woensdag 17 december 2014

"En alles goed met je?"



"Je bent en blijft altijd positief. En je gaat er voor.
Zo kennen we je...als een vechter. 
Heb jij dan nooit eens een moment dat je je hoofdje even laat hangen?" 
vraagt een collega me op de man af.

Euh…even met mijn mond vol tanden.  
Touché, recht in dat 'tere' plekje van Dintje…

Het is niet altijd evident om het toe te geven.
En ik besef dat ik me kwetsbaar op stel om hierover te schrijven.
Maar het is wat het is...
En ook over deze 'mindere' momenten moet ik kunnen schrijven. 
Al is 'menselijke' momenten een geschikter woord, vind ik.

Het is niet al goud wat blinkt.
Ik blink misschien soms in mijn vel :-) 
maar als je goed kijkt dan zie je de 'deuken' wel.

Ja, ik laat m'n hoofd ook wel eens tussen mijn handen zakken.
Dat hoort er nu ook eenmaal bij…
Niet dat ik depri ben of zo...
Maar soms is teveel gewoon te veel.

Ik moet omgaan met zoveel gevoelens tegelijkertijd.   
Ontgoocheling, onmacht, ongeloof, boosheid, moedeloosheid en verdriet...
Er moet zoveel door mijn 'trechter' en ik stuit telkens op blokkades.  
Ik leg constant de druk op mezelf om het te filteren 
en het allemaal een plaats te geven.  
En liefst zo vlug mogelijk.
Maar die druk helpt me natuurlijk geen meter vooruit.

Loslaten is momenteel een woord, het lukt me niet om...
Maar 't komt wel, no worries...



Het is vaak nog een grote taboe...
Want als iemand vraagt: 'En alles goed met je?'
(dan is het antwoord eigenlijk al gegeven in de vraag ;-))
En je zegt: 'Wel het gaat eigenlijk niet zo goed met me. 
'k Voel dat ik in een dipje zit'.
Dan fronsen de meesten hun wenkbrauwen 
want het is niet het antwoord dat ze verwachten. 

We leven in een maatschappij waar alles redelijk oppervlakkig blijft. 
Veel aandacht voor de fonkelende, mooie carrosserie...
Er is weinig plaats voor de 'blutsen'.
Of we gebaren toch dat we ze niet zien...

To act in the shiny happy people-modus to fit the profile.
A quote of myself haha

Het zijn precies die deukjes die ons zo 'uniek' maken.
Kwetsbaarheid tonen is mooi want het maakt ons minder 'perfect', 
het maakt ons menselijk.

Een paar dagen terug heb ik een jonge dame wat getroost.
Ze deed zo haar best om haar verdriet binnen te houden.  
Zodat het zeker niet aan de 'oppervlakte' zou komen.  
Toen ik haar zei: “Je moet niet altijd ‘flink’ zijn, het is ok om eens verdrietig te zijn," barstte ze in tranen uit.
Het gaat niet over dat huilen in het openbaar 
maar jezelf toelaten om verdriet te hebben en te huilen.

Ik vind het niet makkelijk om me kwetsbaar open te stellen.  
Duizend en één tips aan een ander geven, dat vind ik vré gemakkelijk.
Maar mezelf eens toelaten om een keer niet "de flinkste" te zijn.  
Still a work in progress...


In mijn hoofd, verstandelijk, begrijp ik heel goed wat er aan de hand is.
Ook de 4de therapie slaat niet aan zoals verwacht, bloedwaarden niet goed, algemene toestand niet goed, spieren opgepeuzeld door de cortisone, 
ferm ijzertekort, verzwakt enz ...
Ik 'zie' die informatie...het staat zwart op wit op papier.
Het is objectief en verklaart waarom ik me niet goed voel.
Maar het is alsof ik de gegevens niet kan verwerken.
Ik wil wel maar ik kan niet.
Heerst er ook een staking in mij?

Ik wist dat de laatste consultatie bij de reumatoloog 
opnieuw een opdoffer zou zijn.  
Een linkse en een rechtse die ik wel had zien aankomen.  
Maar ook al wist ik dat het zou komen, 
ik moet ze wel nog incasseren.

Weet je, ik heb alles gedaan...
alles wat ik kon, alles wat ik geven kon.  
Wat ik ook doe, het is niet in mijn handen...

 'Als prestaties, inspanningen niet beloond worden, 
dan zijn de reacties te verwachten...'

Een passende reactie naar aanleiding van 
de uitreiking van de trofee voor sportvrouw van het jaar. 
De nagel op de kop.  
En tussen haakjes, voor mij is Delfine Persoon een echte 'Champ'.
Ik begrijp haar ontgoocheling, boosheid en machteloosheid.




Na de zoveelste ‘uppercut’ van mijn wolf is mijn vertrouwen wat weg.  
'k Ben mezelf wat kwijt...

Zoals ik het nu zie lig ik wat knocked-down in de boksring.
En mijn wolf...die is opnieuw de grote winnaar.
Zo hoort het niet te zijn!

Nog even geduld...het komt wel.
En dan hijs ik me recht 
en punch ik met al mijn kracht 
mijn tegenstander knock-out.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten