vrijdag 26 september 2014

Another brick ... in my wall

Mijn wolf is opnieuw een muur aan het bouwen.
Al grijnzend kijkt hij me aan en legt hij steen op steen...

Ik moet alweer op mijn toppen staan 
om erboven te kunnen kijken.




Het is een waarschuwing of een voorbode dat er opnieuw een storm op komst is.

De meesten denken waarschijnlijk...alweer een opstoot?
En toch...

Vanmorgen kwam ik alweer wakker van de pijn. 
Zo erg, dat het me dwingt om op te staan.  
Trillend op mijn benen en gebogen als een oud vrouwtje stap ik voorzichtig de trappen af.  Mijn hoofd weegt duizend ton en alles doet pijn, zelfs de kleinste gewrichtjes.  Ik weet eigenlijk niet of ik geslapen heb vannacht...



Aan het eind van de trap word ik opgewacht door Lisa die met haar armen open staat om me een dikke knuffel te geven.  Ook Ralph en Lennaert komen knuffelen en we doen een sandwich-knuffel.  
Het verricht wonderen...

Ik vraag me af waarom ik altijd zoveel pijn moet hebben?  
Alsof ik getest word...
Is er iemand die naaldjes in mijn voodoo-pop steekt?
Stop er aub mee!




Sinds een dag of drie geraak ik meer en meer opnieuw geïsoleerd tussen mijn 4 muren.  Alles gaat traag...spreken, denken, doen...Alsof ik in slow motion leef. 

Heb ik teveel gedaan tijdens mijn 2 top-euro-millions-gevoel-dagen?
Had ik dan beter niet mee geweest met onze vrienden naar het filmfestival?

Het is een dubbeltje op z'n kant...

Laat me het zo stellen : 
In mijn muur zijn er raampjes waardoor ik af en toe kan meepiepen van de 'wereld'.  Als de deur in mijn muur wijd open staat dan moet ik gewoon eens kunnen ontsnappen!

Dus spijt? Neen 
Had ik een opstoot kunnen vermijden? Neen
Geeft mijn 'ontsnapping' de nodige energie/kracht om de volgende opstoot aan te kunnen? JA

Lupus is en blijft heel onvoorspelbaar, ook al 'speel' je volgens de regels.

Het moeilijkste deel vind ik... 
is dat ik het 'spel' opnieuw moet verlaten.  

The hardest part, was letting go not taking part

Maar het is wat het is... 
Een hoe-en-waarom-quiz helpen me nu niet verder.

Ik ben dankbaar dat ik heb mogen meespelen.  
Ik ben mogen invallen en heb 2 setjes goed meegedraaid. 
 En voor mij heel belangrijk...ik was part of the team!



Ik moet echter altijd rekening houden met de spelers van het andere team...
Met mijn wolf als hoofdaanvaller. 
Hij heeft me constant in het vizier.  
Bij iedere harde opslag tracht hij mij te raken.  




Ik probeer volgens de regels te spelen en plaats de bal netjes tussen de lijnen.
Ik heb me goed voorbereid en ik sta uitgerust op het veld, toch krijg ik het moeilijk...

De opslagdruk is te groot en mijn teamgenoten moeten de recepties van me over nemen.  
Uitgeput word ik opnieuw op de bank gezet. 

Voor mij altijd één van de moeilijkste momenten...

En toch kijk ik met opgeheven hoofd naar mijn uitdager.
Misschien kan ik ooit de volledige wedstrijd meespelen. 
Dan maak ik een muur...
en bundel ik al mijn krachten samen 
om mijn wolf af te blokken.
Zodat hij geen kans meer krijgt 
om te scoren met z'n aanval.

One day, you'll crash into this wall you've created




Geen opmerkingen:

Een reactie posten