dinsdag 4 augustus 2015

Dancing in the moonlight



De zware opstoot van vorige maand is aan het uitdoven...
Het grieperig gevoel en de pijn zijn er wel nog
maar het is opnieuw 'draagbaar' geworden.  
En als mijn wolf me los laat,
dan ervaar ik telkens een ultiem moment van puur geluk.  
Ik word er zelfs een beetje uitgelaten van. En ik heb getuigen ;-).

What a glorious feeling
I'm laughing at clouds
The sun is in my heart...

Ik besef en weet ondertussen dat ik niet stil mag zitten. 
Ook al ben ik nog verre van 'ok'. De gevolgen van de opstoot zullen nog weken voelbaar zijn. Het is belangrijk om, vanaf dat het mogelijk is, de draad opnieuw op te nemen. Herstellen en terug opbouwen...
En vooral ook opnieuw connectie maken met mijn lichaam, mijn gedachten, mijn gevoel, met mezelf en ook met anderen.


Life isn't about waiting 
for the storm to pass...
It's learning to dance in the rain.

Een prachtige, mooie quote, vind ik dat.

Ik wens mijn wolf naar de maan.  Liefst, a one way ticket to the moon. 
Maar ik kan de 'dans' niet ontspringen.  Ik zal altijd rekening moeten houden met de wolf in mij, met mijn ziekte. 
Het is nu éénmaal zo.

Dus aan mij de keuze :
Ik kan wachten en hopen dat het ooit zal gebeuren. En ondertussen alles op 'pauze' zetten en vanaf de zijlijn lonkend toekijken.
Ofwel probeer ik toch te 'dansen' op de muziek. En zoek ik het juiste tempo, vind ik mijn eigen ritme en leer ik een manier om toch te kunnen 'bewegen'.

"The decision is yours", zou wijlen Cilla Black zeggen.
(En wat keek ik graag als kind naar 'haar' blind date-serie op de BBC)

De keuze lijkt misschien evident.
En toch...
Het vraagt moed, wilskracht en vooral vertrouwen om terug de eerste stap op de dansvloer te wagen.

Dance with your fears,
that is what it is teaching you to do...
Unless you run away,
then you will be dancing to your fears...

En nu dat de koorts weg is en de mist in mijn hoofd opgetrokken is...
Is het opnieuw tijd om de 'dans' in te zetten.
Is het makkelijk?
Neen, dat is het absoluut niet...
Maar het is vooral noodzakelijk.
Dus ik denk er niet te veel over na. Just do it!




Move that body

Het is belangrijk om opnieuw lichamelijk op kracht te komen.  De cortisone 'eet' letterlijk mijn spieren op.  Ik mag niet nog meer verzwakken. Dus tijd om opnieuw te revalideren, lichtjes te sporten en mijn spieren terug wat op te bouwen.

Breath again

Met de hulp van mijn kinésist leer ik opnieuw 'ademen'. Klinkt misschien vreemd. En toch... En het is belangrijk dat ik blijf ademen hé ;-).  Opnieuw de kracht vinden om te ademen, voetjes op de grond en de rest loslaten.  

Rust in mijn lichaam

In mijn lichaam, mijn hoofd, mijn hart moet er opnieuw rust komen.  Het klinkt misschien raar als ik dat nu zo schrijf.  Maar er woedt nog steeds een grote oorlog in mijn lichaam.  Tot rust komen terwijl de hoge dosissen cortisone me zo oppeppen.  Zo tegenstrijdig, alles vecht met mekaar...Ik moet opnieuw het evenwicht vinden zodat ze opnieuw in harmonie kunnen samen werken met mekaar.

Rust in mijn hoofd, rust in mijn hart

De rust in mijn hoofd, das een moeilijke.  Mijn hoofd zit vol maar geleidelijk aan voel ik mijn wolf uit mijn hoofd sluipen.  Ik kan opnieuw helder denken.  Het is belangrijk om mijn wolf zo weinig mogelijk ruimte te laten in mijn hoofd. Want hoe meer ruimte ik hem geef, hoe meer ruimte hij zal innemen.

De rust in mijn hart vind ik door naar muziek te luisteren.  Meestal klassiek, Mozart of Chopin.  Het helpt me om mijn innerlijke zender opnieuw op de juiste frequentie te zetten.  Het mindert ook het geruis in mijn hoofd.

Rust in mijn gedachten

Duizend en één vragen dwalen door mijn hoofd.  Hoe, wat, waarom en wat nu? Ook deze therapie zal wellicht niet aanslaan...Maar dat piekeren zal me niet helpen, integendeel zelfs.  Dus ik geef er geen aandacht aan.  Is niet makkelijk maar doenbaar.

Opnieuw connectie maken

Hiervoor heb ik soms een duwtje nodig.  Mijn thuis is me heilig, het is er 'veilig'. Naar 'buiten' gaan, na een opstoot, is voor mij een uitdaging. Maar ik durf het wel aan want ik weet ondertussen dat menselijke warmte en vriendschap...goeie (hele goeie zelfs) medicatie zijn.


Een ster op de dansvloer ben ik nog niet.  Maar ik trek toch al goed mijn plan.  
Het zijn geen Gene Kelly moves :-) maar ik ken ondertussen toch al een paar danspasjes.

Het blijft echter steeds een evenwichtsoefening.  
Aftasten wat kan en wat niet.

"Slow dancing in a burning room".  
Super mooi liedje van John Mayer.
Het beschrijft wat ik wil zeggen.

Het is altijd aftasten waar mijn grenzen liggen. 
Want mijn wolf die bepaalt het tempo. 
Maar ik luister al goed wat het ritme me aangeeft. 
Meestal laat ik me soepel leiden. Soms dans ik wat verkrampt. En met momenten laat ik me es goed meeslepen door de muziek...
Het is altijd aftasten waar de grens ligt om niet ‘verbrand’ te raken. 
Voelen en beseffen wanneer ik te ver ben geweest. 
En dan opnieuw mijn ‘moves’ aanpassen.

Life is not an MP3,
 where you can play
what you want...
LIFE IS A RADIO

We kunnen de muziek in ons leven niet altijd bepalen...
Je moet het nemen zoals het komt.
Maar we kunnen wel beslissen of we ‘dansen’ of niet...

Mijn wolf zal ik nooit naar de maan kunnen sturen...
Maar het zal me niet verhinderen om ook te 'dansen' in het maanlicht.


Quotes ideetjes van mijn dochterlief Lisa <3.
Lyrics : Singin' in the rain met Gene Kelly (nostalgie top).
Inspiratie : The blue moon.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten