zondag 7 december 2014

What's your frequency?




De opstoot van midden augustus heeft me losgelaten...
Ik kan moeilijk omschrijven waarom ik dat weet. 
'k Voel dat gewoon...
Niet dat ik me nu stukken beter voel of zo 
maar er is 'iets' weg.  

Ook deze keer duurde de opstoot lang.
Vorige keer 3 maanden, deze keer bijna 4 maanden.
Te lang eigenlijk om 'goed' te zijn.

Dinsdag moest ik opnieuw naar de reumatoloog in Antwerpen.
Het is opvallend stiller in de auto.  
Het zijn nooit 'leuke' ritten trouwens.
Ik ontzie het iedere keer.
Het blijft moeilijk om geconfronteerd te worden met...bloeduitslagen, verslagen, analyses, ziekte activiteits-indexen en doktersuitspraken.


In het ziekenhuis heerst er een bedrukte sfeer. 
Zoals altijd trouwens, vind ik.   
Het is een plaats vol gemengde en soms heel tegenstrijdige gevoelens. 
Het is een plaats waar vreugde en verdriet, 
zekerheid en onzekerheid 
dicht bij elkaar liggen.  

Je kan het niet altijd 'aflezen' op iemands gezicht
maar achter ieder gezicht schuilt een verhaal...



Tijdens de terugrit is het al minder stil in de auto...
Het is overleggen en brainstormen.
Het is ventileren en vooral verwerken.  

Ook deze keer is het mijn wolf die de veldslag zal winnen...
En dat hadden we al een tijdje zien aankomen.

De huidige therapie doet z'n best om de lupus te misleiden, 
om het te doen 'plat' vallen, om zo te kunnen stabiliseren.  
Maar het geschut helpt niet...

Mijn wolf blijft aanvallen en blijft zoeken naar het volgende 'slachtoffer' in mijn lichaam.  Mijn gewrichten, mijn hersenen, mijn longen en nu zet het z'n koers verder naar het volgende orgaan.

Hoe graag ik het ook wil...
Wat ik ook doe...
Ook al sta ik héél gedreven te zwaaien met mijn witte vlag.
Het mag niet baten...
Het blijft oorlog in mijn lichaam.


Die avond hadden we afgesproken met vrienden voor een degustatie.  
En we hadden dat verzetje wel even nodig!
Focus op iets anders leggen en onze gedachten verzetten.

Het lijkt allemaal zo absurd, ik weet het...  
Als mensen mij zien en horen.
Ik lach, ik praat, ik geniet van momenten en goed gezelschap.
-Soms heb ik de indruk dat hoe zieker ik word, 
hoe intenser ik kan genieten-
Dan zou je niet vermoeden dat...

En dat is maar best ook, vind ik.
Want ik ben meer dan alleen maar ziek.

Mijn innerlijke 'zender', die staat op de juiste frequentie.
Het vermindert het geruis in mijn hoofd
en brengt rust in mijn hart.
En dat helpt me enorm!

Verwerken, loslaten en terug omschakelen.
Want het is wat het is... en we moeten vooruit.

Een verloren veldslag is geen verloren oorlog.
De vechtlust is er,
nu nog de juiste wapens vinden...



Geen opmerkingen:

Een reactie posten