zondag 13 maart 2016

A Kiss from a Rose

You can either complain because the roses
have thorns, 
or rejoice because
the thorns have roses.

Het zonnetje schijnt :-). Zalig toch? 
Het doet je als mens toch opfleuren. Vind je niet?

Ik wilde gisteren een paar ruikers bloemen kopen. Ralph had me afgezet aan de markt en terwijl wachtte hij verderop in de auto. Ik straalde wel wat.  Het was al lang geleden dat ik nog eens 'buiten' kwam. 

Terwijl ik geduldig aan het wachten ben op mijn beurt om te bestellen richt ik mijn hoofd naar de felblauwe lucht. Terwijl ik de lucht bewonder dansen er enkele zonnestraaltjes op mijn voorhoofd. Ik sluit mijn ogen en op de achtergrond hoor ik het zacht geroezemoes van mensen op de markt. Zalig toch? Ik neem een diep hap adem en de frisse lucht door mijn longen doet me ontzettend deugd.  Het doet me letterlijk herleven. Een gelukzalig momentje.

Een hele vriendelijke bloemist vraagt me: 'En juffrouwtje, wat mag het zijn voor jou?'. Het blijft super als ze 'juffrouwtje' tegen mij zeggen :-).
'Je mag me 3 boeketten geven a.u.b. Een gele, een roze en een witte.' En ik glunder terwijl ik het zeg want ik geniet van het menselijk contact.

Ik vind het heerlijk om bloemen te geven alsook van er zelf te krijgen natuurlijk ;-).  Ze fleuren je als mens altijd op. De geur, de intense pure kleuren en de elegante structuur. Zo volmaakt en toch zo fragiel. Mooi! 

Vorige week was ik meegevraagd door een vriendin om te gaan bloemschikken. Ik had dat nog nooit gedaan en ik was benieuwd of ik dat wel graag zou doen.  Wel dat bloemschikken is heel goed meegevallen. Echt creatief ben ik niet haha.  Maar het maakte allemaal niet uit.  Terwijl ik luisterde en vooral goed bestudeerde wat de 'juf' allemaal deed kon ik met niets 'anders' bezig zijn. En als ik zelf het stukje in elkaar aan het steken was dan was ik compleet met mijn gedachten verzonken in bloemenland. Ik vond het super ontspannend alsook een manier om es even te ontsnappen aan de gedachten van ziek zijn en pijn hebben.  Het is zeker voor herhaling vatbaar! 
Wat vind je? Niet mis hé voor een eerste keer ;-).



Terug naar de markt...
Terwijl ik nog genietend van de atmosfeer op mijn bloemen sta te wachten aanschouw ik de mensen rond me.  Ik glimlach want ik ben blij dat ik zelf die bloemen kan kopen. Het is al een tijdje geleden dat ik nog eens de bloemetjes kon buiten zetten.  Allé ja, bloemetjes buiten zetten is een groot woord haha. Maar als chronisch zieke bedoel ik, om eens naar 'buiten' te gaan en minder afhankelijk te zijn. Doordat ik veel verzwakt ben en meer pijn heb zijn de laatste maand(en) nog niet te vet geweest.

Het valt me op dat ik veel zure gezichten zie.  Niet één mens met een glimlach :-(. Op zo'n stralende dag zeg...Hier en daar vang ik een gesprek op en olala opnieuw heel negatief beladen. Wat verder staat er zelfs een man te kijven op z'n hond. Het arme dier deed niets verkeerd maar ja die mens was een beetje gefrustreerd om het zacht uit te drukken.
Terwijl vertoef ik nog wat in een gelukzalige toestand.
Ik ga straks een paar vrouwen gelukkig maken met mijn bloemetjes. Me happy dus...

Het deed me denken aan een vraag die me gesteld werd tijdens een interview deze week. Ben je anders geworden als mens sinds je ziek bent? 
Wel, ik ben altijd redelijk positief geweest, dat is zo. Waarom weet ik niet, het is gewoon zo. Ook al is het pikdonker buiten dan zie ik wel altijd ergens lichtjes fonkelen.  
Maar ben ik anders geworden door ziek te zijn? 
Ja, toch wel, denk ik...

Ziek zijn maakt je anders als mens.  Je hebt andere zorgen aan je hoofd en het maakt alles heel onzeker. Je zelfvertrouwen krijgt deuken want je schaamt je dat je ziek bent. Je zelfbeeld is anders want je lichaam is niet meer dezelfde. Je eigenwaarde brokkelt af want je bent afhankelijk van iedereen. Je botst op veel onbegrip. Je tuimelt in de eenzaamheid.
Maar...
Je leert veel van jezelf maar ook van anderen en de wereld in het algemeen. Het is loslaten en terug opbouwen. Het is omgaan met tegenslag en er dan opnieuw het beste van maken. Het is zoeken naar je nieuwe ik en stukjes van jezelf opnieuw creëren. Het is moedig opnieuw connectie maken met de buitenwereld om je eenzaamheid te doorbreken. 
Het maakt je ook sterker dan vroeger, vind ik.
We mogen best wel fier zijn op onszelf om iedere dag zo 'te strijden'. Voilà, het mag ook eens gezegd worden haha.

Ze spreken vaak van de kleine dingen in het leven. Dat je daar aandacht moet voor te hebben en dat je dat vooral moet appreciëren. Als je chronisch ziek bent of chronische pijn hebt dan zijn bepaalde dingen in het leven niet meer zo vanzelfsprekend. Een dag zonder pijn. Je eens goed in je vel voelen. Voldoende energie hebben. Het is geen dagelijkse evidentie. Soms moet je er maanden op wachten om eens een 'betere' dag te hebben. 
Maar die enkele opklaringen, die paar zonnestraaltjes waarvan je even mag genieten daar heb je aandacht voor. Wees daar maar zeker van.  
Dan ben je immens dankbaar dat je ze mag ervaren.
Dan ben je misschien wel de gelukkigste mens op de markt van Oostende die bloemen koopt :-).
I might compare it 
to a kiss from a rose 
on the grey.
The more I get of it
the stranger it feels.
And now that the rose is in bloom
a light hits the gloom on the grey.


Foto: imgur.com
Lyrics : The beautiful song Kiss from a rose - Seal (also a lupus warrior)

Just love that song <3

4 opmerkingen:

  1. Reacties
    1. Bedankt voor je reactie Ginette :-) lieve groet xxxx

      Verwijderen
  2. Wat een prachtige website heb jij Claudine een lust voor het oog en ook mooi om alles te lezen ( mijn complimenten daar voor! Gr Gaby

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je reactie Gaby :-), doet altijd deugd ;-), lieve groet xxxx

      Verwijderen