donderdag 19 februari 2015

Letters to Juliet

Het zonnetje van de afgelopen dagen doet deugd.  Ik dwing mezelf om buiten wat frisse lucht te gaan opsnuiven.  En nu de kinderen in verlof zijn is de drempel om naar buiten te gaan wat lager.
Ik voel me ver van 'ok'.  Opnieuw wat kilootjes minder, vré verzwakt, ogen bloeddoorlopen en bleek dat ik ben...Ik kan zo mee doen in één of andere Twilight-vampieren-film.  
Dus hup, af en toe wat buitenlucht doet me deugd.  
Al lijkt de zombie-look hierdoor niet te minderen, haha.
De huidige medicatie die ik neem, ligt me niet echt.  Heb er geen goed gevoel bij.  
Maar soit, ik bijt door ;-). 

Afgelopen vrijdag heb ik enorm genoten van m'n girls-movie-evening met mijn dochter Lisa.  Het was gezellig en relax-max. Samen in 't zeteltje onder de dekens en hapjes op de 'kleine' tafel voor de televisie.  ZALIG...

Onze filmkeuze was snel gemaakt. En in de tijd van Valentijn...was het aanbod qua romantische films groot. We keken naar de film "Letters to Juliet".  
En het werd er ééntje om lang van na te genieten. ;-)

De film neemt ons mee naar het prachtige Verona in Italië.
Aan het huis van Julia Capulet, uit Shakespeares beroemde werk Romeo en Julia, laten jonge vrouwen persoonlijke boodschappen achter op de muur van het huis.
Het zijn brieven met hart en ziel geschreven over heel uiteenlopende onderwerpen...
De meeste gaan uiteraard over de liefde ;-).  Over verliefdheid, keuzes die ze moeten maken en de pijn van hun gebroken hart.  

Allen op zoek naar een luisterend 'oor' en raad.


Het illustreert mooi, hoe moeilijk het vaak is om te praten, om ons te uiten....

over onze gevoelens, onze emoties en de muizenissen in ons hoofd.  

Ook ik vind het niet altijd makkelijk om te 'praten' over mijn ziek zijn.  
Ik bedoel hiermee...Als iemand me vraagt : ‘En hoe gaat het met je?’
Dan is het nog steeds moeilijk inschatten... Willen ze het echt weten?  Of niet echt?  
Het klinkt misschien vreemd dat ik zo denk. En toch…
Oefening baart kunst en soms is 'silence golden' ;-).



Ik ervaar dat ik makkelijker kan schrijven over wat ziek zijn allemaal met me doet.
Als ik er over praat dan voel ik me vaak heel geremd.

Voor mij is bloggen een uitlaatklep...Ik kan schrijven over de dingen waarover ik moeilijk kan praten met familie en vrienden. Het geeft me ergens een stem.

Het helpt me ook om bepaalde dingen in kaart te brengen en om ze opnieuw in het juiste perspectief te zien.  Het helpt me ventileren, analyseren. 
Het doet me begrijpen. Het helpt me los te laten. 

Ik ondervind meer en meer dat door die kleine stukjes van mezelf te delen ik ook anderen kan helpen.  Ziek of niet ziek, bekend of onbekend, vriend of nog-geen-vriend, het maakt eigenlijk niet uit...Het beweegt hen op één of andere manier.  
Ik lees het in de persoonlijke mooie getuigenissen die ik ontvang . 
En ik voel het als ik aangesproken word over wat ik geschreven heb...
Het doet iets met me.
Het helpt mij ook ;-) 
Bedankt hiervoor xxxx


Sharing is caring!


Ook veel 'lotgenoten' hebben nood aan een plaats waar ze zich kunnen uiten over hun ziek zijn. Een plaats waar ze even kunnen ventileren, zonder oordelen en vooroordelen. 
Zoals bijvoorbeeld in enkele besloten Facebook-groepen. 
De berichten die ze plaatsen zijn innemend.  
Met goed nieuws of met moeilijk nieuws. 
En meestal eindigt de zin met : "Ach, het moest er even uit."  

Ventileren, delen...en steun vinden en geven aan elkaar.

Vind ik mooi...

Hebben we niet allemaal behoefte om af en toe eens te ventileren?
Hebben we niet allemaal behoefte om ‘het’ es kwijt te zijn?
Ik denk het wel...

Praat met elkaar, luister naar mekaar, schrijf naar elkaar, mail naar mekaar, 
schilder, teken of zing desnoods…

Free your mind…en geef jezelf een stem ;-)





Geen opmerkingen:

Een reactie posten