dinsdag 14 oktober 2014

I can't stand the rain...

Het grieperig opstoot-gevoel laat me niet los. 
En ik moet ook heel wat pijn verduren.

In de infrarood cabine/uit de infrarood cabine, onder de warme douche, 7 truien over elkaar getrokken, onder de dekens en verwarming volle bak.  
Het helpt een beetje maar ja...

Soit, ik ga daar zeker niet over klagen. 
Het is blijkbaar zo in heel reuma-land dus...
Een magere troost maar het gevoel dat ik niet alleen met mijn pijn zit...helpt me toch op één of andere manier. 


Schrijven gaat ook heel moeizaam.  
Ik wil wel maar het komt er niet uit.  
Vandaar dat ik soms eens een blog uit de oude doos opnieuw publiceer.  Het is zeker niet uit luiheid of gebrek aan inspiratie maar 't lukt me niet.

Telkens als ik een oude blog opnieuw 'lanceer' dan is dat altijd met gemengde gevoelens.  Want een blog van 2 jaar geleden is....eigenlijk nog steeds van toepassing.  

I can't stand the rain against my window
Bringing back some memories

Het confronteert me.  

Draai ik dan in vicieuze cirkeltjes? 
Geraken bepaalde muizenissen in mijn hoofd dan niet opgelost?
Gaat het eigenlijk al beter met mij?

Euhm...moeilijke vragen allemaal.
Een pasklaar antwoord heb ik niet.  

Het zijn cirkels, ja dat is juist. 
Het zijn opstoten, die mekaar opvolgen.
Als persoon heb ik echter niet het gevoel dat ik in rondjes draai.  
Integendeel zelfs, ik probeer steeds het stramien te doorbreken.  
Ik maak uitgangen in mijn cirkels, ik heb al hoekjes en kantjes. 

Het schept een ander beeld, ik bekijk de dingen anders.



Muizenissen in mijn hoofd?  
Ja, zoals ieder mens...

Onzekerheden over mijn toekomst, angst om de helse pijn iedere dag opnieuw te voelen, frustratie omdat het niet betert, verdriet omdat ik moet loslaten, boosheid omdat ik opnieuw een opstoot heb.

Ja, dat is er allemaal.  
Ik maak me soms grote zorgen...
En toch...het is nu anders dan 2 jaar geleden.



Gaat het beter met mij? 

Das een hele moeilijke vraag...

Kort gezegd.
  
Over mijn lichaam/ziek zijn/wolf/opstoten heb ik geen controle.  
Ik laat geneeskunde z'n werk doen.

Mentaal?  Soms eens minder...
Maar eigenlijk heb ik meer het gevoel dat ik mentale bergen 'verzet'.




Op 16/10/2014 is het exact 2 jaar geleden dat ik Wolf and the city online plaatste.  
Het waren spannende tijden...
Ik heb die nacht geen oog dicht gedaan.

Een stuk van mezelf delen met de grote buitenwereld.  

Gewaagd, kwetsbaar opstellen, een vorm van aandacht vragen...dat kan je denken.  
Maar eigenlijk was het een innerlijke drang, iets dat ik gewoon moest doen.  
Het was/is mijn verwerkingstherapie. 

Ventileren wat ik niet 'zeggen' kan.

Ik schrijf over mijn orkanen, mijn innerlijke stormen en regenbuien... 

Het is mijn manier om even te schuilen...
en een paraplu te bieden aan diegenen die het even nodig hebben.

We can share an umbrella
and survive the storm together


Lyrics Tina Turner - Ann Peebles

Geen opmerkingen:

Een reactie posten