donderdag 27 november 2014

Welcome to the jungle

Twee verticale rimpel(tje)s tussen mijn ogen...
Die gelukkig na een uurtje weg trekken, oef!
Het is opnieuw de pijn van een hele nacht die zich aftekent op mijn gezicht. 

Ook ieder gewricht in mijn lichaam is voelbaar en pijnlijk. 
En een mens heeft veel gewrichtjes. 
Ondertussen heb ik dat al goed ervaren...

Ik verneem via Facebook dat het momenteel voor veel reumapatiënten zo is.
Niet leuk om te lezen maar toch ergens 'geruststellend', 
ik ben niet alleen...

Komt het door het weer?  
Ik weet het niet..

Al kan ik nu wel genieten van die enkele zonnestraaltjes die op mijn voorhoofd dansen terwijl ik deze blog zit te schrijven.



Ralph vertrok voor 10 dagen naar het buitenland voor 't werk.  
En deze keer was het niet echt gepland.
Ik ben dat al gewoon dat hij veel weg is...
maar het blijft telkens een uitdaging. 

Maar ik neem telkens die uitdaging met beide handen aan.
Het is voor mij belangrijk om van die zelfstandigheid en vooral die onafhankelijkheid te kunnen proeven. 

De kids en ik zijn ondertussen een hecht-goed-samenwerkend team. 
We houden het huis en ook mekaar goed recht. 

Ik vind het nog steeds ongelofelijk hoe een 13-jarige en een 15-jarige taken onder mekaar verdelen om hun mama te ontlasten. 
Ik ben enorm dankbaar, ze zijn SUPER xxxx




Het zijn bewogen en vooral hectische weken...

Werken in de woonkamer, veel werkmannen over de vloer dus en stof tot in de kleinste hoekjes. 
En vooral, véél onbeantwoorde vragen van de vrouw des huizes.
Ik weet veel over het reilen en zeilen thuis.
Maar vragen over bedradingen en stopcontacten euh...

Het huisalarm is 6 keer afgegaan (door de werken in de woonkamer), alle elektriciteit is uitgevallen (en gelukkig vind ik al goed mijn weg in het donker), de vaatwasmachine was defect (en deze heb ik zelf kunnen herstellen).
Op de koop toe...plots geen tv, geen telefoon en geen internet meer. 
Even Apeldoorn bellen? 
Haha...Yeah right.
Allé hup, what's next? 

Maar ik heb goed mijn 'vrouwtje' kunnen staan tussen al die werkmannen!

'We are all doing the best we can 
with the talents we have'

Tijdens één van mijn standaard-rondcross-ritjes staat de autoradio redelijk hard. 
Zoals gewoonlijk eigenlijk...
'Welcome to the jungle' van Guns & Roses.  
En zo is het ook in het verkeer...
Welcome to the jungle of crazy people...
Alsof iedereen deelneemt aan één of andere 'rat race'.

Voor mij is autorijden meestal niet mogelijk. 
Af en toe lukt het wel eens. 
Voor korte ritjes.
Meestal is dat dan tot op de volleybal want verder reikt mijn rondcross parcours niet LOL.

Gelukkig heb ik een 'stand by team' van familie en vrienden.  
Ze springen bij als het me niet meer lukt.
Ik ben hen enorm dankbaar!

Het blijft voor mij nog steeds moeilijk om hulp te vragen 
of om hulp te aanvaarden.  
Allé, familie en vrienden die altijd aan mijn oren trekken zullen nu hééééél blij zijn dat ik dat eindelijk wil toegeven.
Ik besef ook dat ik het me daardoor soms heel moeilijk maak.  
Maar ja, that's me...en dat zal niet veranderen, denk ik.


Sometimes accepting help 
is harder
than offering it


Ik ben eigenlijk opnieuw fier op mezelf!
Het is me allemaal goed gelukt, 'k heb ondanks alle obstakels en onvoorziene omstandigheden, goed mijn plan getrokken.
De adrenaline van ik-sta-er-nu-alleen-voor heeft me wellicht een tijdelijke boost gegeven.
Het is een vorm van overleven, denk ik.

Grenzen verleggen, vallen, opstaan en vooral altijd VERDERZETTEN. 
Niet te veel nadenken en gewoon doorgaan.

Ik werd geconfronteerd met mijn eigen limieten.
En ik voel nu maar al te goed de hete adem van mijn wolf in mijn nek. 
Hij staat ongeduldig te trappelen om opnieuw aan te vallen.

But...I'm still standing so...
Ook daar ben ik dankbaar voor.




We zien wel wat komt...
want dat is nu het verste van mijn zorgen.

Want hoe hard we soms ook ons best doen om...
En hoe goed we ook proberen om op alles voorbereid te zijn...
Je kan niet altijd weten wat komt...
En het is maar best ook vind ik.

Alles lijkt zo onwezenlijk onbelangrijk...
als het noodlot toe slaat.

Lennaert raakte maandagavond betrokken in een fietsongeval op weg naar huis.  
Na een bezoek aan de spoed, een nachtje in het ziekenhuis en de goeie zorgen thuis komt het wel goed met hem.  
Het zal wat tijd vragen.

Maar die 2 rimpeltjes tussen mijn ogen 
die blijven nu iedere morgen wat langer staan.

Als het om de kinderen gaat dan...
Elke mama, papa, oma en opa 
begrijpt wat ik wil zeggen.

Ik ben wellicht niet de enige die opstaat met 2 rimpeltjes tussen de ogen....


Geen opmerkingen:

Een reactie posten