vrijdag 27 februari 2015

Hit me one more time

Geef toe ’s morgens opstaan met een stralende zon dat doet toch iets met een mens J.  Ik kan ook enorm genieten van de mooie serenade van de talrijke vogeltjes rond ons huis. 
De lente is in zicht, heerlijk ;-).


Het gezelschap van de kids tijdens de Krokusvakantie 
heeft me ontzettend veel deugd gedaan.  
We hebben niet zo veel kunnen doen en soms voel ik me daar wat schuldig over.  
Maar de kinderen weten dat hun mama doet wat ze kan.
En dat is het belangrijkste ;-).

Het is opnieuw een hele aanpassing deze week…
Van een levendig huis vol pubers naar --> Me, myself and I.
'k Heb het moeilijker dan anders. 
Naast the 'usual stuff' van ziek zijn en pijn hebben…
is er nog iets anders gaande.

En toen ik deze morgen terwijl ik mijn tanden poetste de radio aanstak 
werd het me plots allemaal duidelijk.  Je kan dat zo hebben hé J.
'Hit me baby one more time' van Britney Spears. 
Ze raakte me met haar woorden : My loneliness is killing me…’.  
En plots werd het me duidelijk.  
De eenzaamheid speelt me opnieuw parten.

Ik weet ondertussen dat ik niet bij de pakken mag blijven zitten.
Het is aanlokkelijk om binnen mijn 4 muren te blijven, het is er veilig. 
Maar er is een keerzijde aan die medaille. 

Er is maar één die daar iets kan aan veranderen hé ;-).
Dus go for it Dintje!

Ik besluit om de bus naar ’t stad te nemen.  
Ik had nog een kadootje nodig voor de verjaardag van een vriendin. 
Dus ik had een doel voor ogen.  
Aan de bushalte zijn enkele werkmannen een gevel aan het renoveren.  
Hun muziek staat redelijk hard maar het stoort me niet.  
Naast mij staat er een oudere heer en hij verwittigt me dat de bus er aan komt.  
Ik zeg hem: ‘Het is zalig wachten op de bus zo in het zonnetje en met wat muziek’.  
Waarop de man me zegt : ‘Zullen we dansen?’.  
Hahaha ZALIG….


Er is veel volk op de bus en ik verkies om recht te blijven staan.  Het valt me op dat er ook veel kindjes op de bus zitten, allemaal lachende gezichtjes, SUPER.

Ook in ’t stad merk ik dat de zonnestraaltjes 
een opbeurend effect hebben op de mensen.  
Minder zure gezichten ;-).

En ja, zelfs mijn glimlach-eens-terug-virus lijkt te werken. 

Ook al ken ik al die mensen niet… 
Hun glimlach en hun vriendelijkheid verrichten kleine wondertjes op mij.


Hit me one more time… 

Het liedje van Britney blijft me achtervolgen haha.
Maar het is me plots opnieuw allemaal duidelijk geworden.

Ik heb een tekort aan menselijk contact, ik heb behoefte aan la chaleur humaine…

Mea culpa….ik moet hier in eigen boezem kijken...

Het aanbod van familie, vrienden en vriendinnen die met mij iets willen doen of es willen binnen springen is groot.
Ben daar enorm DANKBAAR om. 
Ik wil dat allemaal echt waar...
Maar het is ik die de boot telkens afhoud. 

Want...

Wat als ik een flauwte krijg? 
Wat als ik vroeger naar huis moet?  
Wat als het te zwaar voor me is? 
Wat als ik te véél pijn heb? 
Wat als ik te misselijk ben?  
Wat als ik te stil ben?
Wat als ik een half uur voordien moet afzeggen?

Wat als...

Wat als ik die angst probeer te overwinnen?
Wat als ik het gewoon aandurf?
Wat als het uiteindelijk allemaal wel best meevalt?

Minder denken en piekeren Dintje....gewoon DOEN

Yes Britney, you hit me on the right spot ;-)



Geen opmerkingen:

Een reactie posten