dinsdag 16 februari 2016

Wake Me Up When it's All Over

Foto www.quip.io
Waar is je mooie glimlach naartoe? 
vraagt de apotheker terwijl ze wat bezorgd naar me tuurt. 
Ik zeg haar al lachend: 'Die is er wel nog hoor. 
Maar vandaag misschien iets minder.' 

Met één blik had ze genoeg, een verdere uitleg was niet nodig. 
De pijn tekent af op mijn gezicht, mijn blik is afwezig. 
En helaas is dat met niets weg te camoufleren.
Dus nu ben ik wat minder onzichtbaar ziek ;-).

I tried carrying the weight of the world
but I only have two hands.

Al enkele nachten op een rij kan ik niet of heel moeilijk slapen. Ik weet niet hoe gekeerd of gedraaid in mijn bed om toch eventjes van die pijn te kunnen ontsnappen. De druk in mijn hoofd neemt almaar toe dus slapen en rusten is sowieso geen evidentie. 
Maar ik heb wel als eerste vanmorgen de vogeltjes in onze tuin horen fluiten :-). 
Niet slapen heeft zo ook zijn voordelen haha.

Het minderen met de cortisone eist z'n tol. We wisten heel goed dat 'het' zou komen.  Opstoten, meer ontstekingen, meer pijn, minder onderdrukking, algemene zwakte enz...
Maar wat mij het meeste treft is dat het me zo beperkt in mijn dagelijkse leven. 
Cortisone gaf me vroeger een uitweg om 'iets' te kunnen doen. 
Maar nu draait alles op een laag pitje.  
Terwijl ik in mijn hoofd bijna ontplof van de dingen die ik zou willen doen. 
Is niet leuk...

Well life will pass me by
if I don't open up my eyes

Het is nu even doorbijten. 
Ik moet, ik weet dat.

Maar die soort van helse aanhoudende pijn die nauwelijks met iets te stillen is, dat is...Het brengt je stilletjes op het randje van de waanzin.

Moedeloos? Ja, misschien wel.  
Niet in de zin dat ik er depri van word of zo.  
Maar na een dag of 3 breekt er iets in mij.
Het is bijna smeken dat het me los laat.

Want het hindert me in alles wat ik doe, het maakt me moe, het slorpt het beetje energie die ik nog over heb volledig uit mijn lijf en op de duur kan ik nog maar aan één iets denken. Pijn, pijn, pijn...

Feeling my way through the darkness
Guided by a beating heart
I can't tell where the journey will end

Dus tijd om aan de alarmbel te trekken. Vooraleer ik in een vicieuze cirkel geraak. Want pijn maakt moe, moe zijn zorgt voor nog meer pijn, meer pijn maakt nog meer moe.  

Mijn huisarts is het perfecte aanspreekpunt voor mij.  Ze kent en beheert mijn dossier volledig.  Ze weet wanneer en ook hoe ze moet ingrijpen. Vanavond start ik met een aangepaste pijnstilling en op hoop van zegen trekt die pijn snel weg.
Morgen beter ;-).
That's the spirit!

Wake me up 
when it's all over
But maybe...
let me sleep first ;-)

Lyrics: Avicii - Wake me up when it's all over

2 opmerkingen: