vrijdag 14 november 2014

Push the button...



Het was een goeie zet om 2 weken geleden 
de cortisone even tot het maximum op te drijven.  
Al is een 'goeie zet' absoluut niet de beste verwoording...
Maar het is beter om een opkomende opstoot meteen in de kiem te smoren.
Nog beter zou zijn...moest ik er geen meer moeten nemen.
Het besef is er dat het 'hoe-minder-hoe-beter' is. 
En de ervaring heeft me geleerd dat er gevolgen zijn.

Maar mijn lichaam heeft ze nog te fors nodig. 
So I rest my case.
The lower...The better!



De 'kuur' heeft me toch een tijdelijke boost gegeven.
Al besef ik maar al te goed dat het allemaal artificieel is...
Het lost niet op, het helpt me even.

Ik ervaar altijd een soort van euforie als ik zo'n cortisone-shot krijg. 
Misschien komt het door het feit dat ik minder pijn heb? 
Of omdat ik me minder zwak voel? 
Minder ziek voel?

Of - en ik denk dat dit voor mij een 'euforie'-puntje is -
omdat ik redelijk 'normaal' kan functioneren.
Eventjes deelnemen, eventjes kunnen genieten, op adem komen en 'aanwezig' zijn.
Ook autorijden is me gelukt, weliswaar korte afstanden, maar maakt niet uit. 
Ik heb wat onafhankelijkheid kunnen ervaren.  
Eventjes connectie maken met de buitenwereld en vooral met mezelf.

Ook de deelname aan het patiënten panel van Lupus Europe vorige week heeft me veel 'voeding' gegeven.  Het was een grote mentale boterham en ze heeft me bijzonder goed gesmaakt!
Mijn innerlijke batterijen zijn opnieuw opgeladen.




Ik ben vorige week gestart met de afbouw van...
Het is ontwennen... 
Bij iedere 'trap' die ik verminder sputtert mijn lichaam serieus tegen. 

Ik denk dat alles aan mij even koppig is...
Mijn karakter, mijn geest, mijn wolf en ook mijn lichaam dus.

Maar het moet, het is noodzakelijk,
het is nu even doorbijten...

Ik hoop van harte dat mijn wolf nu niet z'n kans ziet om opnieuw toe te slaan.  
Véél kan ik er zelf niet aan veranderen...
En erover stressen zal me zeker niet vooruit helpen hé.  
Eén dag met een keer ;-), zo is het goed.  
Geen nood aan een cursus mindfulness hoor, heb het mezelf aangeleerd LOL. 

Sinds mijn opstoot van midden augustus is het nog niet gelukt om mijn lichaam opnieuw 'op te starten'.

Mijn lichaam blijft zich resetten, resetten en resetten...
Ook in de veilige modus lukt het niet.
Als een 'Trojaans-paard-virus' lanceert mijn wolf de ene aanval na de andere.

Ik geef niet op...we geven niet op :-) 

Op een dag vinden we het wel...
het juiste antivirus middel, 
zodat ik opnieuw kan opstarten in de juiste modus.


2 opmerkingen:

  1. Ik ken het. Ik ben 2 weken geleden opgehouden met cortisone omdat ik dinsdag naar uz Gent moet voor onderzoek. En plaquenil ben ik ook tijdelijk mee gestopt. Maar hoe jij het verwoordt, zo is het. Bij mij is eerst lupus als diagnose gegeven en daarna afgezwakt tot llupusachtig. Veel sterkte voor jou.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bedankt voor je reactie. Het is toch even ontwennen met de nodige afkick-verschijnselen. Zo is het wel een beetje hé. Ik hoop van harte dat het nu wat beter met je gaat. Succes met je onderzoek morgen. Ik duim alvast mee!

    BeantwoordenVerwijderen