vrijdag 3 oktober 2014

Nothing else matters


Ik zit al een eindje in mijn 'twilight-zone'. 
Mijn gedachten dwalen af, kan me moeilijk concentreren, alles gaat zo traag in mijn hoofd.  Ik betrap mezelf er op dat ik soms afwezig voor me uit zit te staren.  
Het licht brandt wel, maar der is niemand thuis...
Ik kan nog een eind zo door gaan haha...
  
So close no matter how far
couldn't be much more from the heart

De pijn speelt me ook opnieuw veel parten.  
Het is zo'n koppige, zeurende, bonkende pijn...
Zo ééntje waarbij pijnstillers een beetje verlichten maar dat is het ook.

Ik probeer dan iets anders...ik tracht mijn gedachten te verzetten.  Televisie, muziek of ook gewoon even kort afspreken met vrienden.  
Het helpt me om niet constant gefocust te zijn op mijn pijn.  

Open mind for a different view

Ik ben dan toch met volle moed naar de pianoles geweest.  Het is een wekelijkse les van een 20-tal minuutjes maar het doet me deugd. 
Het is vooral een goeie braintraining en geloof me...ik heb dat echt nodig.
En ja, ook met barstende hoofdpijn is het me toch gelukt om de stukjes correct en toch wel mooi klinkend te spelen.
Fier als een gieter!  Het doet wel wat met mijn zelfvertrouwen!

Forever trusting who we are


Ik ben nog steeds onder de indruk van alle reacties die ik krijg over mijn blog...
Het zijn telkens deugddoende reacties, innemende berichten en vaak héél ontroerende persoonlijke getuigenissen. 

Het raakt me diep dat ik op één of andere manier een lichtpuntje creëer in iemands duisternis, door een stuk van mezelf te delen. 

Ook ik put er enorm veel steun uit.  Het is een stimulans om verder te zetten.  Bedankt voor jullie steun xxxx

Never opened myself this way
All these words I don't just say

Het begint stilletjes aan op te klaren in mijn hoofd.  
Oef, ik ben opgelucht...
Misschien geeft mijn wolf deze keer forfait, wie weet.
De pijn is nog niet weg ... morgen is het misschien beter?
Hopelijk gaat het nu opnieuw wat opwaarts in plaats van stroomafwaarts hé.  
Het is voor mij misschien dagelijkse kost... maar telkens als ik zo 'afwezig' ben dan kan ik letterlijk de ongerustheid aflezen bij de kids, Ralph, familie en sommige vrienden.  
Hopelijk klaren ook hun gezichtjes terug op...

Trust I seek and I find in you

Gisteren fietste ik om enkele boodschappen.  
Warme zonnestraaltjes dansten op m'n voorhoofd en ik glimlach opnieuw.  Mensen kijken nog altijd raar op als ik zo glimlachend op mijn fiets zit.  De reacties zijn soms hilarisch. Zo van ... hum ken ik de die misschien?  Die glimlacht naar mij?




Wat maakt mij nu zo gelukkig, zit ik te denken? 
Ik ben ziek, heb véél pijn en nog tal van andere troubles on my mind ... 

Ik geraak stilletjes aan uit mijn 'bokaal', het doet me goed om opnieuw aanwezig te zijn.
Eindelijk heb ik eens wat kunnen slapen ! En ik hoop dat het nu een periode zo blijft zodat ik kan recupereren.
De hevige pijn is er ... maar ik laat ze niet meer de bovenhand nemen. Het lukt me om ook nog eens aan iets anders te denken.
Ik kan naar de winkel, met de fiets. Ik kan eindelijk nog eens iets zelfstandigs doen.
Ik heb wat lekkers kunnen kopen voor de filmavond met de kids vanavond.  Ze hebben geen school en kunnen wat langer opblijven. 

En misschien is de opstoot aan het 'keren'? 
Dat idee maakt me heel gelukkig!

Het zijn misschien allemaal 'kleine' dingen en toch...




Mijn glimlach blijft vandaag nog wat langer hangen 
als ik mezelf in de spiegel zie.  
Het is meer mezelf uitlachen dan alleen maar glimlachen.

Want gisteren kleurde ik uit noodzaak zelf mijn haartjes.
(Sorry als mijn kapster dit nu leest hoor, maar ik ben nog niet fit genoeg om tot bij jou te komen x) 

En laat ons zeggen, het is niet echt gelukt... ook dat nog.

Lachen met jezelf is een therapie op zich!

Geluk zit in zoveel kleine dingen...
en als ik van die kleine dingen intens geniet dan 

... nothing else matters



tekst van Metallica 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten