vrijdag 27 maart 2015

A total eclipse of my heart

Je kent ongetwijfeld dat gevoel...
Je ontmoet iemand en zonder veel woorden, 
zonder mekaar echt goed of al lang te kennen...
Je begrijpt mekaar en het klikt.  Ik heb dat met een paar mensen :-). 
Zalig is dat!  Een gevoel om te koesteren.

We'll only be making it right
cause we'll never be wrong together

Met mijn laatste medicatie had ik echter meer een 'haat-liefde'-verhouding. 
Enerzijds wilde ik volhouden en hoopte ik intens dat de therapie zou aanslaan.  
Maar anderzijds voelde ik dat combinatie te zwaar, te véél was voor mij.
Ik voelde me 'leeg' zowel lichamelijk als mentaal. 
Ik was 'ik' niet meer...
En zoals bij vriendschap...als het niet klikt dan kan je het ook niet forceren.

Once upon a time I was falling for it...
but now I'm only faling apart

Toen ik een paar weken geleden noodgedwongen moest stoppen met één van mijn medicatie voelde ik me eerst opgelucht.  
Want ik kreeg eventjes (lees 3 dagen) wat ademruimte om opnieuw wat 'op te laden'.  Een feestje met vrienden en een leuke avond op de volleybal :-) waar ik zo van genoten heb. Ik ben hier dankbaar voor.

Maar al snel maakte die 'opluchting' plaats voor een hele resem andere gevoelens...

Ik had het gevoel dat ik gefaald had. Voelde me schuldig omdat ik opnieuw alle hoop op beterschap had ontnomen voor mijn gezin en familie. Ik kon niet omgaan met de ontgoocheling dat het opnieuw geen 'prijs' was. 
De machteloosheid maakte me boos en verdrietig tegelijkertijd. 

Ik heb/had (still a work in progress...) het moeilijk om die grote hoeveelheid aan verschillende emoties te 'plaatsen'.
En het verlamt me op vele vlakken.  
Mijn lichaam, mijn hoofd, mijn hart...alles zat/zit vast.
Niet alleen de zon werd verduisterd vorige week...

Nothing I can say
A total eclipse of my heart


Ik weet, ik stel me héél kwetsbaar op om hierover te schrijven.  
Al snel krijg je één of ander 'label' op je voorhoofd geplakt.  
En toch, het is wat het is. 
Het maakt me niet zwak. 
Het maakt me alleen maar menselijk, denk ik.

Zoals Selah Sue schrijft in een mooie persoonlijke getuigenis : 
'Het is geen schande om je slecht te voelen' 
En zo is het ook...
Soms wordt het allemaal eventjes te veel...
Ik denk dat iedereen wel eens zulke periodes in z'n leven heeft.

Every now and then I fall apart

'Wees niet te streng op jezelf'...
Hoeveel keer heb je dat nu al gezegd, geschreven, ge-sms't of gemaild naar iemand Dintje? 
Euh...het is mijn gouden advies als iemand te streng is voor zichzelf.
Ironisch dat ik dit niet op mezelf kan toepassen...
Een werkpuntje dus...


Na een paar dagen is de zon er opnieuw komen doorpiepen.  
De zware bewolking die in mijn hoofd bleef hangen is aan het optrekken. 
En die opklaringen doen me bijzonder veel deugd :-).
Ze geven me de kracht om opnieuw verder te zetten.
Vallen, opstaan en weer doorgaan. 

Ik besef dat door te stoppen met Imuran ik opnieuw een stuk vrijheid geef aan mijn wolf.  En ik voel dat hij daar gretig gebruik van maakt.  

Worden het opnieuw stormen, orkanen of tsunami's?
Surprise, surprise...met lupus weet je nooit wat komt. 
We zien wel wat er op me afkomt...

Mijn papa zegt me altijd: 'Il faut reculer pour mieux sauter.' 
'Je moet eerst achteruit om verder te kunnen springen.'
Zo zien we wel altijd in alles iets positief haha.

Maar het is een feit...
je apprecieert de zon altijd meer na een felle regenbui ;-)

Lyrics van de prachtige song 'Total eclipse of the heart' van Bonnie Tyler

Geen opmerkingen:

Een reactie posten