vrijdag 13 februari 2015

In the eye of the hurricane


Het lukte me vanmorgen om te fietsen. 
Niet te ver... even naar de winkel om een paar boodschappen.  
Want vanavond is het ladies-night :-).
Geen uitbundig feestje hoor.  Maar een tête a tête met mijn dochter Lisa.  
We zijn vanavond alleen thuis en dat is de ideale gelegenheid om naar een romantische film te kijken :-)  Kijk er ontzettend naar uit!
Ik zeg het iedere dag aan mijn kinderen...jullie zijn mijn beste medicatie! <3

Ik had dus voor vanavond een paar hapjes nodig.
En aangezien het momenteel niet aangewezen is dat ik met de auto rij en dat de winkel voor mij te voet te ver is, heb ik de wind getrotseerd met mijn stalen ros.



Het was even confronterend. 
Van de 3de versnelling naar de 2de versnelling en heb dan toch maar op de 1ste versnelling gehouden.  Ik weet het is geen zicht, je stampt voor dood en gaat nauwelijks vooruit...Maar soit, I DID IT en dat is het belangrijkste.  
En bovenop, ik heb wat frisse lucht binnen. En dat doet me veel deugd.

Het valt me op hoe uitgeput en verzwakt mijn lichaam is.
De laatste weken heb ik het opnieuw hard te verduren. Grieperig, veel mist in mijn hoofd. De pijn is overheersend en nauwelijks te stillen. Het put me volledig uit...mentaal als lichamelijk

Is het een gevolg van mijn lupus of is het iets anders?
Mijn reumatoloog zegt me dat ik alert moet blijven, dat ik niet alles kan/mag linken aan m'n lupus.

Maar waarom heeft mijn lichaam het nu zo moeilijk?

Komt het door de verhoging van de dosissen Imuran en Plaquenil?  
Of is er een zware opstoot op komst?  
En moet ik mijn dagelijkse dosis cortizone opdrijven?
Of heb ik gewoon de griep zoals vele anderen?
Of...is er gewoon geen verklaring en is het gewoon zo typisch aan lupus of reuma?

Het is soms nog moeilijk om het bos door de bomen te zien 
of is het de bomen door het bos?
Soit... 
Ik bedoel hiermee, ook al ken ik mijn lichaam heel goed, ik vind het nog steeds niet makkelijk om bepaalde signalen van mijn lichaam te gaan toewijzen...



Soms ben ik ook es eventjes het noorden kwijt hoor...
Ik zit momenteel in een ambetante, onzekere fase.  
En ik ervaar het iedere keer als er een verandering is in mijn therapie.
Afwachten, hopen, veel twijfelen en vooral doorbijten...

De onzekerheid brengt opnieuw een hoop vragen met zich mee.  
Vragen, piekervragen in feite, over de toekomst.

Gaat het nu regenen? Of komt er toch zon?
Word ik niet te overmoedig als er enkele zonnestraaltjes komen?
Word ik niet te neerslachtig als het blijft miezelen?
Word ik niet te wanhopig als er toch nog een zware tornado door mijn lijf raast?

"How something ends up never
depends on how much
you worry about it"

In mijn stormachtig klimaat kan je niet véél voorspellen.
Ik wil de zon, een zomerbriesje, de bloemen in bloei en fluitende vogels iedere dag.  Maar ik neem genoegen met enkele mooie herfstdagen.  En wie weet komen er in de toekomst gunstigere weersvoorspellingen.  Wishful thinking helpt ;-) haha


"The pessimist complains about the wind, 
the optimist expects it to change, 
the realist adjusts the sails."

Ik vind dat je wel eens mag 'klagen' als de wind je blijft omver blazen.  
Al vind ik klagen is niet het juiste woord... 
Het is ventileren, je hart luchten, het delen met iemand zodat je samen kan 'dragen'.  Het weegt soms heel zwaar door...om je altijd zo ziek te voelen, zo zwak te zijn, overal pijn te hebben.

Ik heb ook momenten dat ik het even niet meer zie zitten...
En dat is absoluut normaal, dat weet ik.  
Ik denk dat 'een realistische optimist met af en toe eens een dipje' mij het beste omschrijft ;-).

Want ik geloof er nog steeds in dat de wind zal draaien.  
Dat er beterschap komt en dat mijn klimaat stabieler zal worden. 
Hoe de wind draait daar heb ik geen controle op.
Ik heb dat ook losgelaten, ik kan er niets aan veranderen.
Maar ik probeer me telkens aan te passen. 
Het is niet makkelijk maar ik doe het. 
Iedere dag opnieuw...
Mijn zeilen bijzetten als de wind me uit mijn koers duwt.
En er het beste van maken.
Ik doe dat niet alleen voor mij...
Maar ook voor mijn kinderen, mijn man, mijn dichtste familie en vrienden.

"Sometimes we need to stop analyzing the past,
stop planning the future...
Just live your life and make the best of it."

In het oog van de storm...
het centrum van een tropische cycloon, waar het windstil is, de luchtdruk het laagst en de verhoging van het zeeniveau het grootst is.

Voor mij...
Waar ik nu sta is er geen regen, geen zon.  

Het is er windstil...Rondom mij draait de wind.  
In de verte hoor ik de donder en voel ik de daver als die inslaat.  Ik sluit mijn ogen, ik kruis mijn vingers en ik hoop dat de storm lichtjes uitdooft.

Anyway the wind blows...

Ik weet niet in welke richting de wind zal blazen.
Het is aan mij om mijn zeilen bij te zetten,
en van koers te veranderen om de storm te kunnen trotseren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten