vrijdag 29 januari 2016

Ain't no Sunshine when She's gone


De opstoot van vorige week is voorbij.
Alsof mijn wolf me 'eventjes' uit z'n greep vrij laat.
Eventjes, zeg ik.  Want zo voelt het ook aan. 
Ik moet nu mijn evenwicht terug vinden terwijl ik volledig verzwakt en uitgeput balanceer op een flinterdunne koord. Het is aanvoelen tussen 'wat ik denk dat ik kan' en 'luisteren naar wat mijn lichaam me zegt'.

Niet evident...
Want alles wat ik doe vraagt bijna het uiterste van mijn kracht. 
En net die kracht heb ik nog nauwelijks.

En toen ik eergisteren met enkele vriendinnen gezellig aan het kletsen was werd ik opnieuw hard geconfronteerd met mijn zwakke lichaam. Mijn lichtje doofde langzaam uit. Ik had geen enkele kracht meer om te luisteren, om te praten, om te reageren zelfs niet om te ademen. 
'Het was te vroeg Dintje, je bent nog te zwak', zei ik stilletjes tot mezelf. 

Ook het minderen met de cortisone is heel voelbaar.  
Cortisone gaf me vroeger de uitweg om dingen te kunnen doen.  Geen grootse dingen hoor maar gewone alledaagse dingen. Wandelen, eten maken, de bus nemen, boodschappen om de hoek doen, afspreken met vrienden enz...Maar bij iedere milligram die ik verminder moet ik telkens een grote stap achteruit zetten.  
En momenteel blijf ik wat achteruit walsen.

Maar ik bekijk het zo :

We wisten dat er opstoten van het zwaarder kaliber zouden volgen en wellicht was deze van vorige week nog maar een voorproefje...

'Il faut reculer pour mieux sauter' zoals mijn papa me altijd zegt. 

Eerst stappen achteruit zetten 
om dan opnieuw verder vooruit te kunnen springen ;-). 

Dus ik bijt door...

<---------------------------
An arrow can be shot 
only by pulling it backward.
So when life is dragging you back,
it means that
it's going to launch you 
into something GREAT.
---------------------------->

And I'm ready for launch :-). 
Als ik niet eerst al mijn tandjes verlies van er zo op te bijten hahaha.

Ik zie er ook nogal bleekjes uit maar ik kreeg wat tips van dochterlief Lisa.  
'Een goeie lippenstift helpt op je gezicht op te fleuren', zegt ze.  En nadat ze 7 verschillende kleuren lippenstift op mij had uitgetest heeft ze gelukkig die ene gevonden die mijn gezicht doet opklaren :-). En het werkt! Hallelujah!
Zo begint het dat ik van mijn kinderen meer en meer begin te leren dan zij van mij hahaha. Dit terloops ;-)

Ain't no Sunshine when She's gone

Je kan het misschien een eigenaardige titel vinden voor mijn blog bericht. 
Er hangt echter een verhaal aan vast en telkens als ik een opstoot heb dan denk ik aan dat liedje, dan denk ik aan een bepaald moment.

Toen we deze zomer met ons gezin op reis waren had ik jammer genoeg ook een hele zware opstoot.  Na een paar dagen en een ferme dosis cortisone was de opstoot over maar ik moest nog veel recupereren.  Mijn mondhoekjes trokken wat naar beneden.  Want telkens als ik een opstoot heb dan ben ik altijd zo ontgoocheld, verdrietig en een beetje boos...
Het machteloze gevoel van gevangen te zitten in een ziek lichaam.  

Na een paar dagen beterschap zat ik tijdens een zwoele avond wat afwezig op een terrasje naar een live band te luisteren. En je kent ongetwijfeld dat gevoel...Je hoort dat liedje en het lijkt alsof het alleen voor jou gezongen wordt. 
'Ain't no sunshine when she's gone'
Het toverde een mooie, warme, intense glimlach op mijn gezicht.  Want het deed me inzien dat ik het zonnetje in mij moest terugvinden om opnieuw verder te kunnen zetten.
En nu is dat ook zo...
Ik moet me focussen op het zonlicht 
en niet op de donkere wolken die boven me hangen.

Foto Fabulous-femme.com

Ook jullie steun is massaal en doet me zo'n deugd.
Ik ben hier enorm dankbaar voor.
Geraakt tot in mijn hart...Echt waar.

Steunkaartjes met innemende teksten, een buurvrouw die spontaan pannenkoeken voor ons bakt, dankberichten naar de kinderen toe omdat ze zo goed voor hun mama zorgen, oprechte mooie emoties.
Ik word daar stil van...
Zoals mijn vriendin om een mooi kaartje schreef:
'Zoals een zonnebloem zich telkens naar de zon richt...'
Het zijn jullie zonnestraaltjes die me helpen opnieuw in de juiste richting te kijken.
You are my Sunshine!
Bedankt <3

Het zijn vaak kleine dingen die vonkjes geven en opnieuw het vuur aanwakkeren. 
Die hoop opnieuw zichtbaar maakt en ons moed geeft.  
Die ons helpt om ons opnieuw 'op te richten' en verder te zetten. 
Het is het zonlicht die iemand opnieuw doet glimlachen :-). 

A candle loses nothing
by lighting another candle...

Wees dat zonlicht voor iemand die het nodig heeft 
want het verricht wonderen.

The beautiful song of Bill Withers - Ain't No Sunshine

2 opmerkingen:

  1. Claudine, jij bedankt steeds liefdevol de mensen die jou en je gezin helpen. Maar ik kijk vol bewondering naar jouw kracht om elke keer weer recht te krabbelen en voor de tigste keer opnieuw te proberen beter te worden, je grenzen af te tasten. Jouw voorbeeld heeft me geleerd om te focussen op wat wel nog kan, om te genieten en te dromen van kleine dingen ipv te huilen om wat niet (meer) kan. Door jou besef ik dat mijn kracht binnenin zit, in het aftasten van mijn grenzen en niet zozeer door grootse dingen te doen. Bedankt om me te inspireren!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oooo Astrid, van harte bedankt voor je deugddoende mooie reactie. Hartverwarmend...Het motiveert me vooral om verder te zetten met wat ik bezig ben. Ik weet dat herkenning zoveel deugd kan doen. Voelen dat je niet 'alleen' bent. En als ik anderen kan inspireren, helpen of moed kan geven door mijn verhalen te delen, dan maakt me dat intens gelukkig :-). Bedankt Astrid voor je reactie het is er eentje om te koesteren, bedankt xxxx

    BeantwoordenVerwijderen