vrijdag 6 maart 2015

As I am

Het minder denken en vooral DOEN heeft een positief effect op mij.  
Iedere dag ga ik even uit huis. 
Het zijn geen verre uitstapjes maar het maakt eigenlijk niet uit.  Weg is weg ;-).  
Het doet me goed om opnieuw wat te genieten van...mensen.

Helpt het mij op lichamelijk vlak?  
Nope….In tegendeel zelfs.
Ik voel de hete adem van mijn wolf in mijn nek. 
Hij is woest…omdat ik uit mijn ‘kot’ kom.

Maar ik moet nu een tijdje opnieuw naar mijn hart luisteren.  
Ik heb het broodnodig om mezelf wat terug te vinden. 



Het is altijd balanceren tussen luisteren naar mijn lichaam, begrijpen wat mijn verstand me zegt en voelen wat mijn hart wilt.  Het is moeilijk om daar een evenwicht in te vinden. En de ene dag lukt dat beter dan de andere.

Ik ben de laatste tijd opnieuw voor vele dingen afhankelijk van familie en vrienden.  Hulp vragen vind ik nog steeds moeilijk…
Maar als het nodig is, dan is het nodig.  
Ik ben daar ondertussen wat minder koppig in geworden.

Tijdens één van de autoritjes met mijn papa zeg ik hem:
’Ik zou zo graag opnieuw zelf met de auto rijden.  Ik hunker naar wat onafhankelijkheid.’ 
Waarop mijn papa zegt: ‘Ma didinne, eerst balletje achteruit spelen en dan opnieuw vooruit shotten.’ 
Mijn papa, die een echte Brusselaar is, heeft zo veel van die gezegden haha.

Balletje achteruit…
Ik mompel bij mezelf: Pfff, heb ik al zoveel gedaan.
Me inhouden, minder ondernemen, mijn actie-kantje minderen, binnen mijn grenzen blijven…om toch maar geen opstoot uit te lokken.
Ik wil stabiliseren, minder ziek zijn.  Ik wil vooruit en op dat goal shotten!

Het komt wel zegt mijn papa, het komt wel…

Maar wat als het niet meer ‘komt’?
Wat als het zo blijft?
Wat als het ‘as good as it gets is?’
Het is niet doemdenken…maar ik sta der af en toe es bij stil.  
En toch weet ik, of eerder voel ik, dat het wel goed komt met mij. 



De laatste 6 jaren heeft het chronisch ziek zijn al veel van me gevraagd.  
Ik heb op vele vlakken moeten inbinden. En tot op vandaag heb ik het met momenten nog steeds moeilijk met die ‘ommezwaai’.  
In mijn hoofd wil ik nog zoveel en dat botst constant met mijn zieke lichaam.

Men spreekt wel eens over de verschillende fases die je als chronisch zieke doorloopt.  Ongeloof, ontkenning, angst, ontgoocheling, onmacht, verdriet en last but not least 'aanvaarden'.  De mengelmoes van zoveel emoties.

Ik denk dat ik die 'fases' ondertussen doorlopen heb.
En toen dacht ik: Voilà, ik zit in de aanvaardingsfase.
This is it, ik ben er…
Maar in realiteit is het zo niet, althans bij mij toch.

Ik ervaar dat ik ‘verspring' tussen de verschillende fases….
Soms negeer ik nog wat mijn lichaam me zegt of negeer ik gewoon dat ik ziek ben.
Soms ben ik nog zo boos omdat ik me zo machteloos voel.
Soms twijfel ik nog fel aan mezelf en stel ik ondanks de diagnoses mijn ziek zijn opnieuw in vraag.
Soms kan ik het wat aanvaarden.
En dan opnieuw ‘vecht’ ik en verzet ik me met man en macht tegen mijn wolf.

In de loop van de jaren heb ik al veel geleerd over mijn wolf, over mezelf.  
Oefening baart kunst.  Of tijd geeft raad.  Zoiets…

Het ‘aanvaarden’ dat ik ziek ben zal ik waarschijnlijk nooit doen…
Maar ik ben me er nu van bewust dat ik ook nooit zal genezen.  
Mijn wolf in mij zal er altijd zijn. 
En ergens door dat besef voel ik een drang om verder te zetten.  Ook met mijn reuma, met mijn lupus, met mijn wolf aan mijn zij zal ik mijn weg wel vinden.

Het luisteren naar mij hart doet me deugd...
Het 'helpt' me er door heen.  En dat klein vonkje in mezelf is opnieuw wat aan het aanwakkeren.  Ik heb opnieuw ambities, ik droom opnieuw groot. 


Een tijdje geleden had ik een goeie babbel met een jonge meid van 17.  
Ze zit in het 6de middelbaar en ze ‘moet’ een studiekeuze maken voor volgend jaar.
‘Wat als ik de verkeerde keuze maak?' 
'Wat als de richting me uiteindelijk niet ligt?’
‘Wat als ik het niet aan kan?’
'Wat als die ene keuze de rest van mijn leven zal bepalen?'

Zo jong en al zoveel zorgen…

Ik zeg haar: 'Ach lieve meid, volg je hart, volg je ambities, doe iets wat je vooral graag doet, doe iets waar je energie uit put en het komt wel allemaal goed.'
En vooral pluk de dag...of nog beter 'pluk' je leven.  
Er is niemand zeker over z'n toekomst, niemand weet wat morgen brengt.
Net als je denkt dat je het allemaal voor mekaar hebt, word je ziek...
Is mijn leven nu gedaan?  
Wees maar zeker van niet. 
Ik pas me aan en ik maak er het beste van!

Seize the day and make it extraordinary.

Ze heeft me begrepen, denk ik ;-).



Geen opmerkingen:

Een reactie posten