maandag 20 juni 2016

Here Comes The Rain Again


Het moet er even uit...

Op de laatste dag van het reumacongres in London kreeg ik mijn klopje. 
Terwijl ik daar in mijn hotelkamer enthousiast aan het schrijven was over hoe ik het allemaal ervaren had, hoe ik had kunnen bijdragen en wat ik allemaal voelde. 
De fantastische rush door mijn lichaam, energie hebben, minder pijn voelen maar ook opnieuw nuttig zijn en iets kunnen verwezenlijken. 
Het deed me allemaal opnieuw groeien als mens.
Ik had terug connectie met mezelf...
Met Dintje hoe ze was voordat ze ziek werd. 
Enthousiast, soms wat te impulsief (en dat ben ik misschien nog te veel haha) en vooral ook gedreven en zelfzeker.
Het deed me zo'n deugd om die connectie opnieuw te voelen.

Sweet dreams are made of this
Who am I to disagree
I travel the world and the seven seas
Everybody's looking for something

En plots overviel het me...
Ik was zo opgeladen aan het schrijven en terwijl voelde ik alles uit me weg ebben. Alle kracht, alle energie, alle euforie.
Het volle gevoel maakte plaats voor een enorme leegte.
Zo confronterend om zoveel tegenstrijdige emoties te voelen.  
Allemaal op hetzelfde moment. 
Alles botste in mijn lichaam, in mijn hoofd en in mijn hart. 
Ik voelde me opgepept en terwijl ook zo uitgeput, zo vermoeid.
Ik was zo fier op mezelf en terwijl ook zo ontgoocheld in mijn kunnen.
Euforisch gelukkig en terwijl huilde ik mijn hart en mijn ziel uit.
Zo dankbaar dat ik het congres kon meemaken 
en terwijl zo boos op mijn ziek zijn, op alles en iedereen.

Falling in my head like a memory
Tearing me apart like a new emotion

De cortisone gaf me tijdelijk vleugels, het verminderde de ontstekingen in mijn lichaam, het nam een stuk van mijn pijn weg, het maakte me zo helder in mijn hoofd. Ik kon even 'meelopen' met iedereen.
Het is allemaal zo artificieel, ik besef dat wel.
Maar soms wil ik eens ontsnappen. Velen begrijpen het niet en dat hoeft ook niet. Misschien kan je het alleen maar begrijpen als je het zelf ervaart om dag in-dag uit te vechten tegen iets dat je niet kan winnen.
Af en toe heb ik eens een rustpunt nodig. Een moment om te voelen dat het nog mogelijk is om wat minder ziek te zijn en minder pijn te voelen.  

Ik heb geproefd en ik wil meer.
'Het' terug afgeven doet pijn.

I want to breath in the open wind
I want to dive into 'your' ocean

Is het een dieptepunt? 
Neen, het is menselijk, denk ik.

De ene dag aanvaard je het beter dan de andere dag. Af en toe verspring ik wel eens. Meestal aanvaard ik mijn grenzen en op andere momenten negeer ik dat ik ziek ben. Ik leer ermee te leven en op andere momenten vecht ik tegen mijn machteloosheid. Het is altijd een stap vooruit zetten, dan een beetje achteruit bewegen om dan opnieuw een stap vooruit te kunnen zetten. That's the way it is.

Soms ben ik zo gebrand op 'de vooruit' dat ik vergeet te vertragen. Ik was me niet bewust van mijn verdriet noch van mijn boosheid. Maar het zit er. Onaangetast, onderdrukt en vooral opgestapeld. Het moet eruit want het verteert me.

Torn in my side
You know that's all you'll ever be
To run away from you
was all that I could do

Ik heb sterk getwijfeld om dit te delen op mijn blog. 
Het is heel persoonlijk en ik stel me kwetsbaar op, dat is waar.  
Maar schrijven helpt me om te delen waarover ik niet kan praten. 

En als je deelt 
is het minder zwaar om dragen 
want je draagt dan niet meer alleen.

The miracle of love
takes your pain away

Het van me 'afschrijven' werkt enorm bevrijdend.
Ik heb het gedeeld, nu kan ik het loslaten en vooral verder zetten.
That's the spirit!


Tribute to Eurythmics. 
Inspiring songs : Here comes the rain again, Torn in my side, Sweet dreams, The miracle of love.

Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)


5 opmerkingen: