zondag 3 april 2016

The Uninvited


Vorige week was ik euforisch van blijdschap...
Ik heb kunnen fietsen tot aan de zeedijk :-).
Toen ik de zee zag werd het sereen stil in mij.  Een deugddoende rust in mijn hoofd, in mijn hart. Een gelukzalig moment die me positieve energie gaf...
'Ruik Lenny ruik...', zei ik enthousiast aan mijn zoon. 
'Ruik de zee, ruik het strand, snuif de atmosfeer op'. 
Overmand met gevoelens van geluk bolden de tranen van mijn wangen.
Wat zeggen ze over die kleine dingen in 't leven?

De nacht daarop verloopt heel onrustig. Ik wist niet hoe liggen van de pijn. De druk in mijn hoofd nam al maar toe. Mijn benen en voeten vonden geen rust, ze tintelden constant. Alles in mijn lichaam voelde gespannen aan alsof het zich klaar maakte voor een inslag.

Als ik 's morgens mijn ogen opende dan wist ik het meteen. 
De ongevraagde gast had opnieuw zijn intrede gaan. 
Ik had een zware opstoot.

Ik kreeg al subtiele signalen. Ik voelde me vertragen alsof er iets me afremde. 
Als ik schreef aan mijn blog dan typte ik veel fouten. Als ik praatte dan bleef ik al eens hangen. Het is een sein dat de mist komt opzetten. 
Ook de trappen doen werd heel moeilijk.  Als ik naar boven moest dan had ik moeite om te ademen en was ik compleet uitgeput. Als ik naar beneden moest dan voelde het aan alsof mijn enkels, mijn benen verstijfd waren. Ik liep wat met houten benen. Net als Pinocchio maar dan zonder die lange neus ;-). 




Ik hoorde mijn woeste wolf al een tijdje op mijn deur kloppen. En stilletjes hoopte ik dat het zou weg gaan. Maar na het zacht aankloppen werd de deur zonder enige pardon brutaal ingebeukt.

Vaak zoek ik dan naar oorzaken...
Ben ik te veel over mijn grenzen geweest? 
Heb ik niet genoeg gerust? Met de Paasvakantie is het wel leuk dat de kinderen thuis zijn. Het doorbreekt mijn eenzaamheid. Maar mijn ritme is wat weg.
Komt het door de eerste zon? 
Of door de afbouw van de Ledertrexate?
Is er geen reden zonder meer?

Het is gewoon wat het is...
Het is chronisch ziek zijn...
Soms krijg je de rekening gepresenteerd ook al deed je niets verkeerd.




Telkens als ik een opstoot heb dan bemerk ik direct de ongerustheid om me heen. Ik vind dat altijd zo jammer. En dan zeg ik tegen mezelf: 'Komaan Dintje'.  Maar ik zit gevangen in die zeepbel die ik helaas zelf niet kan doorprikken. En die machteloosheid maakt me kwaad maar ook verdrietig. 

Het is altijd zo moeilijk om te begrijpen waarom... 
Want ik voel me zó goed in mijn hoofd. En dan wil ik 'het' niet meer afgeven. 
Begrijp je? 
Want bij iedere kleine 'opklaring' is het lente in mij hoofd. Dan denk ik stiekem: 'Ach misschien ben ik helemáál niet ziek?' Zo zot dat ik dat soms nog denk hé? Wellicht aanvaard ik het nog niet helemaal...
Of dan denk ik: 'Misschien hebben we nu die wolf eindelijk getemd'. 
Maar helaas pinda kaas. Nu weet ik het wel weer :-(. 
Die wolf van mij blijft roet in het eten gooien. 

Maar geen paniek, ik laat me niet kennen hoor. 
De strijdlust is er nog steeds ;-).

Weet je die intense geluksmomenten die ik ervaar zoals mijn fietsritje vorige week. En ok, het lijkt misschien banaal. Voor de meesten is dat allemaal evident. Maar voor mij is dit telkens een kleine overwinning. Het geeft me een boost, het maakt me fier, het geeft me hoop...

Mijn wolf zet momenteel mijn lichaam op stelten. 
Ongevraagd, ongepast en ongewild.  
Hopelijk kan ik hem gauw bedaren en dooft de opstoot snel uit. 
Het is even doorbijten nu en wachten tot...
Tot ik opnieuw de kracht vind 
om mijn wolf nogmaals buiten te zetten 
en die voordeur terug dicht te timmeren. :-)
That's the spirit!

Hit the road my bad wolf
You're not allowed
You're uninvited


Lyrics : Alanis Morissette - the beautiful song Uninvited

Geen opmerkingen:

Een reactie posten