woensdag 2 maart 2016

We Are Family...

Foto: www.Mobavator.com

De zoektocht naar de juiste pijnstilling gaat verder.
Het even 'high in the sky' zijn deed wel deugd maar na een paar dagen ging het van kwaad naar erger. De pijnstiller plaatste mij in een andere wereld en het sloot me volledig af. Dus nu even zoeken naar hetgeen het beste bij mij past.
Het zal vooral belangrijk zijn om het evenwicht te vinden tussen 'verlicht te zijn van de pijn' en niet al te véél 'verlicht te zijn in mijn hoofd' haha.

Afgelopen zaterdag organiseerde vzw CreaRa in Oostende een praatcafé voor reumapatiënten en hun partners. (zie CreaRA op Facebook )
Ik had me hiervoor ingeschreven en ik keek er enorm naar uit.  Al was ik de dagen ervóór best wel nerveus. 'We zijn zoals een bende pubers' zei mijn vriendin Ann. 

Met volle moed en vooral met een stralende glimlach vertrok ik richting de bijeenkomst. Ik was ontzettend gelukkig dat ik opnieuw met mijn fiets kon rijden. Wat een vrijheid :-). Eindelijk! Al heb ik het laatste eindje te voet moeten doen.  Maar het maakt niet uit hé. I did it!!

Vele vragen flitsen door mijn hoofd. Het zal de eerste keer zijn dat ik Sophie, Ann en Nancy in levende lijve zal zien. We kennen mekaar alleen maar virtueel. Maar eigenlijk is dat best wel puur en ook heel mooi. Want we kennen mekaars ziel een beetje. We delen stukjes van ons 'leven' met elkaar dat we misschien met niemand anders kunnen delen. 

All of the people around us they say
Can they be that close?

Toch ben ik wat onzeker...
Want achter mijn klavier, als ik schrijf aan mijn blog dan 'vertel' ik gemakkelijk vanuit mijn hart. Maar face to face is het voor mij vaak moeilijker. 
Ik voel het als ik spreek over mijn ziek zijn dat mijn stem anders klinkt, het is beladen met emoties van verdriet, schaamte en een beetje nostalgie. Het grijpt me telkens aan...Maar met een glimlach kan je veel verbergen hé ;-).

Have faith in you and the things you do
You won't go wrong, oh no

Het was een uitdaging, echt waar.  
Ver weg uit mijn comfort zone.  
Maar ach, daar gebeurt de magie hé ;-).


Foto : quotesgram.com

Ik heb in het verleden al ervaren dat contact hebben met lotgenoten enorm veel mentale energie geeft.  Ik gebruik het woord 'lotgenoten' eigenlijk niet graag. 
Want het is niet ons lot om ziek te zijn...
Maar je weet wel wat ik bedoel.

Het is ooit anders geweest. Een paar jaar terug wilde ik absoluut geen contact met iemand die reuma of lupus had. Want toen dacht ik nog: 
'Wat 'zij' hebben, dat heb ik niet want ik ben helemáál niet ziek'.
De realiteit toont echter : 'Wat 'zij' hebben, dat heb jij ook Dintje'. 
Nu besef ik dat dit wellicht een onderdeel was van het 'niet aanvaarden'. 

Contact hebben met mensen die eenzelfde ziekte dragen, dezelfde pijn voelen en iedere dag eenzelfde strijd aan gaan, daar haal je kracht uit. Althans dat is bij mij toch zo. Is het nu per mail, via een blog, in een besloten groep op Facebook, een patiëntenpanel, een congres of tijdens een praatcafé.  
Het geeft me het gevoel niet 'alleen' te zijn...
Herkenning geeft mij een bepaalde rust en vertrouwen.

We may not have it all together
but together we have it all ;-)

Eens toegekomen aan het praatcafé ebt de onzekerheid weg. Oef...Ann staat me op te wachten en Sophie staat verderop al enthousiast te zwaaien en maakt ons duidelijk dat we meer dan welkom zijn. Een beetje later ontmoet ik ook Nancy voor de eerste keer. Eindelijk! Het deed me zo'n deugd om eens een hand, een kus of een knuffel aan hen te kunnen geven.

Het werd een hele leuke namiddag.  We begrijpen mekaar, we voelen mekaar. Zalig om je eens niet te moeten uitleggen. En in tegenstelling tot wat misschien velen denken.  Het werd vooral een positieve namiddag waarop er enorm veel en ook luid gelachen werd.
Ik was heus onder de indruk van de energie in het praatcafé. Heb opnieuw zoveel inspirerende krachtige mooie mensen ontmoet :-). 

Proficiat aan CreaRa met hun initiatief! 
Het opzet is alvast geslaagd. Jullie hebben mensen bij elkaar gebracht en voor een stukje uit hun eenzaamheid getrokken. Jullie hebben mensen vooruitzichten gegeven.  
Het smaakt naar meer ;-).

High hopes we have for the future
and our goal's in sight

Op de terugweg met mijn fiets straalde ik misschien nog wat meer :-).  En het liedje dat constant in mijn hoofd afspeelde was: 'We are family, I've got all my sisters with me...'
En zo is het ook...
Elk met onze eigen ziekte, elk met ons eigen verhaal
maar zo verbonden met elkaar. 
Uit verbondenheid kan je zoveel steun putten :-).

We are family
I got all my sisters & brothers with me
We are family
get up, everybody and sing :-)

SAMEN ZIJN WE STERK!
That's the spirit :-)


Lyrics : Sister Sledge - We Are Family

3 opmerkingen:

  1. Je had mij gewoon moeten mee vragen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je had mij gewoon moeten mee vragen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Next time my friend ;-) :-). Afgesproken?
    veel liefs en goeie moed met je revalidatie Sander,
    xxxx

    BeantwoordenVerwijderen