donderdag 25 april 2013

40 it is





Vandaag jarig :-)

Voor velen een mijlpaal in hun leven,
voor anderen een grote vrees...

Ik ben blij om 40 te worden!

Gisteren kreeg ik al het gezellig bezoek van 2 vriendinnen.
Ze hadden 40 tulpen mee...
zouden ze weten dat ik van bloemen hou?
We kennen mekaar al meer dan 20 jaar,
we kennen mekaar héél goed ;-)
Het werd een gezellige, intieme avond,
heb er enorm van genoten!
Een mooie aanloop naar mijn 'verjaar'dag.

Ik ben blij om 40 te worden!

Vandaag is de zon héél vrijgevig,
blauwe lucht,
bijna geen wind.

Voor mij kan die 40ste verjaardag niet meer stuk...
Ik start de dag met een super leuk koor aan mijn bed.
Mijn 3 schatten wekken me op een manier dat ze mij iedere dag mogen wekken.
Na een mooie serenade, word ik bedolven met zoentjes.
De kaart die ik van hen krijg raakt me...

Ik ben blij om 40 te worden!

Ik geraak moeilijk op gang...zoals gewoonlijk
maar ik jaag me niet op...
Bij mama en papa word ik verwacht,
we gaan samen met mijn zus gaan ontbijten.
Vlug op de fiets....
al komt er van 'snel snel' niet véél van in huis.
Al puffend kom ik toe bij mijn ouders.
Ook zij staan mij op te wachten met zoentjes :-)

Ik ben blij om 40 te worden!

Over de middag moet ik naar de revalidatie.
Ik krijg van mijn kinésist
in samenspraak met de reumatoloog en huisarts
andere oefeningen, om terug mijn spieropbouw te stimuleren.
Het is wel erg lang geleden dat ik nog die positieve spanning
in mijn benen en armen voelde.
Super is dat gevoel!
Na de kiné twijfel ik wat ik zal doen...
het is mooi weer maar ik kan/mag niet in de zon zitten...
Ik beslis om een toertje te doen met mijn ijzeren paard, mijn fiets.
Richting...ja hoor, het zeetje...
Bijna geen wind zaaaaalllllliiiiigggg en opnieuw zo'n prachtig zicht.
Op de terugweg word ik nagefloten door enkele bouwvakkers...
ik vind dat altijd zo.....grrrr...
maar vandaag, op m'n 40ste is dat ok en kan ik het echt appreciëren !!!!

Ik ben blij om 40 te worden!

Gisteren en vandaag kreeg ik al zoveel bloemetjes,
kaartjes, smsjes, attenties, telefoontjes
van familie, vrienden en collega's....
Zo hartverwarmend is dat...
dat is het juiste woord...

Ik ben blij om 40 te worden!

Straks zien we nog wel wat we doen...
rustig aan...
wellicht is het al meer dan genoeg geweest vandaag...

Less is more,
het leven is mooi
als je leert om de kleine dingen te zien en ze te appreciëren.
Vandaag denk ik niet aan beperkingen, pijn en ziek zijn.

Is niet evident maar het is mijn keuze om daar vandaag geen aandacht aan te geven.

Mijn 'wolf' is niet 'gevraagd' op mijn verjaardag!

Een jaartje ouder worden vind ik niet erg,
30, 40, 50....
iedere leeftijd heeft z'n charmes.

Het is de kunst om die charmes te ontdekken,
je goed in je vel te voelen
en vooral te beseffen dat het mooiste geschenk
het feit is dat we kunnen verjaren.

Ik ben blij om 40 te worden!

















dinsdag 16 april 2013

Everybody has talent




Een tijdje geleden ging in naar een voorstelling over...kiezen voor je talent.

Het was de bedoeling dat ik wat mijn licht ging opsteken voor mijn 'kinderen'.

Vooral het volgende zinnetje in het foldertje sprak me aan:

"Focus op hun passie en wat ze kunnen,
in plaats van te kijken naar waar ze minder sterk in zijn. 
Want tenslotte niemand is perfect."


Het was een heel interessante voorstelling, 
voor alle 'groeiende' mensen.

Bewust worden van je eigen talent...
Wie staat daar bij stil?
Ehhh, niet veel mensen, denk ik.

En het woord talent....héél breed genomen hé.
Goed kunnen luisteren, een vertrouweling zijn, goed kunnen organiseren of een buikdenker zijn, en ja zelfs een trouwe vriend zijn is een talent...
Ook bijvoorbeeld planning en to-do-lijstjes maken....
haha Ralph zal het graag lezen ;-)




Het feit dat de spreker het allemaal zo positief bracht, gaf mij opnieuw een vat vol inspiratie.

Ik ga hier nu niet de volledige uiteenzetting geven.

Maar we moeten er wel eens bij stil staan.
Hoeveel druk wij leggen op 
op onze kinderen, op onze echtgenoot,
op onze vrienden, op anderen
en vooral...
op ons zelf.

Schaven 
en blijven bijschaven 
zodat we toch maar passen in het plaatje.
Is dat wel allemaal nodig?


" Laat je inspireren,
niet kopiëren,
niet klonen."

Het item van 'labeling' kwam aan bod.

Je bent anders...
'anders intelligent' maar even boeiend.

Je kunt minder goed stil zitten,  

je moet gewoon wiebelen op je stoel.

Je bent gevoeliger dan anderen...

Je kunt het niet altijd uitleggen 
waarom je de ene dag euforisch bent
en de andere dag depri.

Je bent licht autistisch... 

Je zit soms in je eigen wereldje 
maar je voelt je daar zo goed.

Je bent minder goed in sociale contacten...

Je kunt maar vertrouwen 
als er een echt vertrouwen is.

Al snel krijg je een bepaald label op je voorhoofd geplakt!

We zouden beter stoppen met iedereen in vakjes te 'plooien' en bij te schaven totdat ze in die vakjes passen.

Gras groeit niet door er aan te trekken.


Achter ieder zogenaamd 'disorder' schuilt een talent.


De boodschap is om je eigen talent aan te wakkeren 

en vooral te doen waar je jezelf het best bij voelt.














woensdag 3 april 2013

I'm on fire


Mijn bezoek aan de acupuncturist is blijven nazinderen... 
had nooit gedacht dat hij over emoties zou beginnen.

En eerlijk gezegd...
ik heb liever dat ze niet in dat 'potje' beginnen te roeren.

Deze dokter is van een andere cultuur,
niet westers maar van de Chinese cultuur.
Hij kijkt naar je innerlijk evenwicht,
naar je energiebanen...


Wat zenuwachtig zit ik te wiebelen om mijn stoel.
Moet ik nu echt opnieuw alles vertellen?
Pff...ik ben dat moe om telkens opnieuw 'mijn verhaal' te doen.
Ik zou allicht beter een CV opstellen.

Oef...hij weet wat Lupus is, al een geruststelling.

Hij neemt mijn beide polsen vast...
Luistert hij nu naar mijn pols?
Voelt hij iets dat ik niet voel?

Ik zeg niets,
het is stil...

Hij zegt ook niets.

kWord er een beetje nerveus van.

 



Tot hij plots zegt:
'Jij hebt véél te warm, er zit enorm véél hitte in jou'

Véél te véél warmte, in dit 'koude' klimaat, stel je voor...

Ik herinner mij als kind dat ik ook altijd gloeide,
'k had altijd warme handjes.
Niet zweten, dat doe ik nauwelijks
maar gloeien.

Ik had het niet voelen aankomen...
toen hij me vroeg: 'Ben je boos, heb je véél woede?'
Sneller dan het licht zei ik hem direct: 'Ik boos? neeeeeeeen.'

Nadat ik hem opsom welke medicatie ik allemaal neem,
blijft hij schudden met zijn hoofd.
Hij maakt me duidelijk dat hij niet akkoord is...
Kben niet goed bezig, zie ik hem denken.

Hij neemt me mee naar de onderzoekstafel.
'Leg je neer, doe maar je ogen dicht, zoals thuis, rustig, relax...'
Ik voel dat hij overal naalden in mijn lichaam steekt;
De prik zelf doet geen pijn maar wel de plaatsen waar hij ze steekt.Die man weet wat hij doet....mijn lichaam reageert direct.
'Ogen dicht en nu rusten', zegt hij me nog.

Ik hoor dat hij de kamer verlaat.
Kan het niet laten om toch even te piepen....
Hoe zie ik er uit?
Hoe groot zijn die naalden?

Ja, khad beter niet gekeken...die naalden zijn héél groot.

Terwijl ik daar met mijn ogen toe lig te rusten,
begin ik terug te denken aan z'n vraag ivm woede, boosheid.
Ik start een intern dialoog...
Ik ben geen kwade,toch?
Ben ik boos op iemand?
Neen.
Ben ik boos? Ja....ja ik ben héél boos eigenlijk.
Oeps, dan was mijn antwoord niet echt correct hé.
Op wie ben ik boos?
....
Je zult het nu raar vinden maar toch is het zo...
Ik ben boos op MEZELF.

Een 10-tal minuutjes later komt de dokter terug in de kamer.
Hij draait even aan alle naaldjes...
ja amaai, heb ik gevoeld hoor!

Na een 5-tal minuutjes haalt hij de naalden eruit.

Ik mag opnieuw mijn kousen en schoenen aan doen.
Terwijl ik bezig ben,
wil ik toch nog mijn 'vlugge' reactie ivm boosheid recht zetten.

Ik zeg hem: 'Dokter, in verband met die boosheid...
ik ben wel boos. Niet op iemand maar op mij, op m'n ziek zijn.'


Voila, oef...kheb het hem toch gezegd.
De dokter zegt mij: 'Ik weet het!'
Boem....

Om af te rekenen moet ik mee naar een andere ruimte.
Hij sluit de deur achter mij en ik moet gaan zitten.
Wat hij toen zei heeft me diep geraakt...
wellicht omdat ik ergens diep vanbinnen wel weet dat hij gelijk heeft.

Héél serieus kijkt hij naar mij en zegt:
"Stop met je zorgen te maken, het helpt je niet vooruit.
Stop om voor iedereen te zorgen, je moet voor jezelf zorgen. 
Neem één dag met een keer, maak je geen zorgen over je toekomst. 
Het is vandaag dat telt, niemand weet wat morgen brengt."


Ik kon nauwelijks nog praten toen ik z'n praktijk verliet.
Z'n woorden blijven nazinderen...
Hoe kan iemand die mij niet kent,
waartegen ik niet veel losliet over mezelf...

zoveel weten, begrijpen?

Met zijn woorden in mijn achterhoofd,
probeer ik me minder zorgen te maken in de toekomst,
in mijn toekomst.
Wat zal de toekomst geven, hoe zal mijn toekomst er uit zien?
Wat zal nog allemaal beleven, wat zal ik nog allemaal doen of kunnen doen?

Of je nu ziek bent of niet,
krap bij kas zit of in weelde vertoeft,
een mooie job hebt of nog niet echt een match gevonden hebt,
NIEMAND weet wat morgen brengt...
het is vandaag dat telt!




Song Bruce Stringsteen