zondag 4 oktober 2015

Raise your glass...even if you are wrong in all the right ways




De consultatie bij de reumatoloog eind augustus heeft 'alles' opnieuw aan diggelen gebracht. Mijn hoop, mijn verwachtingen, mijn vooruitzichten...
De keiharde confrontatie met wat 'chronisch' betekent.

De dagen daarna was ik gelijk mezelf niet meer. 
Ik was in een vrije val doorheen emoties van ontgoocheling, onmacht, onbegrip...Want de rots waar ik zo me krampachtig aan vast hield, de stevige grond onder mijn voeten, alles was weg in die 20 minuten van de consultatie.

Het had me diep geraakt op alle vlakken.  Mijn hoofd, mijn persoon, mijn hart, mijn zijn. En het maakte me stil, ik kon me er niet over uiten.  Een moment van bezinning werd me opgelegd.
"Quiet people
have the
loudest minds"
-Stephen Hawking-

Maar al gauw besefte ik dat ik iets moest ondernemen. 
Ik moest me herpakken. Opnieuw recht krabbelen en vooral verderzetten. Niet alleen voor mezelf maar vooral ook voor mijn gezin waar ik ontzettend van hou en mijn familie en mijn naaste vrienden die me altijd steunen.

Het was geen dip, of misschien wel.  Ik weet het niet.
Het is wat het is.  Het was te véél van alles, denk ik. 
Mijn vat zat vol.  

Ik was vooral moe. Letterlijk moe door alle medicatie maar vooral ook moe van het ziek zijn, moe van de ontgoocheling, moe van het vechten, moe van mezelf.

De meesten zullen er niets van gemerkt hebben. Ik ervaar dat ik op dat vlak een gesloten boek ben.  Een mooie buitenflap met binnenin vele moeilijke hoofdstukken.


"She was like the moon,
part of her was always hidden away."

En toch...

Ondanks deze nieuwe opdoffer heb ik er ook veel kracht uit geput. Het heeft iets in me los gemaakt of eerder iets in me wakker gemaakt. Want het vuur in mij is opnieuw aan het aanwakkeren.  Mijn wilskracht is groot(s). En ergens in de wervelwind aan onzekerheden vond ik opnieuw mijn rust. 
Heel eigenaardig...

Toen ik deze week op de yoga les een beetje stuntelig op één been aan het wiebelen was, zei mijn yogaleraar het volgende:
"Het gaat er niet over om fysiek alles te doen om evenwicht te vinden.  
Probeer de rust in jezelf te vinden en dan zal het evenwicht komen."

Wijze woorden...

'If you correct your mind,
the rest of your life will fall into place'
Lao Tzu 

Er heerst een ongelofelijk rust in mij en tegelijkertijd voel ik ook een bepaalde onstuimigheid, enthousiasme, innerlijk kracht die me stuwt. 
Ik besef dat ik ondanks mijn (chronisch) ziek zijn ook 'verder' moet.

One life... En maak er iets moois van, Dintje!
Laat je niet beperken door je 'beperkingen'. 
Zet die pauze-knop uit en zet je leven terug op PLAY.  
Steek die wolf van jou in je rugzak. En doe verder met je leven. 
Jij moet bepalen naar waar je gaat. 
Jij bent de piloot en je wolf is maar een passagier. 
Het is tijd om opnieuw het roer over te nemen.



Weet je, naast het ziek zijn en pijn hebben, ervaar ik ook hele mooie, intense geluksmomenten.  Ook al zijn het maar fracties, een paar uurtjes, maakt niet uit.  Ik ben vooral dankbaar dat ik ze beleef.  En daar ligt mijn focus op.
Op wat ik wel kan, wat ik wel heb, wie ik wel ben.

Want wat maakt het nu uit...of het glas half vol of half leeg is?  
Het is vooral hoe je het leven bekijkt dat telt. 

Ik neem dat glas met beide handen aan.  Want het is hetgeen dat er in zit me stimuleert, inspireert en gelukkig maakt.

Dus hef allemaal je glas...
Vol, leeg, half vol, half leeg...
What ever, maakt eigenlijk niet uit.

Hef gewoon je glas
en wees dankbaar dat je er mag van proeven, 
geniet met volle teugen van de intense smaken die je ervaart. 
En vooral...aanschouw hoe ongelooflijk mooi het glas wel is. 


So raise your glass
even if you are wrong,
in all the right ways.


Raise your glass to life 
and also a little bit for me haha ;-)

Santé!



Lyrics: Raise your glass - Pink

Geen opmerkingen:

Een reactie posten