vrijdag 9 januari 2015

Where the streets have no name

Zo'n 3 jaar geleden leefde ik nog aan full speed.
Ik zat op de hoge snelheidstrein.  
Alles ging vlug, vlug en altijd goed vooruit. 

Uitdaging na uitdaging, 
zowel thuis, op persoonlijk vlak, op het werk als op sportief vlak. 
Grenzen verleggen...
Het gaf me een boost op alle vlakken.

Ik zat daar goed op die TGV...
Het ging zodanig snel 
dat ik geen tijd had om aandacht te geven 
aan de signalen die mijn lichaam me gaf.

En dat was goed want ik wilde niet gestopt worden.


Het was een maandag, de dag dat ik werd weggevoerd van het werk. 
Trillend en schokkend, stilstaand verkeer in mijn hoofd, afgesneden van iedere communicatie. 

De dag daarvóór liep ik nog 10 kilometer.  
Het is misschien onvoorstelbaar dat ik dat nog kon terwijl ik toen al zo ziek was.
Achteraf bekeken, denk ik, dat het eerder 'weglopen' was van...
Weglopen, van hetgeen mij uiteindelijk heeft ingehaald.

Van de ene dag op de andere werd ik van die trein geslingerd.  
Zonder enige vertraging, boem...
Het heeft heel wat van me gevraagd om dat te kunnen 'aanvaarden'.  

Ondertussen geraakte ik al een paar keer terug op de 'sporen'.
Bij iedere nieuwe therapie zit ik ongeduldig en vooral met veel hoop uit te kijken naar een nieuwe start. 
Komaan laat ons vertrekken, zeg ik dan stilletjes tegen mezelf.

I want to feel sunlight in my face
And see the dust cloud disappear

De consultatie met de reumatoloog begin december heeft 
opnieuw 'ijzel' op mijn sporen gelegd. 
De confrontatie met hetgeen we al een tijdje wisten.
De therapie slaat niet aan.
Integendeel zelfs...
Ik ben al een hele tijd achteruit aan het bollen.
Aan zo'n snelheid dat ik eigenlijk opnieuw in mijn vertrekstation vast sta.
Mijn wolf is fel in zijn nopjes. Hij is nog sterker geworden. 
En 'raast' zonder enige genade verder.

Het is voor mij altijd maar moeilijker om daarmee om te gaan.  
Met de ontgoocheling en het niet begrijpen waarom...
Heb nog zoveel ambitie, wil nog zoveel doen en beleven.  
Kon ik maar gewoon een beetje minder ziek zijn...

I want to tear down the walls
that hold me inside
I want to reach out
and touch the flame

Het doet me opnieuw 'vertragen' en stil staan.
Want het is nu zo...en ik moet verder.
'k Moet er iets positief weten in te vinden.  
Want ik heb die kracht nodig om opnieuw mijn 'weg' te kunnen vinden.

Ik denk nog vaak aan die keer toen ik samen met collega
Linda in alle 'haast' een trein opstapte.
Het was na een lange, zware vergaderdag in Brussel.
En we waren zo blij dat we net die trein nog konden opstappen. 
Joepie 'snel' naar huis!!!!

Een uur hebben we er over gedaan.
Eén uur van Brussel naar Gent. Op de boemeltrein. 
Schellebelle, Melle...en nog vele andere, haha
Man, man, man wat hebben we toen veel gelachen.


En zo zie ik het een beetje...

Die weg die ik afleg is geen rechte constante meer.
De haltes ken ik niet en ook de bestemming is onbekend geworden.

Het is 'reizen' met vele vertragingen, soms afgelastingen.
Vele bochten en vooral veel omleidingen.

Maar er zijn ook tussenstops.  
Het zijn momenten waarop ik even kan uitstappen, 
de benen kan strekken, verse lucht kan nemen. 

Zodat ik opnieuw kan verder reizen.

Where the streets have no name

Mijn bestemming is geen plaats...
Het is een andere kijk op 'de' dingen.
Het is een ingesteldheid.

Want het is maar als je traag reist 
dat je het landschap kan bewonderen.  



Lyrics U2 (Beautiful song by the way :-))

2 opmerkingen:

  1. Veel sterkte en ik hoop dat ze een behandeling vinden die aanslaat. Je verwoordt zo goed wat lupus is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt hoor! Ik kan boeken schrijven over wat lupus met me doet ;-).
      Ooit komt het wel goed...ik weet het, ik voel het.
      Het is nu opnieuw even doorbijten.
      Bedankt voor je steun!

      Verwijderen