woensdag 29 oktober 2014

Hungry like the wolf

Vorige vrijdag moest Lennaert naar de dagkliniek om z'n vier wijsheidstanden te laten verwijderen.  
En wie gaat er dan best mee naar het ziekenhuis?  
Mama ;-)



Het is een dubbeltje voor mij.
Een hele dag èn in een ziekenhuis...
Dat is voor mij niet de ideale plek om te vertoeven. 
Daar ben ik me van bewust.
Maar zorgen voor de kids is voor mij tja...
ik doe het zò graag en altijd met hart en ziel.
Zoals de meeste mama en papa's hé ;-)

Zorgen voor iemand anders vind ik soms makkelijker dan zorgen voor mezelf.  
Het klinkt misschien absurd maar ik heb echt moeten leren zorgen voor mezelf. Daarmee bedoel ik niet mijn uiterlijk verzorgen of gezond eten enz...

Zorgen voor mezelf is 
grenzen zoeken, 
grenzen trekken 
en me houden aan mijn eigen grenzen.  

Het zijn grenzen op lichamelijk vlak en ook op mentaal vlak.  




Het is voor mij vrij makkelijk om voor iemand anders te zorgen.  
Om een luisterend oor te zijn, om iemand te steunen, te helpen, op te beuren...
Kon ik mezelf maar af en toe eens zo helpen of laten helpen, haha.

Ik heb grenzen moeten trekken.  
En het is niet zonder gevolgen gebleven... 

You win some you lose some. 

Ik moest het doen, het was/is geen optie. 
Het is 'overleven'...
Zelfzorg is belangrijk, of je nu ziek bent of niet.




Sinds mijn opstoot van midden augustus heb ik slechts een paar 'betere' dagen gekend.  
En de laatste 3 weken gaat het opnieuw heel wat minder.
Ik bewandel mijn pad niet meer...
Ik strompel, ik ben uitgeput, ik kan niet meer.

Mijn wolf heeft honger. 
Bloeddorstig besluipt hij me en dan valt hij me aan.
Telkens opnieuw...
Ik probeer me te verweren maar het is op, ik ben op.




Opnieuw rijzen er veel vragen in mijn hoofdje...

Mijn reumatoloog zegt dat mijn lupus nog steeds heel actief is...
Kan het nog actiever? Wanneer gaat die koppige wolf het dan opgeven?  Hoe lang zal ik dit nog volhouden? Werkt de 4de therapie ook niet? Is mijn lichaam nog sterk genoeg om een volgende therapie aan te kunnen?

Zelfzorg, is ook...
Aanvaarden dat je niet de 'sterkste' kunt zijn.
Toegeven dat het niet meer gaat.
En hulp inroepen.

Een paar dagen terug ben ik gestart met een hogere-dosis-kuur cortisone. 
Heb er lang tegen gestreden en uitgesteld. 
Maar ook mijn lichaam is hongerig...
Het schreeuwt zò naar hulp.  
Opnieuw 3 kilogram minder, geen spierkracht, geen weerkracht.  
Ik zat al ver over mijn grens...
Het was hoog tijd om opnieuw in te grijpen.



De cortisone begint te werken...
Ik voel het...
'k Ben in momenten wat euforisch, ik praat niet...ik ratel aan één stuk door haha...
Ik kan opnieuw auto rijden, ik kan opnieuw bloggen, ik kan ademen, ik kan alleen douchen, ik kan denken, ik kan, ik kan... zoveel opnieuw. Het voelt alsof ik mijn wolf even naar de Noordpool heb gestuurd.  
Het zijn geen betere dagen maar 'andere' dagen.
  
Ik besef al te goed dat het maar voor eventjes is.
Binnen een paar dagen moet ik opnieuw afbouwen. 

Het geeft me even een boost, 
het geeft me opnieuw wat kracht. 
Genoeg om mijn honger terug wat op te wekken.  
Letterlijk en figuurlijk...

'Mijn' honger komt terug...
om te vechten, om er voor te gaan en niet op te geven.
En ik heb maar één boodschap aan mijn koppige wolf...
watch me, ik krijg je wel!


You feel my heat, I'm just a moment behind
In touch with the ground
I'm on the hunt I'm after you
Scent and a sound,
I'm lost and I'm found

And I'm hungry like the wolf





Lyrics Duran Duran

Geen opmerkingen:

Een reactie posten