dinsdag 24 november 2015

My smooth criminal

Foto : Julie de Waroquier
Vandaag is het opnieuw mijn "Hangover-Tuesday". 
Iedere maandagavond neem ik mijn dosis Ledertrexate.  De dagen daarop ben ik altijd wat uitgeteld. Ik moet deze 1 maal per week, op een vaste dag en op een vast tijdstip innemen. Tja, welke dag kies je dan het beste om eens goed misselijk te zijn? Liefst een enkele, haha.

Het is echter een dubbeltje op z'n kant, vind ik.  
De Ledertrexate kan grotere opstoten voorkomen maar anderzijds heb ik de dinsdag, de woensdag en soms een stuk van de donderdag te kampen met de bijwerkingen. Waardoor de weken vlug voorbij gaan, te vlug eigenlijk...
Want tegen dat ik 'ok' ben is het opnieuw "Manic-Monday." 
Zo hebben al mijn dagen een naam LOL.


Foto: www.lovethispic.com

Op 1 december moet ik terug naar mijn reumatoloog in Antwerpen.  
Ik kijk er enorm naar uit maar eigenlijk ontzie ik het ook.  
Het is telkens een harde confrontatie met mijn ziek zijn, waarvan ik geen deugd heb.  Maar anderzijds biedt het me opnieuw nieuwe kansen en het geeft me terug verse moed en nieuwe hoop. Dus we gaan er voor hé. 


Fingers crossed ;-)


Ik heb het de laatste weken opnieuw wat moeilijker.
Het grieperig gevoel overvalt me vaak. De pijnen zijn met momenten heel zwaar. Ook de weegschaal geeft aan dat ik aan mijn limieten zit. 
De mist in mijn hoofd blijft ook langer hangen en het sluit me zo af. Ik word daar zóóóó ambetant van.  Want in mijn hoofd wil ik zoveel. Maar wat ik ook probeer, het lukt me niet altijd.  Waardoor het mentaal ook maar zo en zo is.

Ach ja, een mens kan niet altijd even sterk zijn hé.
Voilà.
To share your weakness,
is to make yourself vulnerable...
To make yourself vulnerable,
is to show your strength.

Je ziet of hoort het niet altijd aan mij. Ik weet het...
Maar soms wil ik gewoon even niet bezig zijn met mijn ziek zijn.  
Soms wil ik gewoon een echtgenote, een moeder, een dochter of een vriendin zijn. 
Soms wil ik gewoon 'mij' zijn, zonder ruimte te geven aan die boze wolf in mij.

Echt ontsnappen dat lukt me helaas niet.
Want er is iets op til, ik voel het, ik weet het...
Is het een nieuwe opstoot? Of komt de pijn door het weer? 
Zijn het bijwerkingen of slaat de medicatie niet meer aan?
Is het allemaal van mijn lupus? Of is er nog meer aan de hand? 

Het is soms zo moeilijk om nog het bos door de bomen te zien.  Het is niet meer evident om de verschillende symptomen nog te onderscheiden van mekaar.
De aanwijzingen zijn er, maar wat is het?


Zoals de terreurdreiging momenteel in ons land.
Het gevaar is er, de spanningen zijn voelbaar. 
Maatregelen worden genomen want een aanslag dreigt. 
Maar we weten niet wat er zal gebeuren of waar en wanneer. 
We voelen ons onzeker, onrustig, angstig en boos.  
Het is de machteloosheid die ons het meeste pijn doet.

Mijn wolf is mijn onzichtbare tegenstander.  Het is een 'smooth criminal', een gladde kerel. Hij verschanst zich maar ik voel hem. Hij zit me op de hielen. Hij dreigt met wapens waartegen ik niet bestand ben. En als een sluwe sluipschutter houdt hij me nauwlettend in het vizier om bij mijn kleinste fout, bij mijn kleinste onoplettendheid aan te vallen.

Mijn reumatoloog zei me ooit: 
'Lupus is als de maffia, ook al zie je ze niet, ze is er wel. 
Altijd klaar om iedere moment toe te slaan.' 

Ik hoop (we hopen dat hier allemaal :-)) dat mijn reumatoloog dinsdag nieuwe 'wapens' vindt om mijn lupus te bestrijden. We hopen dat hij iets in petto heeft waaraan mijn wolf niet kan weerstaan. Zodat we zijn macht kunnen ontnemen en op die manier opnieuw rust in mijn lichaam, mijn hoofd en mijn hart kunnen creëren.
We are going to make him an offer 
he can't refuse!
That's what we gonna do ;-)!




2 opmerkingen:

  1. Ik hoop ook voor jou dat je bezoekje aan de reumatoloog je terug wat kracht en soelaas biedt. Zodat je je terug wat beter kan gaan voelen. Want dat verdien je Claudine....Ik besef nu pas dat jij de enige bent die mij in mijn leven zo'n mooi gebaar heeft gegeven door mij dat kaartje te sturen. Het ligt hier in de lade van mijn kast en iedere keer als ik het zie tovert het een lach op mijn gezicht. Ik heb mij al zo vaak in mijn leven ingezet om anderen te helpen maar jou manier om iemand te bedanken dat was zo mooi; terwijl ik eigenlijk nooit iets speciaals heb gedaan voor jou. Je bent een prachtmens!!!Denk vaak aan je hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oooo Maguila, ik word daar toch eventjes stil van hoor. Lief van je xxx
    Ik zeg altijd: "Alle beetjes helpen". En een klein gebaar, een lieve attentie en zelfs een warme glimlach kan een wereld van verschil maken voor iemand :-).
    Bedankt voor je mooi reactie Maguila xxxx

    BeantwoordenVerwijderen