woensdag 19 november 2014

Whatever makes you happy

Het is klokslag 3 uur 's nachts...en ik word alweer wakker.
Het is al de 4de nacht op een rij.
Vanavond zal het misschien beter zijn...

Je kent ongetwijfeld dat gevoel...
Woelen, keren en nog eens draaien.
Te warm, te koud, de deken op, de deken af. 
Moe-versleten zijn en dan toch niet kunnen slapen.
Ook tijdens het schaapjes tellen komt mijn wolf mijn slaap verstoren.


Ik voel dat ik koortsachtig ben en ook mijn longen hebben het opnieuw heel moeilijk. Het zijn vermoedelijk allemaal ontwennings-probleempjes. 
Dat hoop ik toch...
't Zal wel passeren. 

En warm dat ik heb, niet te doen...ik gloei als een keteltje.
Misschien heb ik al last van vapeurkes hahahaha.

Om 7 uur gaat mijn wekker af maar ik ben al een tijdje wakker.  
Hoe ik me voel...is niet anders dan een andere ochtend.  
Het -ik heb een serieuze kater-ben overreden door een vrachtwagen-en heb een marathon gelopen gisteren-gevoel.
Used to that ;-)

Mijn eerste sjatteke koffie maakt al veel goed.
's Morgens kan ik daar enorm van genieten. 
De geur alleen al...het brengt me in 1 slag terug naar gelukkige momenten met mijn grootouders.  
Ze rusten ondertussen in vrede.  
Maar ze hebben een heel speciaal plaatsje in mijn hart en telkens als ik aan hen denk ervaar ik een soort gelukswarmte. 



Ik hoor voetstappen op de trap.  
Eén voor één komen de 'gastjes' de keuken binnen.  
En onmiddellijk toveren zij een grote glimlach op mijn gezicht.
'Jullie zijn mijn beste medicatie schatjes', zeg ik hen.

In de krant lees ik het artikel over het Vlaams geluksonderzoek.  
Ik heb in de tijd deelgenomen aan dit onderzoek.  
Iedere dag kreeg ik tips, gelukstips om toe te passen.  
Ik moest even stilstaan hoe gelukkig ik ben en wat mij gelukkig maakte.  
Het heeft me doen stilstaan...
Want het lijkt voor anderen misschien wat absurd wat ik nu ga zeggen maar ik ben eigenlijk een heel gelukkig mens.

Tijdens dit onderzoek bleek dat voor mij ook het geluk van anderen heel belangrijk is.  

"Geluk is een tweeling", zegt auteur Leo Bormans.  
'Het gaat niet alleen om jezelf, maar ook om je medemens.'



Gisteren nam ik de bus naar het stad.  
Op zich misschien niets speciaal.  
Maar voor mij een stapje uit mijn comfort-zone.  
Ik denk dat er geen mens een grotere glimlach had op die bus dan ikke, haha.  
Ja, ik was blij dat ik op die bus zat.
Nu ja, een half uurtje later zat ik al opnieuw op de bus richting huis.  
So be it...maar ik heb wel de stap gezet.

Sinds eergisteren is er in Oostende een militaire invasie 
in het kader van Storm Tide II. 
Het gaat om een oefening van Defensie.  
Ik kan je verzekeren het maakte toch een grote indruk op mij.  
Troepen in camouflage kledij, onherkenbaar, voorzien met munitie.  



Indrukwekkend en vooral ook beangstigend...echt het gaf me geen leuk gevoel.
Het was redelijk confronterend voor mij en ik hoop eigenlijk voor iedereen.  
Oorlog...het moet ondraaglijk zijn om met zo'n constante angst voor je leven en het leven van je dierbaren om te gaan.
Gelukkig leven wij niet in een oorlogsland.
Ik vind dat we dit soort van 'geluk' moeten koesteren.

Geluk kun je, volgens mij, uit 2 verschillende hoeken bekijken.

Je kan gelukkig zijn omdat je bepaalde dingen niet hebt.
Geen schade aan je huis na een storm, geen ongeval met je auto, geen terminale ziekte, geen hongersnood, geen oorlog...
Je kan daar dankbaar voor zijn, dat je gespaard bleef.
Beseffen hoe gelukkig je bent omdat je iets niet hebt.



Vorige week had ik een leuke avond met een paar vriendinnen.  
Tja, vier vrouwen samen, je weet wat we dan doen hé. 
Babbelen, babbelen en nog eens babbelen.
Tijdens ons gesprek gaat het eventjes over de 10-80-10 regel die je kan toepassen.
Ik ga dat nu niet volledig uitleggen maar in het kort komt het neer op het feit dat je je moet concentreren op de 80 % die je wel hebt.

Het deed me denken...
Met geluk is dit ook zo, vind ik. 

Ook ik had een tijdje mijn focus verkeerd gelegd.

De druk op mezelf leggen om te 'genezen' 
en eigenlijk iets onmogelijks verwachten van mezelf.
Hunkeren naar steun en begrip van sommige vrienden, 
me blind focussen op die 20% die het niet begrijpt.
Me schuldig voelen, me schamen omdat ik niet kan meedraaien met de niet-zieken.

Ik heb dat een tijdje geleden los gelaten...



Wat maakt mij dan zo gelukkig?

Ach, ik kan dat niet schrijven in 1 blog...
er zijn zoveel dingen die mij gelukkig maken.

Ik denk dat je gelukkig zijn, kunt loskoppelen 
van tegenslag-momenten in je leven.  

Zo ondervind ik het toch...

Ziek zijn is absoluut geen pretje, iedere dag pijn hebben ook niet en belemmert zijn ook niet.

Maar het is nu zo...en ik probeer er iedere dag het beste van te maken.

Het verhindert me niet om ook nog van 'geluk' te proeven.

Het zijn vooral de 'kleine' dingen (al zijn dat voor mij de 'grote' dingen) in het leven die me gelukkig maken. 
De dagelijkse hulp en steun van mijn familie en vrienden, mijn gezin die gelukkig is ondanks..., kleine drempeltjes die ik overwin, mijn blog die steun betekent voor..., een super ferm liedje op de radio, een leuke babbel, een vriendelijke glimlach, een alleszeggende knuffel, de kleuren en de geuren buiten...  

Het klinkt cliché en toch...

Het leven is met ups en downs,
that's life...
voor iedereen gelijk.

Der zijn zoveel kleine zonnestraaltjes...
dus ervaar ze, 
voel ze
en waardeer ze.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten