vrijdag 13 maart 2015

Que sera sera

De doos van Pandora, de hiel van Achilles, het zwaard van Damocles...
Een paar dagen geleden had Lennaert herhalingstoets Nederlands en aan de ontbijttafel was hij alles nog eens aan het herhalen.
Het bracht me zo terug in mijn jeugd-school-jaren.  
En mythologie was nu iets die me wel vré interesseerde.


When I was just a little girl...

De Tantalus-kwelling daar had ik nog niet van gehoord.  
Lennaert legt me uit: 'Het is een kwelling waarbij iets heel nabij is maar toch onbereikbaar blijft.'
'Ah', zeg ik hem.  Dat is zoals van mama dan...
De stabilisatie en beterschap is er maar het ligt juist niet in mijn bereik.
Laat ons zeggen dat ik die kwelling heel goed begrijp ;-).

Want ik wil het zo graag...me gewoon 'wat' beter voelen. 
Niet alleen voor mij. Maar ook voor mijn kindjes, mijn ventje, mijn familie.  Alsook voor mijn artsen en vrienden...Ik voel me ergens verantwoordelijk en ben het hun verschuldigd, vind ik.


When I grew up and fell in love
I asked my sweetheart what lies ahead
Will we have rainbows day after day?

De drang naar beterschap is groot. 
Het zwaard van Damocles hangt misschien niet boven mijn hoofd.  Maar ik zet mezelf constant onder druk.  Onder zoveel druk dat ik nog nauwelijks kan ademen.

De ontgoocheling is telkens zo groot als een therapie niet aanslaat.  
En al vaak leg ik de schuld bij mezelf.  
Heb ik iets verkeerd gedaan?  Heb ik iets te veel gedaan?  
Ik twijfel opnieuw zoveel aan mezelf...

Tijdens het paneloverleg van Lupus Europe werden ook interviews van ons afgenomen.  Interviews met alles er op en er aan.  Een crew, een geluidsman, een interviewster en een cameraman.  Ik voelde me als een filmster voor een dag hahahaha.  Neen, grapje hoor.  Maar het was wel een hele positieve ervaring.

Onlangs kreeg ik de filmpjes doorgestuurd.  
Het was zo vreemd om mezelf zo bezig te zien.  Blijkt dat ik wel iets aan mijn gebarentaal moet doen. Haha, het was hilarisch met momenten.  
Bij het volgende interview laat ik mijn handen vastbinden ;-).

Maar wat me ook opviel is vooral de manier waarop ik praat over lupus, het ziek zijn en wat het allemaal met een mens doet.  
Gepassioneerd, is misschien het juiste woord niet.  
En misschien klinkt dit nu raar in de oren van velen.  
Maar zo praat ik er wel over.  Met veel vuur en overtuiging en ja, met passie.

Het doet me deugd om mezelf zo bezig te zien.  
En het grijpt me heel hard aan...want ik 'herken' mezelf opnieuw.
Ja, dat is jij! En je wilt vooruit...Je wilt iets doen met je leven. Je wilt iets doen mensen met reuma/lupus.  
  
Komaan Dintje, herpak je...fluister ik mezelf toe.

Wat zou je zeggen aan iemand die juist de diagnose kreeg? was één van de vragen die ze me tijdens het interview stelden.  Ik had me niet kunnen voorbereiden op het interview.  Dus mijn antwoord kwam heel spontaan en recht uit mijn hart.

'Ik zou ze geruststellen...dat alles wel goed komt'

Misschien zijn het nu net die woorden dat ik tegen mezelf moet zeggen.

Zoals een vriendin me onlangs zei...

Que sera sera,
we zien wel wat komt...

Que sera sera,
what ever will be, will be
The future's not ours to see,
que sera, sera
what will be, will be

Met dank aan Ann voor de inspiratie met haar woorden Que sera sera :-)
En aan Doris Day voor haar meezinger Que sera, sera






Geen opmerkingen:

Een reactie posten