dinsdag 12 april 2016

Try a little tenderness

Het is me allemaal wat te veel geworden de laatste tijd. 
De zware opstoot, de onderzoeken, ziekenhuis in-ziekenhuis uit, consultaties, informatie geven-informatie verwerken, pijn die met niets te stillen is, van alles willen doen maar niet lukken, het isolement, de eenzaamheid... 

De druk die ik mezelf opleg is enorm. Donderdag vertrek ik naar een reuma congres waar ik enorm naar uit kijk. In mijn hoofd, met mijn verstand weet ik dat 'druk leggen' me geen meter vooruit helpt. Integendeel zelfs. 
Maar het is sterker dan mezelf. 
Ik wil zo graag...

Ik ben sterk maar soms wordt het ook allemaal eens te veel...
Maar ik weet dat na iedere dal er een nieuwe klim volgt. 
En ik daar ben nu aan begonnen :-). The only way is up.
That's the spirit!
Langs deze weg wil ik diegenen bedanken die me erdoor hebben geholpen <3.

Try a little tenderness
That's all you gotta do

De komende maand staan er terug heel wat scans, onderzoeken en ook een dagopname op het programma.  Gisteren moest ik opnieuw langs bij de neuroloog. Onderzoeken hebben problemen uitgewezen onder andere iets met mijn rechterarm. Ik moet nu 's nachts slapen met een spalk om mijn arm meer gestrekt te houden. Vorige week werd ik voor de eerste keer in mijn leven in de plaaster gezet. Er is voor alles een eerste keer hé ;-). 
En gisteren mocht ik om mijn spalk. 

Meet 'the Terminator Dintje'.  
Ralph vroeg direct of hij 's nachts in gevaar zal zijn hahaha.



De neuroloog vraagt me: 'En wanneer zie ik je terug?
En ik zeg hem al lachend: 'Een paar scans en onderzoeken verder.
Waarop de verstrekker die de spalk aan mijn arm aan het passen was verrast opkijkt en glimlacht. 
Tja, ik maak daar allemaal geen drama van hoor. Het is wat het is...
Waarop de neuroloog me zegt: 'We zijn in beweging, dat is goed.'  Als patiënt deden z'n woorden me veel deugd. Het gaf me hoop, het vertrouwen dat het wel 'goed' komt.
Hij sloot af met de woorden: 'Veel courage, we komen er wel'.
Je begrepen voelen verricht wonderen :-).

She has her grief and care
But the soft words, they are spoken so gentle
It makes it easier, easier to bear

De opstoot van 2 weken geleden is voorbij oef. Maar er zijn heel wat herstellingswerken. Mijn lichaam is volledig vast komen te zitten. Ik kan niet naar links kijken en rechts trekt volledig scheef. Zelfs als je me kust of knuffelt is de pijn niet te harden. En als ik niet kan knuffelen, das pas erg haha.

Heb geprobeerd om het zelf op te lossen. Maar tevergeefs...Pijnstilling hielp niet meer en iedere dag werd mijn lichaam stijver en minder mobiel.  
Ik beweeg als een robot en ik gelijk nu echt op een 'Terminator' haha. 

Gisteren ben ik dan wijselijk opnieuw naar de huisarts geweest. Uit ervaring weet ik het al een beetje...Als ik voel dat ik in een vicieuse cirkel dreig te raken dan moet ik hulp vragen. Mijn huisarts is er eentje uit de duizend. Ze kent me en weet direct wat te doen. Dankbaar...

Ik kreeg nu iets om mijn spieren te ontspannen en een andere zware pijnstiller. Allemaal heel tijdelijk voor een dag of 5. Want zware pijnstilling activeert andere klachten in mijn lichaam. 
Maar nood breekt wet dus eventjes maar...
En ik denk dat het al werkt...
Of is dat wishful thinking? :-) 

Na de consultatie gisteren was het al laat waardoor ik noodgedwongen naar de apotheek van wacht moest. Het viel me op dat ik daar niet alleen was. Het enige dat ik kon denken was o God hopelijk hebben ze die medicatie die ik nu dringend nodig heb. 

Toen ik daar stijf van de pijn, met moeite kon recht blijven staan hoorde ik een conversatie tussen de 2 apothekers van dienst: 
'Amaai, zoveel volk, het is maandag zeker?' 
Waarop de andere zei: 'Ja, het is juist achter de vakantie, ze zijn weeral allemaal ziek nu.'  

Het heeft me gepakt, krop in mijn keel, mondhoekjes naar beneden. Het maakte me intens verdrietig, onbegrepen, ik voelde me plots zó klein.
Ik dacht je moest eens weten :-(... 

In een wereld vol onbegrip, vol vooroordelen en onverdraagzaamheid...
Kunnen we het niet eens proberen om geen etiketten te plakken en nutteloze, pijnlijke kritieken voor onszelf te houden?
It's all so easy
All you got to do is try... 
Try a little tenderness



Lyrics: Try a little tenderness - Otis Redding

Geen opmerkingen:

Een reactie posten