zaterdag 31 december 2016

Happy 2017


Straks sluiten we het jaar af πŸŽ‰ en ik sta echt te popelen om het nieuwe jaar in te vliegen πŸš€
Met verse hoop, nieuwe moed en nog zoveel meer. 
That's the spirit 😚

Momenteel is mijn hoofd wat in 'panne' 
en lukt het schrijven me moeilijk. 

Maar ik wilde jullie van πŸ’– het allerbeste toewensen voor 2017. Nogmaals bedankt lieve familie, vrienden, collega's en blog-vrienden voor  jullie hartverwarmende steun. Jullie zorgen voor de zonneschijn op mijn bewolkte dagen. 

Ik wens jullie allen een HAPPY 2017 πŸŽ‰πŸ˜˜ xxxx

Soon we will close the year 2016 πŸŽ‰ and I'm really eager to fly into the new year πŸš€
With fresh hope, courage and so much more.  
That’s the spirit 😚.  

Thank you dear family, friends, colleagues and blog friends for your heartwarming support. You are my sunshine on the cloudy days.


I wish you all a HAPPY 2017 πŸŽ‰πŸ˜˜ xxxx



zondag 18 december 2016

Put a little love in your heart & the world will be a better place


‘Put a little love in your heart πŸ’– 
and the world 🌍 will be a better place πŸ•Š. 

Fijne zondag iedereen. 

lieve groet 
xxxx 
Claudine


donderdag 15 december 2016

Every time we meet


Wat doe ik het liefst? SchrijvenπŸ“ of foto's trekken πŸ“·

Ik doe ze allebei even graag maar soms lukt het me niet om te schrijven. Omdat alles vast zit...in mijn hoofd πŸ™ƒ, in mijn hart. 

Maar een foto kan soms meer zeggen dan 1000 woorden. 

Het zien van de zee maakte me intens gelukkig en de ondergaande zon zorgde voor een warme gloed op mijn gezicht ☺️

Net wat ik nodig had....wat zon in mijn hart en 'je vois la vie en rose πŸ’–'.




Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Deel gerust, sharing is caring πŸ˜Š. Bedankt voor je steun.


Breath, trust, let go and see what happens.




donderdag 8 december 2016

I want to ride my bicycle, I want to ride my bike


'En heb je de zee al gezien vandaag?' vraagt Ralph me per sms. Ik beantwoord z'n bericht niet meteen want ik weet wel heel goed wat hij me wil zeggen πŸ˜‹. Wat later stuurt hij me opnieuw een sms met het verzoek: 'Vanavond wil ik een foto zien van de zee.Z'n boodschap was dus duidelijk.

Mijn nieuwe fiets staat al een paar dagen goed afgesloten in onze garage.  Het is een elektrische fiets deze keer...Ik moet eerlijk zijn, ik was bang om er mee te rijden. 

Al een tweetal jaar lukt het me niet meer om met de auto te rijden. Deels omdat het niet mogelijk is omwille van te suf door de pijnstillers, te weinig concentratie enz...en ook het moet nog steeds verantwoord zijn, begrijp je?  
Dus ben ik aangewezen op mijn stalen ros, het openbaar vervoer en vervoer door Ralph, papa enz...

Met de bus dan...Als ik bijvoorbeeld naar mijn huisarts moet of naar het ziekenhuis dan heb ik al 2 verschillende bussen nodig. Dan ben ik een uurtje onderweg alleen al om er te geraken. Ik ben dan al doodop. 
En ja, ik weet het wel. Mijn papa trekt telkens (letterlijk zelfs) aan mijn oortjes als ik hem geen hulp vraag. Maar weet je, ik vind onafhankelijkheid zo belangrijk. Het boost mijn eigenwaarde terug op, het helpt om opnieuw meer zelfvertrouwen te krijgen.



Met de fiets voel ik me vrij. 
Ik vertrek wanneer dat ik wil en ik kan ook direct naar huis als het 'nodig' is. 
Maar de laatste tijd is ook het fietsen heel wat moeilijker geworden. 
Als ik ergens naartoe rijd dan ben ik vaak zo uitgeput dat ik eigenlijk best gewoon direct terug naar huis keer. Zo van die rustplaatsen voor chronisch zieken dat bestaat nog niet hΓ© πŸ˜‰. Of soms doen mijn knieΓ«n zoveel pijn of ben ik zo ijl in mijn hoofd van het buiten adem zijn dat ik meestal te voet met mijn fiets aan mijn hand verder moet.
En als er véél wind is, als ik weinig kracht heb, als heel moe ben dan vertrek ik simpelweg niet. 
Met als resultaat dat ik nog nauwelijks buiten kwam....

Toen ik mijn nieuwe fiets in de garage zette dacht ik nog stilletjes: 
'Maar Dintje toch wat heb je nu gedaan, je zal die fiets nooit gebruiken.'
De drempel was hoog. Je denkt nu maar allΓ© hoe kan dat nu? Wel ik had een beetje schrik van die fiets. Zal ik het wel meester kunnen? Zal dat niet te snel gaan? Wat als ik val? Wat als ik me niet genoeg kan concentreren?

Dus snap je nu Ralph z'n sms? 
Hij wilde me aanporren, aanmoedigen om toch de fiets uit te proberen.

Ik heb toen toch al mijn moed bijeengeraapt en ben dan vertrokken met mijn nieuwe fiets. Bestemming: de bibliotheek. Doel : mijn boek lezen. 
Ja, ik moet een beetje een doel hebben anders kom ik niet buiten haha. En ok, een boek kan ik ook thuis lezen. Maar ik ben al bij 22/24 thuis dus even in een andere omgeving dat kan deugd doen hΓ©.

Wel lieve lezers, ik kan jullie verzekeren dat er niemand zo gelukkig op z'n fiets zat als ik. Ik straalde, was intens gelukkig...Ik lachte al mijn tandjes bloot en amaai dat deed pijn in dat vriesweer haha.
Maar echt...
Ik fietste als de gelukkigste mens in de wereld. En toen ik toekwam in de bibliotheek dan was ik niet eens moe of uitgeput. Neen, ik had nog energie om mijn boek te lezen.  Ik was zo fier als een gieter op mijn fiets en op mezelf. Want ik was buiten geweest, had bewogen, zat mijn munt theetje in de bib te drinken en kon wat lezen in mijn boek.
Zalig toch?

Vooraleer ik opnieuw huiswaarts keerde ging ik eerst even naar het toilet om mijn neus goed te snuiten. Dit had ik beter niet gedaan want ik kreeg een enorme bloedneus.  Heb ik vaker.  Daar stond ik dan in het toilet met mijn handen vol bloed. Wat me opviel is dat van die 5 dames die ook het toilet binnen kwamen er geen enkele naar mij op keek. Dat is toch straf hΓ©. 
Die onverschilligheid, ik begrijp dat soms niet. Ik heb altijd de neiging om naar iemand toe stappen die hulp nodig heeft. Raar hΓ© dat mensen zelfs niet opkijken of vragen: 'Gaat het?'. Best dat ik geen hartaanval kreeg dan haha

Op de terugweg glunderde ik nog steeds. Al was het deze keer met een grote papieren prop in mijn rechterneusgat...Totaal geen zicht maar ja, ik kon niet anders hΓ© haha

Met de lyrics van Queen in mijn hoofd: I want to ride my bicycle, I want to ride my bike...stopte ik even op de dijk om mijn foto te trekken van 't zeetje. Opnieuw een intens vreugdemomentje. Wat is zo toch machtig mooi ons zeetje...VoilΓ , straks kan ik mijn bewijsmateriaal voorleggen aan de 'grote chef'.  



Ik moet zeggen mijn nieuwe fiets heeft al veel mensen gelukkig gemaakt. 
Want iedere keer (Allé iedere keer, het is al mijn 3de ritje haha) als ik van mijn fiets stap dan glunder ik. Want ik heb dingen gezien, mensen aangesproken, ik heb bewogen, ben buiten mijn heilige 4-muren geraakt, heb genoten van de frisse lucht door mijn neusgaatjes en ik heb een gezonde blos op mijn wangen 😊...
Ik glunder en dan is ook Ralph blij dat ik opnieuw onafhankelijker kan zijn, dan zijn de kids happy als ik hen dan vertel wat ik allemaal ben tegen gekomen met mijn fiets. En toen mijn ouders even binnensprongen die avond dan zag je ook bij hen vreugde en glundering op hun gezicht. Want ja, ons Dinneke kan terug naar buiten gaan, zegt mijn mama dan 😍.  

Hoe andermans geluk ook anderen kan gelukkig maken :-).



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰
Deel gerust, sharing is caring πŸ˜Š. Bedankt voor je steun.


Lyrics: Queen, still my absolute favourite πŸ’–, with Bicycle Race


woensdag 7 december 2016

It always seems impossible



Zou ik dit wel doen of ga ik dat wel kunnen?
Soms ben ik zoveel aan het 'denken' dat er uiteindelijk niet van in huis komt. 
Want ik twijfel altijd zo hard...
Wat als het me niet lukt? Wat als ik faal? πŸ˜±

Tijd om dit te veranderenπŸ™ƒ.

In plaats van te veel te denken over wat er zou kunnen mis gaan, 
zal ik het gewoon eerst proberen.

Just do it, that's the spirit!πŸ‘πŸ˜š

Succes aan alle studenten met de komende examens πŸ€.
Geen druk leggen, je best doen en méér dan genoeg 😊.

____________________________________________

Should I do this or will I be able to do that? 
Sometimes I’m overthinking so much that finally it freezes me πŸ˜±
because I’m to scared to fail. 

Time to make a change πŸ™ƒ.  

In stead of thinking about all the things that could go wrong 
I will try to just do them.  

That’s the spirit ! πŸ‘πŸ˜š



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Deel gerust, sharing is caring πŸ˜Š. Bedankt voor je steun.



donderdag 1 december 2016

Sorry seems to be the hardest word


'Ik had er zΓ³ graag bij geweest vanavond 
maar het zal me helaas (weeral) niet lukken. 
Sorry hoor'

Weet je hoeveel keer ik dat 5-letterwoord 'sorry' al gezegd heb?
Onnoemelijk veel...
'Sorry meiden, ik zal moeten afhaken voor morgen. Ik heb een nieuwe opstoot.'
'Het spijt me maar we moeten ons etentje voor straks annuleren. Ik ben te ziek.'
'Ik kan er vanavond niet bij zijn want ik ben 'op'.'

Ik annuleer niet graag, echt niet...
Wie wel hΓ© πŸ˜‰?

Graag had ik vorige dinsdag naar die interessante voordracht geweest. En natuurlijk had ik ook graag naar die Tupperware van mijn vriendin geweest. Niet dat ik iets nodig had van potjes en dekseltjes enz...Zoals de meesten zeker haha πŸ˜›.
Maar ik wilde er gewoon bij zijn. Begrijp je? Tussen mijn vriendinnen, 'er bij' zijn.

Maar vaak moet ik luisteren naar mijn verstand in plaats van mijn hart te volgen. Dat is niet makkelijk en het doet me meestal pijn. Want het zijn net die keuzes die me verdrietig maken. 
Toch heb ik vorige week de juiste keuze gemaakt...
Want na die 2 opstoten kort op elkaar maakte een 3de opstoot me duidelijk dat het op komst was. Het is kantje boord geweest maar ik heb ze op tijd kunnen afremmen. Denk ik, hoop ik.

Follow your heart, but
take your brain with you


De meesten begrijpen het wel al. 
Alsof ze mee met mij er in zijn 'opgegroeid'. 
AllΓ©, je begrijpt wel wat ik wil zeggen hΓ©. 

In al die jaren dat ik ziek ben, weten ze, kennen ze en vooral begrijpen ze het ondertussen. (Trust me er zijn ook 'anderen' hoor 😝) Meestal sturen zij de dag voordien een berichtje of bellen ze me een uurtje voordien op. 'Zal het lukken voor jou? Hoe voel je je vandaag? Geen druk op jezelf zetten hΓ©, als het niet lukt, we verplaatsen het wel.' Of nog...'Ik begrijp dat je niet op de les kan aanwezig zijn, je moet je niet schuldig voelen, echt niet. We halen het wel in.'

Het lijkt misschien banaal maar ik ben er heel dankbaar om, voor zulke reacties. 
Want het zijn net die kleine dingen die bij mij de druk op mezelf doen minderen. Het helpt me om toch te luisteren naar mijn lichaam in plaats van het te duwen en nog te duwen tot het niet meer kan. 
Want het is soms sterker dan mezelf, ik weet het. 
Ik heb mijn karakter 'voor' maar ik heb het ook 'tegen' mij. Als er iets me niet lukt dan zeg ik: 'Komaan Dintje, vooruit, probeer het nog eens.' 
En dan ga ik er terug voor.
Maar ik wil niet altijd toegeven aan wat mijn lichaam me toefluistert. 
Soms laat ik het eerst schreeuwen. 
En dan nog...
Want ik wil er bij zijn, ik wil dingen doen, ik wil mezelf terug opbouwen, uitvinden, sterker maken en terug socialer zijn.

Spreek ik dan beter niet meer af? 
Schrijf ik me dan beter voor niets meer in?

Een paar jaar terug had ik eerder de neiging om 'niets' meer te doen. 
Want ik ging wachten tot ik beter was 😳.  
Maar dat 'beter worden' dat kwam er niet van. 

Ik nam toen toch de beslissing om dingen te gaan doen. Want ik kwam niet meer buiten dus nul sociaal contact, de eenzaamheid heeft me vaak parten gespeeld. 
En ook mijn brein, mijn lichaam, zelfs mijn spreken moet ik blijven trainen. 
Want al wat je niet traint gaat achteruit. 
Dus nu maak ik plannen, spreek ik af en schrijf ik me in bepaalde lessen want het stimuleert mijn hersenen, mijn spreken, mijn sociaal zijn.  En bovendien geeft het mij iets om naar uit te zien. En net dat is heel belangrijk, vind ik.
En lukt dat dan altijd? NEEN, in het vetjes haha.
Maar ik heb het tenminste geprobeerd...


Het lukt niet altijd, dat is waar.
De yogalessen zijn echt super maar ik kan ze niet meer volgen want mijn lichaam is er te zwak voor momenteel. Het bloemschikken deed ik graag maar 2 uur na elkaar was te zwaar voor me. De pianolessen waren uitdagend en ik deed het ontzettend graag. En wat heeft de juf geduld moeten hebben met mij haha. Maar ook dat heb ik moeten stopzetten. Met mijn hoofd lukte het niet meer en mijn polsen deden te veel pijn als ik speelde. En mijn voordrachtlessen, die volg ik praktisch parttime of nauwelijks.

Maar weet je...
Ik doe wat ik kan.
En ik geef niet op, ik blijf proberen. 

Als iets dan echt niet lukt dan laat ik het los...
En dan probeer ik iets anders. 
Want iedere keer, ieder moment...
dat ik wΓ¨l kan deelnemen, als ik wΓ¨l kan afspreken, als ik er wΓ¨l bij kan zijn...dan beleef ik pure vreugdemomenten.  
Omdat ik maar al te goed besef dat het niet vanzelfsprekend is. 
Ik ervaar dan intense dankbaarheid en geniet in het duizendvoud 😊.

Believe that you can
and you're halfway there.

That's the spirit!


The song: 'Sorry seems to be the hardest word' van Elton John. 

De lyrics zijn niet van toepassing want het is geen 'sad, sad situation'. 
We doen allemaal wat we kunnen xxxx 
Maar ik had een titel nodig hΓ© ;-)




Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Deel gerust, sharing is caring πŸ˜ŠBedankt voor je steun.


woensdag 30 november 2016

maandag 28 november 2016

Time to reset



Time to reset and to rise again ✨



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun.

woensdag 23 november 2016

The sun will rise and we will try again


Al een paar dagen aan het vechten met mijn wolf 🐺. 
Maar morgen komt de zon opnieuw op 🌀 en dan gaan we er opnieuw voor. 
Tomorrow the sun will rise and I will try to rise too πŸ˜‰.
That's the spirit ✨✋



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun.


zondag 20 november 2016

There is beauty in the storm



There are some things you can only learn in a stormπŸŒͺ⛈🌾.
Never give up πŸ’ͺ

That's the spirit!
xxxx



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun.



vrijdag 18 november 2016

Lichtpuntjes



Wees het lichtpuntje voor iemand πŸ’– πŸ‘πŸ˜š
Je kan altijd het verschil maken.

Fijn weekend iedereen


xxxx

Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-). Lees nog andere berichten op www.wolfandthecity.blogspot.be



woensdag 16 november 2016

Autumn is a second spring when every leaf is a flower.



‘Autumn is a second spring when every leaf is a flower.’  
Train your mind πŸ™ƒ to see the good 🌸 in everything πŸ‚.

Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-). Lees nog andere berichten op www.wolfandthecity.blogspot.be

zondag 13 november 2016

Don't Stop Thinking about Tomorrow


'Je slaat je er ook altijd maar weer door, hΓ©', schreef een vriendin 
terwijl we wat aan het Skypen waren.

Dat is waar...
Maar voor mij is dat 'the only way', begrijp je. Ik weet van niet beter. 
Het is vallen, opstaan en opnieuw doorgaan. Niet achteruit kijken, me niet afvragen waarom toch? Gewoon verderzetten, voilΓ .

Yesterday's gone, yesterday's gone

Ik ben het waarschijnlijk van kleins af aangeleerd om altijd de 'flinkste' te zijn. 
Of heb ik het mezelf aangeleerd? Ik weet het niet...
Ik was (en ben het nog steeds πŸ˜‹) de oudste van alle (klein)kinderen. Dus Dintje was de verstandigste, de verantwoordelijkste, de zorger, de 'leider' en vaak ook de domste als de straffen werden uitgedeeld. Ken je dat? Haha

Mijn verleden heeft me ergens gevormd en me gemaakt wie dat ik ben. En het helpt me door de moeilijkste periodes in mijn leven. Soit, genoeg filosofie in deze blog hoor haha.

Open your eyes and look at the day
You'll see things in a different way

De afgelopen weken zijn opnieuw heel zwaar geweest. Met momenten echt hels. Ik was zΓ³ opgelucht toen die zware opstoot voorbij was maar mijn euforie verdween al gauw. Want zonder enige ademruimte werd de volgende opstoot in mijn arena gegooid. Hupla, deal with it Dintje! 

If you wake up and don't want to smile,
If it takes just a little while.

Ik heb het nog steeds heel moeilijk om 'dat' te delen. Om het te delen met anderen als het niet goed met me gaat. Thuis moet ik helemaal niets zeggen. Ze zien het, ze voelen het, ze beleven het, dag in dag uit...En sommige van mijn dichtste vrienden weten ondertussen al dat als het 'te stil' is rond mij, dat het niet goed met me gaat. 

Het is een werkpuntje, ik weet het. Ik antwoord te vaak met 'ca va', tot grote ergernis van sommigen. AllΓ© ergernis is het juiste woord niet. Het is omdat ze bekommerd zijn om mij.  Ze willen effectief weten hoe het met me gaat. 
Troost je lieve lotgenoten, er zijn ook anderen hoor πŸ˜‰.

Maar iedere dag is er wel iets met mij, ik ben nooit helemaal tip top. 
Het grieperig gevoel laat me zelden los en de pijn die is er iedere dag. 
Soms is 'het' te dragen, andere dagen is het te zwaar voor me. 
Dan breekt er iets in mij, het maakt me stil. 
Af en toe heb ik zoveel mist in mijn hoofd dat de dagen voorbij vliegen zonder dat ik zelfs voelde dat ik wakker was. Mensen vinden mij dan soms 'raar' omdat ik zo afwezig lijk. Maar het is omdat ik dan zo gevangen zit in mijn hoofd. 
Ralph denkt nu waarschijnlijk als hij mijn blog leest: 'Je bent ook raar.' 
Tja, misschien is het wel zo haha.
Soms wordt het es allemaal te veel en dan zou ik het willen uitschreeuwen hoe alles in me vecht. Omdat het me verdrietig maakt, het zorgt voor zoveel onrust in mijn hart. Want ik voor de 'vooruit' ben, ik wil zoveel doen, ik wil helemaal niet rusten en rusten en rusten....en nog een keer rusten.
Het stoom komt uit mijn neusgaten terwijl ik het typ, echt waar. 
Maar ik wil daar niet te lang blijven bij stil staan. 
Het is wat het is...
En alles gaat over, zeg ik altijd.  
Morgen beter! 

Dus als ik zeg 'ca va' dan bedoel ik: 'Ik doe mijn best 😊.'

Why not think about times to come,
And not about the things that are wrong.

Ik ben vooral gefocust op die eerste zonnestraaltjes na een hevige regenbui. 
Hoe ik intens kan genieten als de pijn ietsje minder is. 
Hoe dankbaar ik ben als de opstoot voorbij is. 
Want ook deze laatste opstoot heb ik opnieuw overwonnen 😊.
Ik beleef echte vreugdemomenten als ik er opnieuw bij kan zijn. 
Als je begrijpt wat ik wil zeggen...
Ik waardeer en geniet intens van ieder moment omdat ik besef dat niets vanzelfsprekend is.

En telkens als ik een 'mindere' dag heb dan pep ik mezelf op met de woorden 'Morgen beter Dintje.' En als het de volgende dag nog niet beter is dan zeg ik het opnieuw. En dag erop opnieuw en opnieuw...'Morgen beter'

If your life was bad to you,
Just think what tomorrow will do.

Want niemand weet wat morgen brengt. 
Het is voor iedereen surprise, surprise. 

Morgen komt de zon opnieuw op en dan breekt er een dag aan vol met nieuwe kansen. Voor mij, voor jou, voor iedereen. 

Morgen zal ik niet genezen zijn, ik ben me daar bewust van...
Maar ik probeer er iedere dag het beste van te maken. 
De ene dag lukt dit beter dan de andere. 
Maar ik probeer het, iedere dag 
en terwijl hoop ik telkens dat morgen een betere dag wordt.
That's the spirit πŸ‘!

Don't stop thinking about tomorrow,
Don't stop, it will soon be there
It will be, better than before


Lyrics: Don't stop thinking about tomorrow - Fleetwood Mac


Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-). Lees nog andere berichten op www.wolfandthecity.blogspot.be


vrijdag 11 november 2016

There's a crack in everything





























We all are a little broken and that's okay. 
That's how the light gets in πŸ’– 

Fijn weekend iedereen
xxxx


Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-). Lees nog andere berichten op www.wolfandthecity.blogspot.be


vrijdag 28 oktober 2016

There is something inside you that is greater than any obstacle.



‘Ain’t no mountain high enough'.
Ook deze zware opstoot heb ik opnieuw overwonnen.
Een momentje van intens puur geluk ☺️ toen ik deze foto nam ✨🐚🌾
Dankbaar <3 

Fijn weekend iedereen!

Lieve groet 
xxxx 
Claudine

________________________________________________

“Ain’t no mountain high enough '. 
I've struggled with this heavy flare but I overcame this one too. 
I experienced a moment of intense pure happiness ☺️ 
while taking this picture✨🐚🌾
Grateful that I could see, smell and feel the sea <3

Have a lovely weekend everyone!

xxxx 
Claudine


Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-) Lees nog andere berichten op www.wolfandthecity.blogspot.be


zondag 23 oktober 2016

To everything there is a season, turn, turn, turn...


Wat uitgeteld lig in de zetel met mijn favoriete dekentje rond mij. Omringd door veel kussens die me ondersteuning geven staar ik dromerig door het vensterraam want een zachte bries zorgt voor wisselende kleuren in het dansend riet in onze voortuin. Af en toe is er een flikkering in mijn ogen als er enkele zonnestraaltjes op mijn voorhoofd tintelen. 
Ik kan zo intens genieten van zulke momenten. 

De zon fluistert me toe: 
'Alles komt goed Dintje. Want na regen komt er altijd zonneschijn.'

That's the spirit!

A time to laugh, a time to weep.
A time to heal.

Deze laatste opstoot was er opnieuw ééntje van het zwaarder kaliber. 
Zonder enige verwittiging en zonder genade. En zoals meestal, het slaat toe wanneer je het minst verwacht.  BAM! 

Ralph moest juist naar India voor 't werk dus het kwam echt niet goed uit. 
Maar ja, wanneer past het dan wel om een opstoot te krijgen hΓ©? 
Als ik mocht kiezen dan zou ik het wel weten. Dan had ik er nooit ;-).

Ook bij Ralph en de kinderen hebben mijn opstoten telkens een grote impact. 
Want Ralph vindt het altijd heel moeilijk om me zΓ³ 'achter te laten'. 
Het is misschien raar uitgedrukt maar het is een ongerustheid die hij erbij moeten nemen, bovenop de werkdruk en dringende zaken die hij moet oplossen.

En Lennaert en Lisa die zijn stiller dan anders als ik een opstoot heb. Ik lees de ongerustheid in hun ogen. Wanneer zal die cortisone aanslaan? Wanneer gaat het opnieuw beter gaan met mama? Wanneer is mama 'terug'. 
Ik voel het aan hun knuffels die nog intenser zijn. 
Voor hen is het ook machteloos toezien.

A time to build up, a time to break down.
A time of love.

Na al die jaren van ziek zijn en opstoten hebben, ga ik er nu al anders mee om dan vroeger. Een paar jaar terug was het vooral vechten, vluchten, vasthouden aan...Het heeft me telkens veel energie gevraagd en het heeft me uiteindelijk nooit echt geholpen.

De laatste maanden ben ik er al wat meer in berust. En met 'berust' bedoel ik niet passief ondergaan of me laten gaan of zo. Want als ik een opstoot heb dan vecht het wel in mij hoor. Dan ben ik verdrietig, boos, ontgoocheld en voel ik me machteloos. Maar mijn opstoten komen en gaan.
Het blijft niet regenen, dat weet ik.
Ook deze opstoot zal voorbij gaan. 
En ja, ik zal wederom moeten herstellen, opnieuw recupereren, terug afbouwen en vooral alles terug opbouwen. Het is telkens van nul herbeginnen.
Maar het is nu eenmaal zo...



In mijn wisselvallig klimaat lopen al mijn 'seizoenen' door elkaar. 
Ik weet nooit welk weer het zal zijn. Iedere dag is het 'surprise, surprise'. 
Al hou ik wel van andere verrassingen hoor :-).

Zal het regenen? Zal het onweren? Komt de zon er dan toch door? Of raast er straks opnieuw een orkaan door mijn lijf? Meestal heb ik 4 seizoenen in 1 dag, ik schreef er al eens over in een vorig bericht. Je kan deze lezen via deze link:(http://wolfandthecity.blogspot.be/2016/02/four-seasons-in-one-day.html)

Maar straks gaat 'die storm in mij' terug gaan liggen. En dan komen er wederom opklaringen en dan zal ik nog veel intenser genieten van die zonnestralen. 
Als je begrijpt wat ik bedoel...

Want dan kan ik opnieuw genieten van wat buitenlucht, kan ik opnieuw fietsen naar 't zeetje, kan ik opnieuw mensen zien en voelen, kan ik opnieuw deelnemen aan 't leven, 'aanwezig' zijn op deze wereld. 
Ik zal nΓ³g intenser leven en genieten 
omdat ik dankbaar ben dat ik het opnieuw kan.

A time of war, a time of peace.
A time you may embrace.

Vol bewondering blijf ik door mijn vensterraam turen. 
De zon is minder fel geworden en de eerste regendruppels pletsen tegen het raam. De wind blaast iets intenser en het neemt gestaag de verdorde blaadjes van de bomen met zich mee. 
Maar het komt wel goed, denk ik.
De zon heeft het me althans toegefluisterd dus ;-).

Net zoals die twee prachtige bomen aan ons pleintje moeten ook wij alle 'seizoenen' doorstaan. Winterse buien en felle rukwinden halen ons uit balans en het vraagt innerlijke veerkracht om terug ons evenwicht te vinden. De mooie zomerse dagen maken ons wederom sterk en zorgen voor de nodige weerbaarheid en draagkracht. En de herfst die leert ons 'los te laten' om zo ruimte te creΓ«ren in ons hoofd en in ons hart zodat we in de lente opnieuw ten volle kunnen bloeien :-).

To everything there is a season
Turn, turn, turn




GeΓ―nspireerd door de leerrijke lessen Mindfulness, bedankt Tamara :) xxxx
Lyrics: Turn! Turn! Turn! van The Byrds Een golden oldie met veel waarheid :-)


Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)
Lees nog andere berichten op www.wolfandthecity.blogspot.be