woensdag 25 mei 2016

We rise by lifting others

De pijn is nog steeds heel intens maar ik kan het opnieuw beter dragen. 
Toen ik mijn vorige blog 'The Sound of Silence' publiceerde, voelde ik me opgelucht. Alsof er een zware last van mijn schouders viel.

De voorbije 3 weken zijn al bijzonder moeilijk geweest. 
Op alle vlakken eigenlijk. 
Maar ergens had ik het verborgen gehouden voor de buitenwereld. 
Ik weet niet waarom...
‘k Vind het nochtans geen taboe noch een teken van zwakte.
Als het even niet gaat dan gaat het niet. 
We moeten niet altijd even 'sterk' zijn.

Het lukte me gewoon niet om er over te schrijven of om er over te praten.
Want alles zat vast in mijn hoofd, in mijn hart...
Toen ik het uiteindelijk kon 'delen' met mijn familie, vrienden, lotgenoten,
voelde ik me lichter want ik hoefde het niet meer alleen te dragen. 

When the silence isn't quiet
we take the world to it's feet

Het bericht lokte heel wat reacties uit. Ik weet het, we ogen vaak zo sterk aan de 'buitenkant' terwijl er een complete chaos heerst in ons lichaam, in onze gedachten en in ons hart. Herkenning doet veel deugd, het zorgt ervoor dat we ons minder alleen voelen…
'Weet welke steun jij betekent voor ons allemaal'.
Ik werd er stil van toen ik dat las.  Dankbaar <3




'Il faut reculer pour mieux sauter', zegt mijn papa altijd.
Even vertragen, een stapje achteruit zetten om dan opnieuw verder vooruit te kunnen springen.
That's the spirit!

There are mountains in our way
But we climb a step every day

Maandag moest ik naar het dagziekenhuis voor een lumbale punctie en enkele bloedtesten. Het is niet leuk maar noodzakelijk. 
Dus niet ‘trunten’ zoals ze zeggen in het West-Vlaams. 
Toen ik 17 was heb ik een hersenvliesontsteking gehad so 'I know the drill.' 
Rust en kalmte kan u redden :-).
Terwijl de neuroloog de juiste plaats zocht op mijn ruggengraat vertelde ik hem honderduit dat Ralph en ik 19 jaar getrouwd zijn.  En dat het wel romantisch is om dat in het ziekenhuis te ‘vieren’ haha.  
Een beetje humor mag ook hé...
Plots voelde ik iets diep vanbinnen in mijn onderrug. 
En toen dacht ik : ‘Yes, we zijn er al, oef'.  Dan toch een beetje stress Dintje?
‘Je hebt dat goed gedaan’ zei de neuroloog toen ie de kamer verliet. 
En enthousiast maar vooral vré opgelucht riep ik hem achterna: ‘Maar jij ook hoor.’ 
Hij heeft tot slot wel die naald op de juiste plaats in mijn rug gezet hé.
Het is nu afwachten op het resultaat. 
Maar ik ben er niet mee bezig. Ik heb al genoeg koppijn haha. We zien wel...
Ik neem het dag per dag en zo lukt het goed.

Who knows what tomorrow brings...

Morgen moet ik terug naar de reumatoloog in Antwerpen en dat ‘ontzie’ ik eigenlijk meer. Want het betekent opnieuw de confrontatie met 'alles'. We zien wel...In juni nog een 'laatste' MRI en dan las ik een pauze in. 
Even geen onderzoeken, scans, consultaties, reumatologen, specialisten, bloed trekken (of alleen dat nog). Voor de rest niets, nada, niente...
We zijn 'gesloten' tot augustus ;-). 



Ik ben vorige zondag getuige geweest van iets héél moois, iets héél krachtigs zelfs. 
In Oostende vond vorig weekend het wereldkampioenschap Para-cycling (UCI Para-Cycling Road World Cup) plaats. 
En ik heb het geluk gehad om deze fantastische mensen te kunnen bewonderen.
Toen ze voorbij raceten met hun fietsen was ik zo onder de indruk dat ik haast roerloos met mijn mond open naar hen stond te kijken. 
Ik was zo diep ontroerd door hun dapperheid en hun ongelofelijke doorzetting.  
Het was zo groots, zo krachtig en ik voelde me plots zo klein...
Maar het gaf me ook een ongelofelijke boost.  
Want hun moed gaf mij kracht, alsof het besmettelijk was. 

En iedere keer als ik nu denk: 'Het lukt me even niet'.
Dan zal ik altijd terug denken aan dat moment, aan die dappere racers <3.
Yes You can, yes I can!
Time to rise and shine again Dintje :-).

I'll rise up
I'll rise like the day
I'll rise unafraid
And I'll do it a thousand times again...

I'll rise up
High like the waves
In spite of the ache
I'll rise up
And I'll do it a thousands times again.

Lyrics : Up where we belong - Joe Cocker & Jennifer Warnes
en het iets minder bekende maar ontzettend mooie, Rise up van Andra Day


Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten