donderdag 29 oktober 2015

Somewhere over the rainbow



Ik heb het opnieuw moeilijk(er) de laatste tijd.
De mist in mijn hoofd blijft hangen.  Waardoor denken, doen enz...trager gaan. 
De pijnen zijn ook opnieuw om 'U' tegen te zeggen. Heb moeilijke nachten...
En ik voel me iedere dag wat meer verzwakken. 

Het is een beetje machteloos ondergaan want wat ik ook doe...
Het maakt weinig uit.  
Mijn wolf is op oorlogspad en hij zoekt me. 
En waar een wil is, is een weg.  
Dat geldt helaas ook voor mijn wolf.

Maar we zien wel wat komt. Ik neem dag per dag...
En wees gerust ik laat me niet 'kennen'.
Morgen beter! That's the spirit :-)
Al zeg ik dat nu al een 20-tal dagen na elkaar hahaha.
Maar hoop doet leven, voilà.

Ik hoorde vandaag het liedje van Bobby Mcferrin, Don't worry, be happy...

In every life we have some trouble...
But if you worry you make it double.

Alsof hij het vandaag voor mij zong :-).



Gisteren moest ik met de kinderen naar de orthopedist. 
Met de bus dan met de tram...Een hele 'uitstap' voor mij dus. 
Niet zo evident but I did it ;-).

Eens toegekomen aan het revalidatiecentrum...
Zie ik de zee, kalm en intens blauw.  
Een horizon van hier tot in het oneindige.  
Een prachtige zonsondergang om stil van te worden.  
En een mooie volledige regenboog.  

Het was er prachtig, alsof ik eventjes 1 werd met alles.
Geconfronteerd met het mooie van deze wereld. 
Alsof het me 'kracht' wilde geven.
Adembenemend...
En het maakte me zó intens gelukkig :-). 

Zalig genieten van de 'kleine' mooie alledaagse dingen...

Of zijn dàt net de grote dingen die we misschien te weinig appreciëren?



Geen opmerkingen:

Een reactie posten