vrijdag 23 januari 2015

Laat de zon in mijn hart

Het zonnetje van de voorbije dagen doet me deugd.
Het 'kleurt' alles zo mooi, zowel binnen als buiten. 
Het geeft me zin om van alles te doen.  
En het haalt ook het zonnetje in mezelf naar boven.


Afgelopen dinsdag en woensdag voelde ik ook wat 'verlossing'. 
Het werd tijd want het was broodnodig...
Als die soort pijn, zoals de afgelopen weken,
me opnieuw 'loslaat' dan ervaar ik een enorm geluksgevoel. 
Ik verkeer zelfs in een lichte vorm van euforie.

Het ziek zijn en de dagelijkse pijn zijn er wel...
Maar het is anders, er is iets weg.  
Het neemt de bovenhand niet meer.
Het is opnieuw 'draagbaar'.

Door een aanpassing van mijn medicatie ben ik wat misselijker 
en nog meer moe dan anders.
Maar ach, het zijn bijwerkingen en die zullen wel na een tijdje verbeteren.  
Allé dat hoop ik toch ;-). 
Mijn lichaam heeft wat tijd nodig om het opnieuw 
allemaal te verwerken, vermoed ik.  
No pressure...Ik geef het wat tijd.

En misschien slaat het wel aan...
Misschien is het 5de keer goeie keer?
Wishful thinking helpt. ;-)  
Ik zal het binnen een 4-tal maanden weten/voelen of het effect heeft op mijn lupus.

Ja, ik weet het...het klinkt misschien naïef.
En toch, ik geloof er nog steeds in!
Want iedere aanpassing van de therapie is een kans op...

En ja, het is waar. 
Ik heb het al zoveel keer gedacht, verwacht en vooral gehoopt dat een therapie zou aanslaan.  
En telkens is het peanuts...

Nog even geduld dus...
En dan zien we wel of die boze wolf eindelijk wat gaat slapen.  


Die enkele 'betere' dagen die ik af en toe heb, 
geven me opnieuw hopen verse moed.  
Wat ik als mens, met lichaam, hart en ziel voel, 
in die 2 betere dagen...is onbeschrijfelijk.  
  
Ik praat, ik denk en ik lach... zonder rem. 
Mijn wolf is letterlijk en figuurlijk eventjes uit mijn hoofd.
'k Ben 'terug' en vooral ik ben 'erbij'.
Het doet me goed om opnieuw connectie met mezelf 
en vooral ook met anderen te voelen.
Ik kan intens genieten van...van alles eigenlijk, 
hoe 'klein' het ook mag zijn.

Dat zulke dagen van korte duur zijn, dat weet ik ondertussen al.   
Het was trouwens al enkele, lange maanden geleden 
dat ik nog eens een betere dag had. 

Dus ik probeer er ten volle van te 'genieten'.

Het zijn misschien geen extreem grote dingen 
maar ik apprecieer enorm dat ik ze kan doen. 


Sinds donderdag heeft het 'zonnetje' plaats gemaakt voor mist in mijn hoofd.
Het grieperig gevoel is terug, mijn longen hebben het opnieuw moeilijk en ook de druk in mijn hoofd neemt toe.
Ik voel letterlijk dat mijn wolf z'n snoet door mijn gezicht duwt. 
Is er een nieuwe opstoot op komst?
Of waait het over?  We zien wel...

Mijn 'record', om het zo te noemen, 
staat nog steeds op 2 maximum 3 betere dagen.  
Begrijp me niet verkeerd...
Het lijkt niet véél maar de kwaliteit die het me geeft is...

Het zijn twee dagen dat de zon voor mij wat feller schijnt.
Twee dagen die ik koester.

Ik ben daar telkens dankbaar om.
Het laat me weten dat het nog mogelijk is.
Het komt ooit wel 'goed', ik weet dat, ik voel dat.

En alleen al het idee dat ik me eindelijk beter kan/zal voelen.  
Alleen de gedachte al... maakt me zo intens gelukkig.

Het is als dromen over wat je zou doen als je de lotto wint.
Zo voelt het aan...

Al is het véél méér dan dat... 

Wat minder ziek, wat minder pijn, wat minder moe...
Me goed voelen en af en toe een mindere dag.
Zonnige dagen en af en toe een regenbui...

Dan heb ik toch de grote jackpot gewonnen :-).

Want geef toe...
Wat kan een mens nog gelukkiger maken?


Laat de zon in je hart, van Willy Somers
Ben je niet gelukkig, heb je soms verdriet, 
denk aan de zon en zing dit lied...;-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten