woensdag 15 juli 2015

The great escape

We vertrokken met ons gezin op reis. En we hebben er enorm naar uitgekeken.
Es weg van 'alles', hoofdje leeg maken, batterijen opladen en vooral gewoon met z'n viertjes samen zijn.
Het kan misschien wat bizar klinken dat ook ik vakantie nodig heb. Sommigen denken nu: ‘Maar je bent al hele dagen thuis.’ Das waar. En toch...

We hebben allemaal es momenten nodig om even te ontsnappen, niet?

 
 

Op reis vertrekken is voor mij altijd een hele uitdaging. Maar dat is waarschijnlijk bij de meesten zo ;-). Ellenlange to do lijstjes, wat moet in de valies en wat niet, nog à la minute een wasmachine draaien, regelingen treffen met het thuisfront enz...Dus een paar dagen voor de reis ben ik een beetje een stress-kip haha...

Ook voor mij nog een laatste check-up bij de dokter. Controle van mijn bloed, nagaan of er geen verdoken ontstekingen zijn en of mijn waarden 'ok' zijn.  Ook moeten de nodige voorschriften en attesten voor mijn medicatie opgemaakt worden.  Want met een handbagage vol medicatie geraak ik zomaar de 'grens' niet over.

Op het vliegtuig kan ik eindelijk alles loslaten. We zijn er weg mee. Voor mij breekt een periode aan van niet meer alleen zijn. Ik kan zo intens genieten van de aanwezigheid van mijn man en kindjes. Allé kindjes...Onze ‘kleinen’, lees ondertussen al de grootsten in ons gezin, Lenny is vorige week 16 geworden. En onze lieve meid Lisa is al 14. Maar ja, voor mij zullen ze altijd mijn ‘kindjes’ blijven ;-).

Ondertussen zijn we al tijdje in relax modus. Geen overvol programma...'We go with the flow'. En we beslissen dag per dag wat we doen. Zo is het goed :-).

Onze 'snelheid' hebben we sinds vorige week opnieuw moeten aanpassen. Mijn wolf heeft helaas de achtervolging opnieuw ingezet. En beetje per beetje geraak ik gevangen in z’n greep.  
Hoe graag ik ook wil ‘ontsnappen’, een echte Houdini truc om te ontsnappen aan mijn wolf bestaat helaas niet. Hij weet me altijd te vinden. "Wherever I go, he wants to know." Of gaat dat liedje zo niet?
Ik zou graag mijn wolf eens met vakantie sturen. A one way trip to the moon. Dat zou hem es goed doen!!!!

So you win again, you win again
Here I stand again...

But remember: every 1's a winner baby...
Wait and see...

Telkens als ik een opstoot heb dan komen er een hele hoop emoties naar boven. Eerst de ontgoocheling dat ik opnieuw een opstoot heb. Het gaat altijd gemengd met een beetje verdriet en wat kwaadheid.  Gewoon de pure frustratie dat ik nog steeds geen controle heb over mijn ziekte.  Maar ook opnieuw de onzekerheid, de angst dat de nieuwe therapie misschien ook deze keer niet zal aanslaan. Al is het daar nu nog te vroeg voor, dat weet ik wel.
Ik kamp vooral ook met schuldgevoelens.  Klinkt misschien raar, en toch...Had ik dan beter dat niet of misschien had ik beter dat wel gedaan. Misschien heb ik te veel gedaan of misschien te weinig van dat gedaan. Is om zot van te worden. En dan ook het schuldgevoel tegenover mijn gezin. Want ook zij moeten zich telkens aanpassen, ook zij moeten altijd rekening houden met hun zieke mama en zieke partner.

Zijn die gevoelens allemaal terecht?
Of ben ik gewoon te streng op mezelf?
Soit...ik weet het niet. Maar gevoelens zijn gevoelens. 
Ook daar is er geen ontsnappen aan. Ik kan ze niet aan of uit zetten.

The never ending story...

‘Binnen de lijntjes lopen...Of je wordt gestraft Dintje!’
Ik weet het. Maar het lonkt om es eventjes uit mijn comfort-zone te komen. Het trekt me nog steeds aan om es eventjes mee te ‘lopen’ met iedereen in plaats van iedere dag aan mijn aangepast tempo te leven. Het doet me telkens zo’n deugd om me eens opnieuw te kunnen ‘mengen’met anderen. Om es veel te lachen en plezier te maken met vrienden op een feestje. Gewoon ‘erbij’ zijn. Het helpt me om mentaal te ontsnappen zodat ik het ziek zijn en het pijn hebben kan 'dragen'.

Ook hier op reis wil ik mee doen.
Ik wil zien, proeven, voelen en vooral genieten.
Maar vanaf dat ik één stap te ver zet...gaat er ergens bij mijn wolf een alarm af.

I'm only human,
of flesh and blood I'm made
Human,
born to make mistakes

Het was opnieuw kantje boord. Maar ik heb het goed kunnen inschatten en heb op het juiste moment ingegrepen en de opstoot wat kunnen afremmen.  
Na een paar zwaardere cortisone stroomstoten en rustdagen in het hotel, kan ik me geleidelijk uit z’n klauwen bevrijden.

De losgekomen emoties maken nu plaats voor andere.
Het zijn emoties van opluchting, verlossing en vooral van dankbaarheid.

Want de echte 'great escape' zal me niet lukken.
Hoe graag ik ook de oversteek wil maken.
Welk plan ik ook bedenk...
Welke middelen ik ook gebruik...
Over de grens zal ik niet geraken. 
Ik weet dat, ik besef dat.
'k Zal altijd moeten rekening houden de wolf in mij.  

Can't be too careful
with my compagny
I can feel the wolf
walking next to me
 
En net dat besef,
wetende wat ik niet kan...
Maakt me alleen maar dankbaar
voor alle kleine beetjes dat ik wel kan... 


Lyrics : Hot Chocolate, Human League, Limahl
Murray Head (One night in Bangkok)

1 opmerking:

  1. Je kan het altijd zo goed verwoorden! Bedankt ook daarvoor!
    Ik wens jullie een deugddoende vakantie :-)

    BeantwoordenVerwijderen