maandag 20 oktober 2014

See who I am


Mijn vriendin stuurde me deze advertentie door met de vraag : 
"Zou jij niet mee doen aan die fotoshoot? "

Een nationale werking rond chronisch zieken was op zoek naar verschillende modellen in het bijzonder chronisch zieken die mee helpen een beeld te geven aan hun werking.
                           
Hum...twijfel, twijfel...
Gaat dat wel gaan voor mij? 
Gaat dat niet te zwaar zijn? 
Hoe ga ik daar geraken? 
De gebruikelijke zou-ik-dat-wel-doen vraagjes.




Toen dacht ik bij mezelf...
Dit is misschien een kans om een 'gezicht' te kunnen geven aan de chronisch onzichtbare zieken.
Niet twijfelen Dintje...gewoon doen!

Ik stelde me kandidaat en werd geselecteerd.
Afgelopen donderdag was het dan zo ver!
Gemotiveerd en met ik-ga-er-voor-spirit...keek ik uit naar de fotoshoot.

Maar helaas...
In al mijn enthousiasme werd ik vlak voor de finish getackeld door mijn wolf.  
Ik heb mijn deelname moeten afzeggen.
Te ziek, te zwak...the usual stuff
Niets aan te doen, maybe next time ;-).




De voorbije 2 maanden zijn nog niet 'vet' geweest.  
Het vasteland is in zicht maar de zee blijft te woelig, 
ik kan het droge niet bereiken.  
Na iedere grote golf komt er nog een grotere golf.  
Het water staat me nu echt aan de lippen. Het tij moet dringend keren.

Ik moet me de laatste tijd wat meer 'oppeppen'.
Vooral 's morgens als ik opsta met m'n zombie-feeling.  

Het is heel verleidelijk om mijn trainingske aan te trekken en terug in mijn bed te kruipen.  Héél verleidelijk zelfs maar ik geef er niet aan toe...

Het is iedere dag een opgave om me op te 'kalefateren'.   
Geloof me vrij, ik heb héééééééél wat werk hoor, haha.  
Van zombie-look naar een betere versie laat ons zeggen.
Ik doe het, iedere dag...
Een dagcrème, een zalfje voor de wallen, een beetje blush voor een 'gezond' kleurtje.  Ik leg mijn haren in de plooi en kleed me netjes op.

Eer aan mezelf...
En vooral ook eer aan de mensen rond me die me graag zien.  

Vroeger was ik eerder geneigd om me op dat vlak wat te laten gaan. 
Ik ben ziek dus ik moest dat uiterlijk kunnen tonen.
Misschien was dit toen een drang naar enige bevestiging? 
Ik weet het niet...

Mijn dochter Lisa zei me toen : 'Mamie, het is niet omdat je ziek bent dat je het aan iedereen moet laten zien.'
Wijze woorden van mijn prachtdochter!

Dus ik maak me op, ik kleed me op...



'Critici' zeggen dan dat ik 'genezen' ben.   
Want je ziet er niet ziek uit dus je bent niet ziek?
So be it...

Bestaat er eigenlijk een standaard profiel hoe iemand er moet uitzien?  
Richtlijnen waar je uiterlijk moet aan voldoen?  

Het moet zijn... 
Een encyclopedie met de façades die een mens moet hebben om in een bepaalde 'vakje' te passen.

Voor de chronisch zieke is het simpel...the zombie-look.
Voor zwarte piet, grote paniek, de regeltjes worden aangepast...die mag niet meer zwart zijn.
En voor de minister van Volksgezondheid bestaat er nu ook een standaard sjabloon.

Zijn het principes of mag ik het vooroordelen noemen?

Is het dan zo moeilijk geworden om de mens te appreciëren in plaats van alleen de looks?

Misschien moeten we allemaal wat meer 'MOF MOF' zijn.  Met deze mooie woorden beschrijft Carluccio zijn eenvoudige doch smaakvolle, pittige gerechten.

'Minimum of fuss, maximum of flavour'

Denkwijze die we ook kunnen toepassen?

Less judgement, more understanding...
Less surface, more soul...
Less labeling, more person...




Ik moet me af en toe kunnen ontkoppelen.

Los komen van mijn wolf
en terugkoppelen met mezelf.

Het is belangrijk voor mij
dat mensen doorheen de wolf kijken.

Ik heb een ziekte...ik ben de ziekte niet.
  
Het is belangrijk dat ze 'mij' zien,
niet alleen de zieke.

Less wolf and more me!


Fear of the unknown clouds our hearts today.
Are we too blind to find a way?

Reach for my hand,
see who I am, 
break through the surface.

Come into my world,
see through my eyes.


Lyrics Within Temptation

2 opmerkingen:

  1. Je spreekt over wolf. Lupus dan ? Een lotgenoot waarschijnlijk. Alleen mag ik me zo "optoeteren" en denken dat ik er goed voor kom, dan is er altijd wel iemand die achteraf zegt : " Wat is er met haar, ze ziet er zo moe uit ?" Blijkbaar mag ik lachen, plezier maken, maar kan ik het niet verstoppen. Hopelijk lukt het jou veel beter !
    Veel groetjes en ik hoop dat je je wolf eronder krijgt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ja inderdaad lupus, ik heb ook een koppige wolf.
      Ik kan het ook niet altijd verstoppen hoor. Moe zijn, getrokken en bleek, ook pijn tekent af op mijn gezicht.
      In de morgen is het altijd het slechts en het vraagt altijd veel moeite om me wat op te maken en aan te kleden.
      Ik probeer er nu gewoon niet meer aan te denken en ik doe het gewoon. En ik krijg praktisch nooit het gewenste effect haha.
      Maar ik zie wel een verschil, het doet wat met mij...
      Ik vind het eigenlijk niet tof dat mensen dat zeggen over of tegen jou…
      Dat helpt niemand vooruit…Ze zouden moeten beter weten!
      We moeten het eigenlijk niet verstoppen (al doen we dat liefst wel).
      Het belangrijkste is dat we ook nog vreugde hebben, dat we nog eens lachen en plezier hebben.
      Ik denk dat dit ons nog meer siert dan een laagje make-up ;-)
      Bedankt voor je reactie en vele groetjes terug

      Verwijderen