vrijdag 26 december 2014

Unchain my heart

Ik heb vorig weekend mijn 'hartje' kunnen ophalen.
Eerst de gezellige Xmas-happening op de volleybal en daarna het redelijk uitbundig etentje met de vrienden van het zaalvoetbal. 

'k Had er naar uitgekeken...een kans om eens effe...
Eventjes er 'tussenuit'...om...
teveel om op te noemen eigenlijk.

Het werden opnieuw memorabele avonden...
Ik me reuze geamuseerd, heb gebabbeld, 
heb gelachen tot mijn kaken er pijn van deden.

Vriendschap voelen...is iets om te koesteren. 





Vroeger twijfelde ik enorm om 'daarover' te schrijven...  
Je bent ziek dus je kan of beter gezegd je mag dan geen plezier maken...
Ja toch?

Nog steeds als ik me amuseer, of een pintje drink in gezelschap of te 'véél' lach, te happy ben dan overvalt het schuldgevoel me nog.

Toch zijn het deze dagen, zoals afgelopen weekend, 
die heel belangrijk zijn voor mij.  

Het zijn mijn startkabels, 
ze geven opnieuw vonken aan mijn hart. 
Zodat ik kan verderzetten.

Ontsnappen...  
Niet de grote Houdini-truc of zo,
maar loskoppel-momenten van mijn wolf. 

Opnieuw meer Claudine zijn en niet alleen 'de zieke'.  
Is zo belangrijk voor mij.



Toen ik afgelopen november deelnam aan het paneloverleg van Lupus Europe werd ik geïnterviewd.

Ik kon me niet echt voorbereiden op het interview.
Een hele crew, micro's, camera en een hoop regeltjes waarmee ik rekening moest houden. 
Niet simpel voor een eerste keer haha, but I did it ;-).

"Hoe zou jij de mensen met lupus een hart onder de riem willen steken? 
Wat is jouw boodschap naar hen toe?"

Mijn antwoord kwam vré spontaan en recht uit mijn hart.

"Neem je leven in handen en maak er iets moois van. 
Want je bent zoveel meer dan alleen maar ziek."

Oeps...niemand had blijkbaar dat antwoord verwacht haha.
Maar hun oprechte emoties deden me wel deugd. 

Daal met je hoofd in je hart,
herinner je wie je bent...

Mijn vorige blog over kwetsbaarheid heeft doen 'bewegen'. 
En daar ben ik blij om.

Ik ervaar het aan de reacties en mailtjes die ik ontvang.
Ik hoor het aan de openheid waarmee vrienden tegen mij praten. 
Ik zie het aan de alleszeggende glimlach en de liefdevolle knipoogjes.
Ik voel het aan de dikke knuffels naast de gewone zoenen. 

Het gevoel dat ik ervaar 'zegt' meer dan duizend woorden.

Ik kan alleen maar dankbaar zijn...

Make someone happy...
then you'll be happy too

En daar geloof ik wel in...
Gelukkig worden door te 'geven'.

Een hartslag aan elkaar geven.
Misschien moeten we het allemaal es wat meer proberen...


With a little help of my friends, 
I'm able to unchain my heart.
N'oubliez jamais...
You are so beautiful.

Thanks friends xxxx
Lyrics Joe Cocker rip

Geen opmerkingen:

Een reactie posten