maandag 30 november 2015

De moed van de imperfectie

Vol bewondering aanschouw ik de prachtige kleuren van mijn orchideeën in mijn bureau. Talrijke bloemknoppen staan op punt om open te bloeien. 
En die enkelen die ondertussen al het zonlicht zien, zijn een streling voor het oog. 
Prachtig, elegant en o zo fragiel.
Iets zien groeien is toch mooi :-).

Het is ooit anders geweest...


Orchideeën en ik dat ging niet samen.  

Het startte met 1 bloempot die ik dan moest vervangen door een nieuwe bloempot.   Want in het begin ging het goed maar na een tijdje vielen alle bloemen er af en verschrompelden de planten beetje bij beetje.  
Als tegenreactie gaf ik mijn plantjes nog meer water. En snoeide ik hier en daar nog een beetje meer.  Want ik wilde zo graag dat mijn planten bloeiden en niet kapot gingen. 

Maar hoe meer ik mijn best deed, hoe slechter het ging met mijn planten. En ondertussen staan er al 5 bloempotten op dat tafeltje in mijn bureau. De kinderen noemden me soms al plagend: ‘Mama de plantenkiller.’ haha

Tot ik er uiteindelijk de brui aan gaf…

Ik liet ze gewoon zijn voor wat ze waren.  
En ergens door ze los te laten gaf ik hen blijkbaar de kans om zichzelf opnieuw te herstellen en zich te ontplooien op hun eigen manier.



Het heeft me doen stil staan…

Want niet alleen met mijn planten ben ik op die manier bezig. Ook bij mezelf. Als ik iets doe dan wil ik het vooral goed doen. Supergoed eigenlijk!  En ik ga hier nu het woordje perfect gebruiken.  Want ik ben (helaas) een perfectionist in hart en nieren.

‘Iedereen heeft zo z’n kantjes’, zei Freddy De Vadder in de laatste aflevering van Bevergem. Wel, dat is nu één van mijn kantjes. En hoe goed ik ook anderen kan helpen en sturen in het minder ‘perfect’ zijn, des te moeilijker ik het helaas op mezelf kan toepassen. 
Ik besef nochtans heel goed dat streven naar perfectie vaak het onmogelijke van me vraagt. Maar het is soms sterker dan mezelf.

En vroeger, op school of op mijn werk of in de avondschool, hielp mij dat om mooi werk af te leveren of om net dat tikkeltje méér te kunnen doen.  Het gaf me achteraf telkens zo’n boost, zo’n voldoening als het me gelukt was.

Maar door ziek te zijn, waarbij mijn lupus gevolgen heeft op mijn kunnen, op mijn denken, op mijn doen en op mijn zijn... lukt het me niet meer zo goed om dat kantje van mij nog te evenaren. 
Integendeel zelfs, het helpt me niet vooruit maar het belemmert me, het verlamt me en het houdt me tegen om mezelf te zijn. 

Want als ik spreek dan is mijn stem vaak gedempt, uit angst om iets verkeerds of iets onbelangrijks te zeggen. 
En bepaalde uitdagingen ga ik niet aan omdat ik denk dat ik het niet goed genoeg zal kunnen.  Terwijl mijn wilskracht bijna uit mijn lichaam springt. Waardoor ik dan achteraf spijt heb dat ik het niet heb aangedurfd. 
En als ik schrijf dan twijfel ik vaak. Ik overlees (te) veel en herschrijf (te) veel om het dan uiteindelijk niet te publiceren omdat ik het niet goed genoeg vind.

Perfection 
paralyzes us from
working 
from the heart...


Ik bewonder ik mijn planten.
Want het is hen gelukt! Zonder extra water, zonder extra voeding en vooral zonder de druk van buitenaf.  Ze groeien in al hun kwetsbaarheid en halen hun kracht uit zichzelf om opnieuw te bloeien. Door gewoon te zijn.

Mijn prachtige orchideeën hebben me doen inzien...
Dat hoe meer ik soms mijn best doe om te voldoen aan mijn normen, hoe meer ik aan mezelf snoei en mezelf onder druk zet, hoe minder dat ik 'groei'.

Misschien moet ik meer zijn wie ik (nu) ben,
dan te streven naar iemand die ik vroeger was...

Het vraagt moed om te groeien,
om te worden wie je bent...
Maar als mijn orchideeën het kunnen, dan kan ik dat ook ;-)

Met dank aan www.lentezoet.nl voor deze mooie, innemende tekst :-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten