donderdag 21 januari 2016

Stand By Me


Ik voelde het al een tijdje aankomen...
Extreme pijn die met niets te stillen is, een enorme druk in mijn hoofd en het grieperig gevoel die me niet loslaat. Bij het minste dat ik doe moet ik tot het uiterste van mijn kracht gaan.  

Mijn lichaam heeft het moeilijk. 
Het moet opnieuw haar evenwicht vinden door de aanpassing van de cortisone. 
Ik weet dat wel...Maar ik voel ook de dreigende hete adem van mijn wolf in mijn nek. Die ongeduldig aan het afwachten is om opnieuw hard toe te slaan.

En toen ik maandagochtend op de weegschaal stond dan wist ik dat mijn vermoeden juist was. 2 kg eraf in 1 dag dat voorspelde niet veel goeds...
Diezelfde avond was het bam! De genadeslag, het licht ging uit. 
Die sluwe wolf van mij had geniepig zijn klauwen in mijn vel gezet om me dan genadeloos mee te sleuren.

Ik stond er deze week wat 'alleen' voor. Want Ralph is naar het buitenland voor z'n werk en dat maakt het extra zwaar. Niet alleen voor mij maar ook voor de kids. 
Want als mama het niet meer kan, dan nemen zij het over. Ik voel me daar altijd zo schuldig bij en het maakt me altijd o zo kwaad op die schele wolf van mij.  

Ik lag te rillen in de zetel met al 2 dekens over me heen. Het lukte me niet om op te warmen terwijl mijn lichaam eigenlijk gloeide. En toen Lisa me in haar armen sloot had ik het na een half uurtje eindelijk warm. Menselijke warmte, letterlijk en figuurlijk. Hartverwarmende warmte...
Ze heeft toen het avondeten gemaakt en 's nachts is ze bij me blijven slapen, uit voorzorg moest er iets zijn. En Lennaert die nam als de man in huis het roer volledig over. Ze zijn ondertussen een hecht team <3.
Waarvoor ik enorm dankbaar ben.



Na een woelige nacht werd het me duidelijk, ik had opnieuw een zware opstoot. 
Ik was volledig uitgeteld, had nauwelijks nog kracht om iets te doen. Als ik sprak kon je me amper nog begrijpen, trappen doen ging heel moeizaam en in mijn hoofd was ik 'high in the sky', om het zo te noemen. 

Ik kon niet helder denken maar ik moest stappen ondernemen. Ik moet bloed laten trekken, biopsie laten nemen, voorschriften meehebben, vervoer naar het ziekenhuis regelen enz... 

Je kan je niet inbeelden hoe het voelt om je zo machteloos en afhankelijk te voelen. Ik wil het allemaal wel zelf kunnen maar ja...

Na het bloedonderzoek en de biopsie van mijn huid op dinsdag stond een MRI van mijn hersenen op de planning. Ik vind het geen leuk onderzoek maar er bestaan ergere dingen in 't leven hé.

Terwijl ik haast roerloos in die scanner lag en mijn gebruikelijke 'rustig-blijven-Dintje-pep-talk' in mezelf aan het opzeggen was, werd ik plots heel rustig en zelfs intens gelukkig.  
I know...ik ben een raar mens.

Maar ik voel me zo gezegend. 
Ik heb een 'team' die telkens voor me paraat staat. Mijn gezin, mijn ouders, mijn schoonouders, mijn huisarts en een groep lieve vrienden. Ze zijn er voor mij. Dag in, dag uit. Om me met raad en daad bij te staan, om me van de ene consult naar de andere rond te voeren, om me te vergezellen, om eten te maken, om boodschappen te doen, om de kids rond te voeren enz...Ze staan haast te springen om me te helpen, te steunen en te ondersteunen.
Het is hartverwarmend...

Het is mijn stand by team, 
mijn 'stand-by-me-team' 
waarvoor ik ook enorm dankbaar ben <3.



Sinds donderdag voel ik me al stukken beter. Misschien een effect van de Ledertrexate, ik weet het niet. 

Maar ik ben er nog niet...
Zo'n opstoot is zoals de griep, ze gaat weg en dan flakkert ze opnieuw op. 
Het is belangrijk om vooral rustig te blijven, te recupereren en goed te luisteren naar mijn lichaam.  
Haha hoeveel keer heb ik dat al gehoord ;-).

Morgen beter, that's the spirit!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten