vrijdag 30 januari 2015

What you see...Is it what you get?

Geen wolkje aan de lucht en toch voel ik een storm naderen.
Mijn lichaam geeft het aan, het vertelt me iets.

Mijn longen hebben het opnieuw bijzonder moeilijk.
Ook de kilo's vliegen er af en de druk in mijn hoofd neemt al maar toe.  
Denken gaat traag en ik blijf hangen in mijn woorden.

Na de euforie van mijn 2 betere dagen, heb ik het moeilijk om terug te schakelen. 
Ik weet wel, na iedere klim volgt ook een afdaling... 
Hoe hoger de klim, hoe beter ik de afdaling voel.
Maar het blijft voor mij moeilijk om daarmee om te gaan.  

Als een donderslag bij heldere hemel onderga ik opnieuw de transformatie.
Van enthousiaste vrouw, mama, dochter, vriendin...tot een afwezige lappenpop.

Het is eventjes balen nu...
No panic, het hoort er nu eenmaal bij.  
Hèhè, I'm only human.

Ik ben even de koers kwijt. 
En het is aan mij om het 'roer' opnieuw om te gooien.



De wolf die in me schuilt is niet altijd zichtbaar.
Het is niet makkelijk om het te 'vertalen' naar de buitenwereld, 
hoe ziek je bent als je 'niets' ziet aan de buitenkant.  

Lupus is, net zoals reumatoïde artritis, fibromyalgie en de meeste andere reumatische ziektes een onzichtbare ziekte.

En dat onzichtbare karakter heeft voor mij 2 kantjes.

Het geeft me enerzijds een uitweg om niet altijd als zieke aanzien te worden.  
Ik kan me 'mengen' tussen anderen.  
Het maakt het mogelijk om me eens los te koppelen van het ziek zijn en op die manier gewoon nog eens Claudine te zijn.  Het geeft me een kans om te 'ontsnappen'.

Anderzijds is onzichtbaar ziek zijn, moeilijk uit te leggen aan mensen.  

Je lichaam is ziek zonder dat het daarvoor veel uiterlijke kenmerken vertoont.  

Sommigen denken dan: Je ziet het niet...dus het is er niet?
Ze staren zich wat blind op de 'buitenkant', ze zien alleen maar je zonnige dagen.  

Die onverschilligheid en dat onbegrip doet soms pijn, das waar.  
Maar het raakt me minder, ik ben er ondertussen wat 'immuun' tegen geworden. 
En met een defect immuunsysteem is dat toch formidabel ;-).

Het weegt niet op tegenover alle begrip en steun die ik wel krijg.  
Ik ben daar heel DANKBAAR om :-).

En ik begrijp wel, als je me ziet dan zou je het echt niet zeggen dat ik...
Het zou geloofwaardiger overkomen moesten mijn doktersverslagen, bloedresultaten en alle medicatie die ik neem op mijn voorhoofd af te lezen zijn. 
Das waar...ik begrijp dat.

Maar als je goed 'kijkt'...
Als je niet enkel op de 'oppervlakte' blijft... 
dan zie je/hoor je/voel je het wel...

Dan hoor je het aan mijn stem dat ik verzwakt ben. 
Dan voel je het aan mijn gedragingen dat ik afwezig ben.
Dan zie je het wel aan mijn ogen dat mijn lichaam soms scheurt van de pijn. 
Dan hoor je wel dat het me 'stil' maakt.

De 'wolf in mij' is niet zichtbaar maar ik voel hem wel.



What you see is...not always what you get...

Vaak zien mensen alleen maar het topje van de ijsberg...
terwijl het grootste deel onder water schuilt.

Of je nu ziek bent of niet.  
Je ziet niet altijd de zware last die iemand met zich meedraagt.  
Iedereen worstelt wel met 'iets' dat anderen niet zien.

En misschien zien mensen alleen maar dat je dapper bent, dat je gelukkig bent, dat je sterk bent...dat je 'onzinkbaar' bent.

Oordeel niet te snel en vooral wees mild met mekaar.
Want ook de 'Titanic' had een zwakke plek...

Ieder z'n ijsberg...ieder z'n eigen verhaal.

In de nacht van 14 op 15 april 1912 kwam de Titanic op zijn eerste reis kort voor middernacht in aanvaring met een ijsberg.  Een 300.000 ton zware ijsberg.
Hoewel dit naar aantal slachtoffers niet de grootste scheepsramp in de geschiedenis is, is het wel de bekendste, vooral omdat het schip als "onzinkbaar" bekendstond.
(Source Wikipedia)


Met dank aan de foto van MollysFund

Geen opmerkingen:

Een reactie posten