woensdag 20 mei 2020

Vive la vie ๐Ÿฅ‚ vive l’amour ๐Ÿ’ et vive la mer ๐ŸŒŠ.


Daar was het…
Toen ik die middag die foto nam en dat mijn schoenen onder water liepen ๐ŸŒŠ 
en ik al waggelend terug naar je toe stapte๐Ÿฅ. 

Toen hebben we, voor het eerst in twee maanden tijd, elkaar vastgenomen en elkaar stevig doch voorzichtig geknuffeld ๐Ÿฅฐ. 

Het was zo intens, zo deugddoend, zo liefdevol, zo…

Die bijzondere tijd doet iets met een mens. 
Geniet van het leven ๐Ÿฅณ, leef iedere dag ๐ŸŒธ, 
wees dankbaar ๐Ÿ€en omarm anderen zoveel je kan, als je kan/mag. 

Vive la vie ๐Ÿฅ‚ vive l’amour ๐Ÿ’ et vive la mer ๐ŸŒŠ.

Fijne woensdag ๐Ÿ˜˜
xxxx
Dintje

vrijdag 8 mei 2020

For it is in giving that we receive ๐Ÿ’


Ach c’est toi Jacqueline’, zei ze met een vertederende stem terwijl ze met haar ogen mijn gelaat aftastte ๐Ÿ˜˜.

Toen ik vorige week in het ziekenhuis opgenomen werd 
dan deelde ik de kamer met een iets oudere dame ๐Ÿ‘ต๐Ÿป. 

Ik geef toe, in het begin wilde ik absoluut geen contact met iemand. 
Enerzijds omdat ik nog steeds wat verschrikt was voor het Corona virus ๐Ÿฆ  en anderzijds moest ik iets later een onderzoek laten uitvoeren ๐Ÿฉบ.  
Dus mijn gedachten waren vooral op mezelf gericht ๐Ÿ™‡‍♀️. 

Maar telkens als ik naar het toilet ging dan kon ik het niet laten 
om even mijn ogen te laten afdwalen achter het gordijn dat ons scheidde. 

Vanuit mijn bed kon ik haar enkel horen.
Het ene moment was ze helder, 
op een ander moment had ze hele gesprekken in het Frans. 

Al gauw wist ik dat deze dame verward was, het moeilijk had, 
zich heel eenzaam en afgesloten voelde. 

Ik heb haar horen bidden ๐Ÿ™ en wanhopig steun zoeken in haar geloof . 
Ik voelde haar radeloosheid, het ging heel diep, door merg en been ๐Ÿ’”. 
Het ontroerende me intens en ik voelde me zo machteloos.

Je kan altijd wel iets geven’, las ik in mijn boek. 
Een glimlach, een bloem ๐ŸŒท, een lief woord...

Toen veranderde mijn aandacht naar haar 
in plaats van op mezelf gericht te zijn.

Ach c’est toi Jacqueline’, zei ze met een vertederende stem en een blik vol nostalgie ✨ en terwijl fleurde haar gezichtje volledig op ✨.  
Alsof ze een engel had gezien ๐Ÿ‘ผ. 

Toen wist ik dat ‘Jacqueline’ iemand moest zijn die ze intens graag zag, 
iemand dat ze heel warm in haar hartje koesterde ๐Ÿ’–. 

Ik gaf haar mijn glimlach ๐Ÿ˜˜ en het deed haar deugd. 
Het 'gordijn' tussen ons verdween. 

Geleidelijk aan hadden we een gesprek in ’t Nederlands 
en dan ineens in ’t Frans. 
In alle helderheid ๐Ÿ”† naar volledige verwardheid ๐Ÿคท‍♀️. 
Van realiteit tot een denkbeeldige wereld.
Ik leefde mee in ‘haar wereld’ en het stelde haar gerust.

Toen ik na mijn onderzoek terug op de kamer was 
noemde ze me plots Germaine in plaats van Jacqueline. 
Ik was de bovenbuur van het 2de verdiep waar ze woonde. 

Opnieuw ging ik mee in haar verhaal. 
Ze vertelde me over haar ouders, over de oorlog, 
over haar zus, over de woonplaats van Adamo enz... 

Gefascineerd bleef ik naar haar luisteren.
Een nostalgische glimlach op haar gelaat 
verwarmde mijn ganse hart ๐Ÿฅฐ. 

Zorgen voor iemand ๐Ÿคฒ heeft een positief bijkomend effect 
dat je je eigen ‘miserie’ opzij zet of relativeert’, 
kreeg ik in een berichtje van Joeri, de neef van Ralph.
Zo mooi verwoord, toch ☺️?

Het was een intense dag, gevuld met onzekerheid, extreme hoofdpijn, misselijkheid en toch een beetje stress voor het onderzoek. 
Maar toen ik naar huis mocht had ik het moeilijk 
om afscheid te nemen van mijn lieve buurvrouw.

Tegelijkertijd voelde ik me zo opgeladen ☀️, 
intens dankbaar voor onze ontmoeting 
en was mijn hart gevuld met zoveel vreugde.

Een paar dagen later heb ik voor haar, via de receptie van het ziekenhuis, 
een kaartje bezorgd ๐Ÿ’Œ. Van Jacqueline, Germaine of Claudine.

Ze zal het wellicht nooit weten van wie het komt 
maar het maakt echt niet uit.

‘Je krijgt zoveel terug als je geeft’, 
Ik bedoel geen materiรซle dingen met ‘geven’.

Dankbaarheid, vriendelijk zijn, een glimlach, 
een deugddoende babbel, aandacht geven, 
mildheid en gewoon lief zijn.

‘For it is in giving 
that we receive’

Niet iedereen zal deze begrijpen…
Is niet erg ๐Ÿ™ƒ.

Probeer het en ervaar hoe het voelt ๐Ÿ’.

Fijn weekend iedereen en veel liefs ๐Ÿ˜˜.
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun ๐Ÿ’“.


zondag 3 mei 2020

Once you choose hope, anything is possible ๐Ÿ€


‘Je zal maandag eerst onder de CT-scan moeten’, 
hoorde ik haar in stukjes zeggen via een slechte telefoon verbinding ๐Ÿ“ž. 

Had ik dit nu correct begrepen? 
Maandag eerst een CT-scan van mijn longen 
en dan woensdag een opname in 't ziekenhuis voor de onderzoeken? 

Ik moet bekennen dat, na het uitbreken van het COVID-19 virus ๐Ÿฆ , 
zoveel weken geleden, ik overweldigd werd door angst ๐Ÿ˜ฑ. 
Zoals velen, denk ik.

Met รฉรฉn golfslag ๐ŸŒŠ werd ik mee de diepte in gesleurd waar alles duister en onzeker was. Mijn gedachten waren niet helder meer. Ik kon zelfs bepaalde dingen niet meer echt realistisch inzien. 

Ik leefde met de overtuiging dat ‘dit’ voor mij het einde zou betekenen en automatisch schakelde ik over in een soort overlevingsmodus. 

In paniek was ik niet...Ik bleef zelfs ontzettend kalm. 
Maar in stilte was ik aan het verdrinken in de onzekerheid, in de angst, 
de machteloosheid en een gevoel van oneerlijkheid.

Het klinkt misschien heel hard als je dit nu zo leest. 
Maar met een ziek lichaam en een systeem dat niet kan vechten.
Wel de som was rap gemaakt.

Ik had mijn toiletzak al klaar gemaakt 
en onderbroeken op een stapeltje ernaast gezet. 
In mijn hoofd had ik voor Lisa, Lenny en Ralph al brieven geschreven ✍️. 
Voor later, dat ze moedig moesten voort doen met hun leven, dat ik wilde dat ze gelukkig waren, dat ze…Ja zoveel eigenlijk dat mijn brief al gauw een dik boek werd.

Die angst was echter heel reรซel.
In mijn hoofd dan toch.

Toch nam ik al mijn moed en zinnig verstand bij elkaar en herpakte ik mij. 
Door stilte in mezelf te creรซren keerde de rust in mij terug. Ik voelde een soort vertrouwen opborrelen dat alles wel goed zou komen en een vurige hoop werd in mij aangewakkerd.  

‘Je zal eerst onder de CT-scan moeten vooraleer je opgenomen kan worden’, hoorde ik haar in stukjes zeggen.

Die angst van toen ๐Ÿ˜ฑ, van in het begin van de crisis, 
wel die keerde jammergenoeg instant terug. 

Slapen gebeurde opnieuw in flarden, bezweet kwam ik wakker aan de andere kant van ons bed. Overdag kon ik me niet concentreren, ik was in gedachten verzonken en heel stil. In mijn hoofd kwam het allemaal terug, de onzekerheid, 'de-wat-als’ scenario’s enz…

En opnieuw kon ik die woelige onrust ๐ŸŒŠin mijn hoofd bedaren
en de rust in mijn hart ❤️ terug laten vloeien.

Ondertussen is alles achter de rug en is alles goed verlopen.

Die maandag van de CT scan rolde er een traan ๐Ÿ’งover mijn wang
toen ik het slot van mijn fiets niet onmiddellijk dicht kreeg. 
Ik voelde zoveel emoties tegelijkertijd. 
Angst, boosheid, onzekerheid, verdriet...

Ik haalde toen eens diep adem en kreeg een warme glimlach van een ambulancier. Daarna stapte ik moedig het ziekenhuis binnen met het vertrouwen dat alles wel goed zou komen ☺️.

Als je je focus enkel legt op je angst
dan geef die angst alle kracht.

Ik liet ‘het’ los…
De controle, de angst, de onzekerheid, de onmacht.

Het voelde aan als een vrije val ๐Ÿช‚
en toch werd ik zacht opgevangen in een zee vol hoop ๐Ÿ€.

'Once you choose hope anything is possible'

That's the spirit!

Fijne zondag iedereen en veel liefs ๐Ÿ˜˜.
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun ๐Ÿ’“.


vrijdag 10 april 2020

Ik hou van u, ik hou van u, ik hou van u, geef me een kus ๐Ÿ’‹

‘Ik had je bijna gekust ๐Ÿ˜™, zegt Ralph guitig nadat ik onze voordeur met een grote zwier open deed. Je weet wel als je de deur zo open doet met een kracht die zegt: Kom binnen, je bent welkom. 

Helaas mag Ralph nog niet binnenkomen in ons huis ⛔️, enkel in de inkomhal dan. Die we achteraf volledig ontsmetten.

We leven al zo’n vier weken niet meer samen. 
Ik gebruik het woord gescheiden niet meer want sommige overlezen mijn berichten iets te vlug en vrezen dan het ergste. Dat Ralph en ik gescheiden zijn. 

Niets is minder waar…

We wonen tijdelijk niet bij elkaar omdat ik een risico patiรซnte ben ๐Ÿ˜ท 
en Ralph nog steeds gaat werken ๐Ÿฅ‡. 

Het was geen makkelijke beslissing…

Ik heb me er vaak schuldig over gevoeld ๐Ÿ˜”. 
Dit gevoel is nu wel wat aan het weg ebben. 
Want het was een noodzakelijke beslissing.

Eรฉn keer per dag zien we elkaar ๐Ÿ‘ฉ‍❤️‍๐Ÿ‘จ, soms twee keer per dag. We doen dan een kleine wandelingetje met de hond ๐Ÿฆฎterwijl we bijna twee meter of meer uit elkaar lopen. 

Het zijn kleine momentjes die we zo koesteren en waar we telkens intens dankbaar voor zijn ๐Ÿ€. Ook onze boodschappen doet Ralph wekelijks.

De ‘kids’, allรฉ ze zijn al 19 en 20 jaar, zijn nu allebei veilig bij mij thuis nadat ze hun quarantaine periode uitgezeten hebben.  Vanaf dat we elkaar mochten vastpakken hebben we stevig geknuffeld ๐Ÿค—, zo hard dat ik nog nauwelijks kon ademen. We hebben gekust, onze gezichten geaaid en zelfs een vreugdedansje gedaan ๐ŸŽ‰.

Het is vreemd wat zo’n periode met een mens doet ๐Ÿ™ƒ. 

Lenny en Lisa genieten van het broer en zus zijn, ze studeren volle bak, werken taken af, hebben niet zoveel last om afgesloten te zijn. Ik kan terug volop mamaatje zijn wat ik het liefst in de wereld doe ๐Ÿ’. En Ralph en ik hebben een soort LAT relatie waaruit we zoveel leren van elkaar.

We hebben al zoveel gezien en geleerd van de wereld, good  ๐Ÿ‘ and bad ๐Ÿ‘Ž. 
We vinden manieren om dingen los te laten waar we geen vat op hebben. We hebben al een bucketlist ๐Ÿ—“ opgemaakt vol met plannen voor de toekomst, als 'alles' es voorbij is. 

We leven momenteel in een absurde periode maar als je echt luistert, 
even stil staat, als het allemaal even rustig in je wordt 
dan zie je zoveel positiefs ✨, 
ben je voor zoveel dingen intens dankbaar ๐ŸŒท 
en zie je een zee aan mogelijkheden ๐ŸŒŠ.

‘Ik had je bijna gekust ๐Ÿ˜š, zegt Ralph toen hij de boodschappen aan de voordeur had gezet.

We hebben ons kunnen inhouden haha.

Toch blijft er รฉรฉn liedje in mijn hoofd weerklinken telkens als ik hem zie: 

‘Ik hou van u, ik hou van u, ik houuuuu van uuuuu,
geef me een kus…๐ŸŽถ๐ŸŽถ๐ŸŽถ
maar nog niet te vlug.

Heel gauw lieve schat ❤️ ๐Ÿ’‹ xxxx

Veel liefs, keep it safe, help waar je kan 
en knuffel heel hard als je mag.

Fijn weekend iedereen ๐Ÿ˜˜.

xxxx
Dintje


donderdag 12 maart 2020

Each one of us can make a difference ๐Ÿ€


‘Ik heb mezelf in quarantaine gezet ๐Ÿก’, schreef ik naar mijn ouders deze ochtend op Messenger. ‘Het is voor jullie veiligheid alsook voor de mijne.’  

Telkens als er op de radio moppen gemaakt worden over het Corona virus dan zet ik die meteen uit. Steeds vraag ik me af waarom mensen dit niet au sรฉrieux nemen⁉️ Lachen is gezond, dat is waar, maar soms is het gewoon niet meer grappig. 

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ik ben het al 10 jaar gewoon om voorzichtig te zijn, om grote groepen mensen te mijden, om met mijn sjaal rond mijn mond in de wachtzaal te zitten, om deuren met mijn mouwen open te doen en mijn handen telkens goed te wassen en te ontsmetten.  I know the drill…en ik weet waarom het zo belangrijk is.

Ik zit in ‘de risico groep’.  Iedere dag word ik er attent op gemaakt. 
Wees voorzichtig, let op, blijf binnen, met niemand in contact komen nu. 
Mijn immuniteit is verlaagd door de medicatie die ik neem voor mijn systeemlupus. Dat houdt in dat ik meer vatbaar ben voor alles wat in de lucht vliegt aan virussen en bacteriรซn ๐Ÿฆ . Ook mijn lichaam is verzwakt en zwaar uitgeput momenteel. 
Wat absoluut geen voordeel is.
Dus ja, ik durf het te zeggen…
Ik ben niet bang. Of ben ik dat toch?
Ik ben alleszins heel ongerust ๐Ÿค”. 

Want wat als?

Veel vragen rijzen in mijn hoofd en houden me tijdens de dag 
en blijkbaar ’s nachts ook bezig. Want het gaat niet om mij alleen.

Wat met onze kinderen๐Ÿ‘ซ die in Gent op kot zitten, in goedgevulde homes vol met studenten. Die lessen volgen in grote aula’s? Die dagelijks in contact komen met zoveel mensen. Wat als er een lock down komt? Is het dan best dat de kinderen thuis komen ๐Ÿก, bij ons? Of is dat te gevaarlijk voor mij, hun mama ๐Ÿ˜ท? Een hartverscheurende keuze ๐Ÿ’” maar wel noodzakelijk om over na te denken. 

Wat met familie met hartproblemen en die al wat ouder zijn? Ik denk dat iedereen wel iemand kent die fragieler is en meer vatbaar is voor het virus. Mama’s, papa’s, opa’s, oma’s of mensen met een zwakkere gezondheid. Ze worden door jullie toch ook geliefd en gekoesterd ๐Ÿ’ž. 

Hele goeie vrienden van ons staan op de eerstelijnszorg ๐Ÿ‘ฉ‍⚕️๐Ÿ‘จ‍⚕️. Ze komen rechtstreeks in contact met patiรซnten. Iedere dag zetten ze zich met hart en ziel in om mensen te helpen ๐Ÿฉบ, te verzorgen, advies geven en te redden om het simpel te zeggen. Want dit is het juiste woord: REDDEN. Ook zij riskeren dagelijks hun leven, ook zij zijn mama’s en papa’s, dochters en zonen. Ook voor hen ben ik ongerust. Ook zij worden geliefd ❣️ en ik hoop van harte dat ze deze periode goed door spartelen ๐Ÿ€. Ontzettend veel respect en dankbaar voor wat ze doen๐Ÿฅ‡.

Ik begrijp echter die nonchalance niet, dat downsizen, dat negeren, dat weglachen, die attitude van het is ver-van-mijn-bed-show. Wel ik vind dit eerlijk gezegd een hele egoรฏstische houding ๐Ÿ˜ฒ.

Voor mij, net als voor vele anderen in de ‘risicogroep’, als voor huisartsen, specialisten en verplegend personeel in dit land, is dit geen klucht. Het is een materie van leven en dood. 

Solidariteit en verantwoordelijkheid, dat is hetgeen dat we nu nodig hebben. 
Ook al denk je nu, mij zal het niet overkomen, 
ik zit niet in een risico situatie ๐Ÿ™‰๐Ÿ™ˆ๐Ÿ™Š....
Denk dan aan de ‘andere’ ๐Ÿ‘จ‍๐Ÿ‘ฉ‍๐Ÿ‘ง‍๐Ÿ‘ง๐Ÿ‘ด๐Ÿผ๐Ÿ‘ต๐Ÿป๐Ÿ‘ฉ‍⚕️, leef je eens in, 
wees solidair en neem je verantwoordelijkheid.

‘Each one of us can make a difference,
together we make change.’

That’s the spirit!
Sorry moest er even uit.
x
Dintje

Als er fouten in mijn bericht staan, dan kan ik er helaas niet veel aan doen, mijn hersenen liggen in de knoop ๐Ÿ™ƒ.


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun ๐Ÿ’“.

vrijdag 6 maart 2020

You can't always get what you want ๐Ÿšง


‘Kukelukeluuuuuuuu ๐Ÿ“’ iedere ochtend word ik zo wakker ๐Ÿ™ƒ. 
Blijkbaar is er een haan in onze omgeving die om het half uur denkt dat de zon opkomt ☀️. Aiaiai toch. Ik word er wakker van maar het is ook daarom dat ik de vogeltjes in de vroege ochtend hoor fluiten ๐ŸŽถ. Ik vind dat zalig, ik kan daar enorm van genieten, het geeft me zo’n lentegevoel.

De voorbije maanden ben ik echter nog niet te goed geweest. 

Het is vechten, telkens tegen iets anders. Ik ervaar zoveel tegenstrijdige dingen. 
Ik heb iedere dag een grieperig gevoel, vaak barstende hoofdpijn die de hele dag aanhoudt, pijn aan mijn lichaam alsof ik 4 marathons na elkaar gelopen heb ๐Ÿ… en ’s morgens sta ik op met een gevoel dat ik niet geslapen heb ๐Ÿ˜ด.  

Tegelijkertijd vecht ik ook met mijn machteloosheid, omdat ik het zelf niet in de hand heb, vecht ik met een restje hoop ๐Ÿ€ die iedere dag een beetje mindert en vecht ik met wat eenzaamheid omdat ik niet veel buiten kan. 

Vaak ben ik stoer tijdens consultaties ๐Ÿฅ, naar resultaten en onderzoeken toe ๐Ÿ“‰. 
Echter na een paar dagen bezinkt het wat. 

Het zorgt voor angst in mijn hart en veel zorgen in mijn hoofd. 
Want zal het beteren? Waarom doet mijn bloed zo? 
Wat is er aan de hand in mijn hersenen? 
Het is dus afwachten hoe de reumatoloog zal ingrijpen. 

Toch ben ik mentaal ok en in form ๐Ÿš€. Dat vind ik alleszins ๐Ÿ˜‚. 
Klinkt tegenstrijdig, toch? 

Als ik kan wandelen dan is het intens genieten. 
Ook als het waait, klettert, regent en stormt ๐ŸŒฆ๐Ÿ’ฆ☔️. 
Gewoon die buitenlucht, in de natuur zijn, vrij zijn, es buiten zijn. 
Die connectie met de buitenwereld doet me deugd.  
Ik zal het wel moeten afleren om constant tegen de hond te praten als we op wandel zijn. Binnenkort word ik hier de ‘zotte’ van de buurt genoemd ๐Ÿคฃ.

Ik ben altijd heel dankbaar als ik es buiten kan, als ik een deugddoend gesprek heb met iemand, als ik mee kan naar de winkel of in ’t stad geraak met Ralph.
Ook als de wolken in de lucht mooi zijn, als de zon alles mooi belicht. 
Klinkt misschien wat melig...Ach al die kleine dingen zeker ๐Ÿ˜‡?
Zelfs met een haan die ongeveer 40 keer per dag kukelukeluuuuuu kraait.

Toch begrijp ik sommige reacties niet...

Door het Corona virus worden veel dingen afgelast. 
Ik vind dit ook jammer. Maar er zijn ergere dingen in de wereld toch?  
Het virus is erg, dat is duidelijk. 
Maar bepaalde evenementen annuleren dat is toch allemaal zo erg niet? 
Safety first, toch?

Al meer dan 10 jaar zit ik in de wachtzaal van de dokter of in t ziekenhuis met een sjaal voor mijn neus en mond ๐Ÿ˜ท. Ik mijd altijd hoestende mensen en soms kijk ik dan heel kwaad, zegt Ralph. Ach ik kan dat niet helpen ๐Ÿ™Š. Af en toe moet ik in het buitenland met een mondkapje lopen, uit veiligheid, door mijn ziekte en door mijn medicatie ๐Ÿ’Š. Deuren open ik meestal met mijn pull over mijn handen. En veel mijn handen wassen ๐Ÿงผ is een routine geworden. En ja, ook ik heb al zoveel keer iets moeten annuleren of er niet bij kunnen zijn omdat ik te ziek ben. 

Komt wel allemaal goed hoor ๐Ÿ€✌️. 
Het virus zal wel overwaaien, alles komt wel terug op z’n pootjes. 
Voor de gezonde mens althans.
Ik moet wellicht voor altijd zo voorzichtig blijven.

Happiness isn’t about getting what you want.
It’s about being grateful for what you have.

Wees dus dankbaar voor wat je wel hebt, voor wat je wel kunt doen. 
Focus je niet op het ‘mindere’. Ach je weet wel wat ik bedoel ๐Ÿ˜.

Ook al heb je een dolgedraaide haan in je buurt.
Er is altijd wel iets om dankbaar om te zijn.

Fijn weekend iedereen ๐Ÿ˜˜.
GENIET ✨๐ŸŒพ๐Ÿ’.
Veel liefs
xxxx
Dintje

Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun ๐Ÿ’“.



vrijdag 14 februari 2020

Make the best of everything you have ๐ŸŽ


‘Is het goed dat we ons etentje dan thuis doen schatteboutje ๐Ÿ˜˜?’ stuur ik met wat pijn in mijn hart naar Lisa. Want vanavond is het onze date-night ๐ŸŽ‰. Net op Valentijn dan nog. Voor ons maakt het echter niet veel uit. Want liefde vier je iedere dag een beetje ๐Ÿฅฐ. Toch? 

Lisa en ik ‘daten’ af en toe eens. Ofwel trekken we dan eventjes de stad in en genieten we van een warme croissant ๐Ÿฅ bij bakkerij Paul ofwel gaan we met zijn tweetjes naar de cinema of gaan we iets eten en drinken in een restaurantje. We koesteren met veel warmte onze dochter-moeder momentjes ๐Ÿ‘ฏ‍♀️. Het is ook vaak gieren van het lachen en we beleven altijd wel iets.

‘Yes, we maken er thuis een girlz night van ๐Ÿฅณ, stuurt Lisa direct terug op mijn annulatie-berichtje. We hadden eigenlijk een etentje op restaurant gepland.  
Haar enthousiaste reactie zorgt voor heel wat opluchting in mijn hoofd en verdrijft meteen het schuldgevoel in mijn hart.  

Vanavond is het dus aperitief ๐Ÿธmet hapjes ๐Ÿก, veel babbelen, een filmavond thuis met zijn tweetjes. Met onze voetjes over elkaar gekruist in de zetel onder รฉรฉn dekentje en met vele kleine kaarsjes rond ons en de hapjes op de ‘kleine’ tafel voor de tv ๐Ÿ˜.  

We zijn trouwens alleen vanavond want Ralph die viert Valentijn ๐Ÿ’˜ met Lenny tijdens een ouder cantus in Gent ๐Ÿป๐Ÿป. Zalig toch? Een vader-zoon moment kan je dat wel noemen. Dat zal wat worden ๐Ÿ™ƒ.

In mijn vorige post schreef ik dat ik op 1 februari het nieuwe jaar zou vieren ๐Ÿฅ‚.  Wel ondertussen is dat moment al wat opgeschoven.

Het is nog niet echt gemakkelijk geweest. Van volledig vast te zitten in mijn lichaam, van constant misselijk te zijn en grieperig te zijn, van slechte slaapkwaliteit en koortsachtige dagen tot nog een zware opstoot op de koop toe. Het is dus al veel geweest…

Ik kijk echter niet om…Het heeft weinig zin, weet je. 
Mijn blik is op de vooruit gericht. Mijn voeten staan ook in die richting dus ๐Ÿ˜‚.

Ik zei het gisteren nog, met een warme glimlach zelfs, aan mijn ouders: 
‘Ik maak er telkens het beste van, het komt wel goed’, en terwijl knikte ik met mijn hoofd mee.

Flexibel zijn en er het beste van maken 
is iets dat ik in mijn leven noodgedwongen heb geleerd. 
Of werd het me opgelegd? 

De ene dag is de andere niet.Voorspellen wat morgen brengt heeft weinig zin. 
Het is altijd een beetje surprise, surprise ๐ŸŽ. 
Ook onze kinderen hebben dit al goed geleerd, 
om er het beste van te maken, no matter what. 
Ze leren ook veel bij van hun zieke mama ☺️, weet je.

Vooral om niet te blijven hangen in een treurmodus als iets niet lukt. 
Om niet te veel achteruit ⏪ te kijken maar vooral hoopvol uit te kijken naar wat het volgende brengt. En als rechtdoor niet lukt ๐Ÿšง, neem dan een omweg. 
Voilร . Je geraakt er ook wel hoor ☺️.

Toen ik zei dat ik het zou vieren op 1 februari 
dan doelde ik niet op een datum of op een deadline. 
Het is eerder een boodschap die ik de wereld wilde insturen. 
‘You can’t always get want you want’, er bestaat daar zelfs een liedje van ๐ŸŽง☺️.

Soms is het wat het is en neem je het zoals dat het komt.
Je maakt er het beste van ๐Ÿค—.
Dat vraagt minder energie dan er tegen te vechten.


'If you don't have the best of everything,
make the best of everything you have ๐ŸŽ'

That's the spirit! 

Het zijn vooral die kleine dingetjes, die opklaringen ✨, 
die hartmomentjes ๐Ÿ’–, die vreugdefracties 
die we iedere dag kunnen vieren.

Vanavond is het GIRLZZZZZZ-night ๐Ÿ‘ฏ‍♀️.
Gezellig met ons twee, het wordt super ๐Ÿฅณ.

Fijn weekend iedereen ๐Ÿ˜˜.
Met veel liefde ❤️.
xxxx




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun ๐Ÿ’“.