeft zoveel andere dingen in orde gebracht. Het gaf warmte aan mij hart, ruimte in mijn hoofd en een boost doorheen mijn hele lichaam en geest. Met de gouden glimlach keerde ik met mijn fiets terug naar huis. 

One shaft of light that shows the way

‘Speciaal voor jou, zomaar om je te laten weten dat ik heel veel aan je denk’. 
Het zijn de woorden, van een lieve collega, die ik lees op het kaartje die ik in mijn brievenbus terug vind. Het doet wel iets met een mens 😘. 

Het is niet dat ik een blèitekouse word of zo. 
Dat is Ostends voor iemand die rap huilt. 
Maar terwijl ik het kaartje tegen mijn borstkas drukte bolden de tranen van mijn wangen. Opnieuw van pure vreugde. 

Betrokkenheid voelen doet iets met een mens. Vriendelijkheid voelen doet iets met een mens. Je aangemoedigd voelen, begrip voelen, hartswarmte ervaren en nog zoveel meer...Dat doet iets met een mens.

One dream, one soul, one prize, one goal
One golden glance of what should be

'Er is niets dat meer voldoening geeft dan het verspreiden van vriendelijkheid', lees ik in één van mijn happy boekjes. 
'We kunnen de aardige dingen dat anderen voor ons doen, 
wederkerig terug doen 
maar we kunnen ze ook vermenigvuldigen 
door ‘vriendelijkheid’ 
door te geven aan vele anderen.' 

'Kindness is a kind of magic'
Het verricht wel altijd een wondertje bij iemand.
Be that 'kind' of person 😇.




Op de lyrics van Queen: 'It's a kind of magic ✨'


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina 😉

Van harte bedankt voor je warme steun 💓.