vrijdag 8 april 2016

The Tide is High...



Foto: pinterest

Het is al dag 7 van mijn zware opstoot. 
En ik voel dat het tij eindelijk aan het keren is. 
't Wordt tijd ook, amaai. 
Het was er ééntje van het zwaarder kaliber. Heb goed afgezien. 

Ik kan nu opnieuw de trappen doen en ook in mijn hoofd ben ik redelijk helder. 
Allé ja, hier thuis zullen ze dat wellicht tegenspreken haha. De pijn is wel nog enorm maar ook dit zal ook wel afzwakken, denk ik, hoop ik. 
Fingers crossed.

The tide is high but I'm holding on

De hoge dosis cortisone trekt me, sleurt me er momenteel door. 
Het maakt me ook ietwat euforisch. Niets mis mee maar ik mag mijn opstoot hierdoor niet onderkennen.

Die koppige wolf van mij wil me moeilijk loslaten deze keer. Wordt mijn wolf opnieuw sterker? Is het omdat ik meer verzwakt ben? 
Ik weet het niet maar in ieder geval...
I win again!

I'm not the kind of girl who gives up just like that
Oh, no

Mijn geduld wordt vaak op de proef gesteld. Welke richting gaat de opstoot uit? Zal de medicatie aanslaan? Wanneer word ik nu beter? Wordt het ooit beter?
Geduld, geduld en nog een keer geduld...
Het is allemaal niet even simpel hoor.

Ik moet vooral luisteren naar wat mijn lichaam me fluistert. 
Want als ik het opnieuw laat 'schreeuwen' dan volgt er ongetwijfeld een nieuwe opstoot. Aanvoelen wat kan en wat niet. 

Het is zowat als surfen...
Evenwicht zoeken om niet van de plank te vallen.

Op 'gewone' dagen zoek ik constant mijn balans om mooi in evenwicht op mijn plank te blijven staan. Niet te veel naar links, niet te veel naar rechts en zeker niet te snel willen gaan. Het vraagt oefening. Maar oefening baart kunst hé. 
En ik las onlangs: 
'Door beter te beheersen word je krachtiger.'

Als ik kan 'surfen' dan voel ik me 'On top of the world'.
Ik geniet intens van iedere seconde...

Als de wind strak komt opzetten dan begint mijn plank te wankelen. En als de zee te ruw wordt, de golven te hoog dan verlies ik mijn evenwicht. Dan val ik van mijn plank en dan heb ik een opstoot.

It's the things you do to me
that tease and hurt me bad

Het duurt dan even vooraleer ik terug boven water kom. Want de val doet me verzwakken, maakt me ziek en het geeft me veel pijn. Maar ik weet dat ik altijd terug boven water kom. Ik spartel me er telkens door. Vanaf dat ik krachtig genoeg ben dan klauter ik opnieuw op mijn plank. En dan wacht ik geduldig af op een goeie golf die me terug naar boven mee neemt.

I wait here 'till it's my turn again

Momenteel blijf ik wat dobberen. Even herstellen en aanvoelen wat ik kan en wat niet. Maar ik heb opnieuw hoop want ik weet dat het nu terug gaat beteren. 
Voor hoe lang dat weet ik niet...
Maar ik neem het dag per dag. Carpe diem...
Zo is het goed!

Ik weet dat ik niet alleen 'dobber' in het zéétje. Velen hebben nu een zware opstoot. Toeval of niet?  Het gevoel van niet alleen te zijn geeft me kracht. Raar om zeggen. En toch... Samen geraken we er wel.

Not the kind of people
Who gives up just like that <3
Oh, no
#SAMENSTERK

Vaak nemen mensen het 'surfen' als evident, als iets vanzelfsprekend.  Sommigen zeilen constant op volle snelheid en altijd op de hoogste golven. The sky is the limit...Ze ervaren niet hoe het voelt om eens hals over kop te gaan.

Als je vaak van je plank valt, als je meermaals kopje onder gaat, als je een tijdje niet meer kan surfen, de moed ver te zoeken is....
En je vindt dan toch nog die kracht om niet op te geven en verder te zetten...
Dan apprecieer je de zee, de wind, de golven, je plank meer dan iemand die alleen maar hoogtes kent ;-).
The tide is high...
The tide is high
Laat het tij nu maar keren
Het is welletjes geweest
Surf girl Dintje :-)

Foto: www.nalubeads.com

Lyrics: Blondie - The tide is high :-), love this song <3

Geen opmerkingen:

Een reactie posten