maandag 6 oktober 2014

All the times I've cried

Alweer wind tegen...
Hoe ik ook rijd met mijn fiets, ik heb altijd wind tegen...
Tja, ik ben wellicht niet de enige die dat ervaar hé. 
Aan de andere kant, het is de rapste manier om frisse lucht binnen te krijgen.  
Ik bekijk het zo :-)

Ook met forse tegenwind moet men er het beste van maken, vind ik.



Dat het niet altijd makkelijk is...dat moet ik niet uitleggen.  
Maar eigenlijk heeft iedereen wel eens iets...
Het is niet omdat je het niet ziet dat het er niet is...
Quote of the day van een chronisch 'onzichtbaar' zieke!

Je ziet niet altijd 
hoe gebukt iemand door 't leven gaat ... 
omdat die een zware 'rugzak' met zich meedraagt.

Ik oordeel niet vlug...omdat ik weet hoe het aanvoelt. 

All the times I've cried
All this pain I've tried to hide




De rugzak die ik draag is redelijk zwaar, der zit van alles in.
Ik filosofeer niet over waarom ik nu juist die rugzak moet dragen.  
Dat heeft weinig zin, vind ik. 

Ik ben een muilezeltje, koppig van aard en geladen met een zware ballast. 
Blijven staan is geen optie, het maakt het alleen maar zwaarder om dragen. 
Ik blijf in 'beweging' met mijn zicht alleen op vooruit.  
En misschien is het net die beweging die me er door loodst?


'k Heb al een paar persoonlijke bergen moeten beklimmen. 
Begrijpen wat er met me aan de hand is. 
Vechten tegen mijn onmacht. 
Afscheid nemen van ... dingen, vrienden, mezelf... van zoveel eigenlijk.
Verdriet en boosheid verwerken. 
En het allemaal een beetje een plaatsje geven...

En dan spreek ik alleen over mezelf als persoon, the spirit of Dintje.
Niet over mijn zieke lichaam want die zit ook in mijn rugzak.


Sometimes your heart needs 
more time to accept
what your mind already knows

Daarnaast moet ik nog heuvels beklimmen.

Nieuwe vooruitzichten creëren... 
Een moeilijke opgave want ik ben beperkt in wat ik kan.

Mezelf opnieuw nuttig maken in een maatschappij waar presteren zo belangrijk is.

Vechten tegen mijn eenzaamheid. 
Weet je, ik ga soms eens kort naar de Colruyt.  Het is praktisch naast mijn deur dus niet ver en binnen de comfort-zone haha.  Het doet me telkens deugd als ik eventjes een kort babbeltje sla met iemand.  Bekend of onbekend, maakt niet uit. Als ze maar vriendelijk zijn!
Dus erger je niet aan alle oudjes in de Colruyt die tijdens het 'spitsuur' gaan winkelen.  Gun ze een paar minuutjes van uw kostbare tijd en praat eens tegen hen. Ik weet maar al te goed hoe eenzaamheid aan je vreet.


You don't come around no more
like you used to do
Oh god, I miss your company


Omgaan met onbegrip...is ook een grote heuvel.
'k Heb het nog altijd moeilijk om daarover te schrijven.  
Het zit te diep, denk ik...
Het is niet omdat ik niet weet wat erover gezegd.
Trust me... 
Het zou wel eens een hele lange blog kunnen worden, haha.

Ik begrijp dat sommigen 'het' niet begrijpen...
Raar mens ben ik toch...Ik heb wel begrip voor onbegrip.

Het is een leerproces...
Ik kan alleen maar zeggen dat onbegrip pijn doet.
Het kerft zoveel littekens in je zelfvertrouwen...


You just kept asking why
Never wanting to really try


Ik probeer altijd door te gaan. 
Soms struikelend en moeizaam want stukken van mijn berg zijn steil. 
Ik ondervind obstakels op mijn pad en vaak moet ik via omwegen. 
Soms moet ik een héél stuk achteruit en duurt mijn tocht langer dan voorzien. 
Het vraagt veel om opnieuw recht te krabbelen en verder te zetten. Maar zoals mijn papa altijd zegt : "Il faut reculer pour mieux sauter"

Ik blijf het doen...opnieuw de berg op.
Want ik heb wortels voor mijn neus... 
Het is niet één wortel maar een hele bussel eigenlijk.
Hetgeen ervoor zorgt dat ik blijf gaan, door weer en wind.  



Het zijn mijn 'gastjes', mijn ventje, mijn ouders, schoonouders, mijn familie, mijn vrienden die me door dik en dun steunen. Ze helpen me om de ballast te verdelen. 
Het zijn mijn bloglezers met hun deugddoende reacties.
Het zijn mijn artsen die gedreven blijven, me motiveren en mijn therapie telkens bijsturen.

Het zijn mijn 'supporters' op de berg!

Door hun schouderklopjes, oppeppende woorden,  oprechte emoties, deugddoende reacties, subtiele knipoogjes, alleszeggende stiltes en vertederende blikken.

Ze duwen me... Ze trekken me 
zodat ik blijf vooruit gaan.


These are the times that I've cried... 
because it's an experience of profound happiness



Tekst van Sharleen Spiteri


Geen opmerkingen:

Een reactie posten