vrijdag 16 januari 2015

The Sound of my Silent PAIN

De pijn van de laatste weken is...
Uh...hoe moet ik het omschrijven?
Het is moeilijk te 'vertalen' in woorden.

Stralend, bonkend, knagend, overheersend, uitputtend, blijvend, dag en nacht...

Waarom heb ik nu zoveel pijn?  
Komt het door het weer? 
Is er een volgende grote opstoot op komst?  
Is het een typische reuma-pijnaanval?
Heb ik iets verkeerd gedaan? 

Nope, geen antwoord op al deze vragen...


Heb ik dan altijd zoveel pijn?
Van dat kaliber? 
Neen, gelukkig niet.

Iedere ochtend sta ik op met pijn.
Het - ik heb een serieuze kater - ben overreden door een vrachtwagen - heb een marathon gelopen gisteren - gevoel.

Het dagelijks ziek zijn, het opstaan met de griep, 
de pijn, vermoeidheid en andere wisselvalligheden van reuma/lupus, 
daar heb ik toch een beetje moeten leren mee omgaan. 

Het is 'like a box of chocolates'...
You never know what you're gonna get.

Iedere dag is anders... 
En iedere dag is er wel 'iets' anders.

Ik heb geleerd om me flexibel op te stellen. 
De dagen te nemen hoe ze komen. 
En er het beste van te maken.



Maar zulke pijnepisodes zoals afgelopen weken 
zijn een werkelijke 'aanslag' op mijn lichaam en geest.  

Want wat ik ook doe, wat ik ook onderneem...
Het gaat niet weg, het houdt niet op en het kent geen genade.

Het confronteert me, met de grootsheid van mijn ziekte.
Het confronteert me, met mijn machteloosheid.

En ook mentaal trekt het me af en toe mee... de dieperik in. 
Ik ervaar veel verdriet, ik weet niet waarom. 

Het is zo moeilijk uit te leggen aan iemand anders...
Het maakt me stil.

Het drijft me soms op het randje van de waanzin.
Het maakt de duistere kant van me wakker.



De vraag natuurlijk is...
Wat doe ik dan om me hierdoor te sleuren?

Warme douches, infrarood sauna, veel kersenpitjes, verschillende pulls over elkaar, beenverwarmers aan mijn enkels (en het is geen zicht hoor hahaha).

Vooral ook verantwoord omgaan met mijn pijnstillers.
Het is verleidelijk...
Maar qua pijnstilling had al mijn lesje geleerd. 
Been there, done that...
Zie wolfandthecity.blogspot.be/painkiller <-> pain is a killer
Ik neem af en toe ook een slaappil om niet oververmoeid te geraken.  
Want vermoeidheid voedt de pijn nog meer.

En knuffelen met de kids...helpt echt ;-).


A hug is like a bandage to a hurting wound


Niet al te veel piekeren over 'waarom'.
Ik probeer niet te streng zijn op mezelf en niet te veel druk te leggen. 
En het vooral laten 'passeren'. 

Ik probeer ook mijn gedachten te verzetten.  
En het blijft een moeilijke opgave. 
Vooral omdat de pijn zo dominerend is en ik alleen nog daaraan kan denken. 
En toch probeer ik het. Want het helpt me. 
Ik ervaar het toch zo...
Even naar buiten, even bewegen, even naar de volleybal, even afspreken met vrienden. Favoriete muziek opzetten of een feel good movie bekijken.

Zoals laatst...de romantische komedie "You've got mail".
Wat was dat lang geleden zeg :-)

Kathleen Kelly en Joe Fox, de hoofdpersonages, kennen mekaar 'niet' maar delen lief en leed met elkaar via e-mail.  
En uiteindelijk worden ze verliefd op elkaar. 
Achhhhhh...

Wat me opvalt is de vrijheid en de openheid waarmee ze tegen elkaar kunnen 'praten'.  Over hun geluk, hun woede, hun verdriet, hun angst, kortom hun emoties.


"The odd thing about this form of communication 
is that you're more likely to talk 
about nothing than something. 

But I just want to say 
that all this nothing has meant more to me 
than so many somethings."



Na de aanslag op Charlie Hebdo was het vooral daarin 
dat we als mens gepakt waren.  

De vrijheid om ons te uiten.
De vrijheid om te 'zeggen' wat er in ons om gaat. 

Ook ik werd een tijdje geleden in verband met 
mijn schrijven in een bepaalde richting 'geduwd'.  
Over hoe ik zou 'moeten' schrijven.  
In een welke stijl, in welke taal en zelfs de onderwerpen.  
En ook hoe ik vooral niet 'mocht' schrijven. 

Ik heb me daar een tijdje in verloren.  
Want ik wilde voor iedereen goed doen...

Maar het zette een rem op mijn gedachten, 
op mijn gevoelens. 
Het lukt me niet om te schrijven 
als ik het niet vanuit mijn hart kan/mag doen.


Voor mij is schrijven een stuk van mijn 'mentale' therapie...
Ik kan iets kwijt waarover ik moeilijk kan praten. 

Het helpt me om bepaalde dingen/emoties te analyseren, om ze op een rijtje te zetten en ze opnieuw in het juiste perspectief te brengen. 
Het helpt me dingen los te laten.

'k Stel me kwetsbaar op, 'k zet soms figuurlijk mijn ziel in z'n blootje, 
dat besef ik maar al te goed.

Maar ik merk dat door 'stukjes' van mezelf te delen via mijn blog, ik ook anderen, ziek of niet ziek maakt niet uit, kan helpen.
Dus waarom niet?
Sharing, caring and helping each other, that's the spirit!

Pijn is lichamelijk én emotioneel.
Het is vaak zo onzichtbaar,
zo onmeetbaar,
zo onbespreekbaar...

We hebben allemaal wel 'iets' dat pijnt doet. 
We hebben allemaal wel 'iets' dat onze ziel kwelt.

Het is belangrijk om een manier te vinden 
om er mee om te gaan.

Want het is destructief...op vele vlakken.

Het is als het je stil maakt...dat het 'wint'.
Share your pain,
clean your heart
and let your soul travel :-)

The sound of silence, Simon & Garfunkel

Geen opmerkingen:

Een reactie posten