maandag 6 juni 2016

Wild Horses Run in Me


Morgen vertrek ik naar London voor het jaarlijks reumacongres van de EULAR. 
(EULAR 2016 London - Annual European Congress of Rheumatology.) 
Het is het grootste reuma congres van het jaar met wel 15.000 deelnemers. Reumatologen, wetenschappers en patiënten.  

Het is voor mij een uitdaging....
Want het is heel groots, ik reis alleen, het is allemaal nieuw... 
Ik weet dus echt niet wat me te wachten staat. 
Allé, ik werd wel al gebrieft over mijn taken maar je weet wel wat ik bedoel.

Mijn wil is zoveel groter dan mijn angst. 
Ik voel dat luid bonkend vurig hart van een wild paard in mij. 
Het wil loslopen...
'The will must 
be stronger
than the skill'
Muhammad Ali

So let's do this Dintje! Springen en dan zie ik het wel.  
Alleen zo worden mijn vleugels sterker.
That's the spirit!

Als ik met familie, vrienden of kennissen spreek over de congressen waaraan ik deelneem dan krijg ik vaak als reactie: 
'Je hebt daar deugd van want jullie begrijpen elkaar beter.' 
'Je kan daar eens praten en je verhaal doen.' 
Wel dat is nu net wat er niet gebeurt...  
Allé dit jaar misschien nu net wel maar daar vertel ik later meer over.

Van de mensen in mijn team weet ik zelfs niet welke reumatische aandoening ze hebben.  We praten nauwelijks over onze kwalen, onze pijnen, onze medicatie enz...
Ook al weten we niet hoe ziek de ene is of hoeveel pijn de andere heeft.  
Woorden zijn niet echt nodig...
We horen het wel als iemand stiller is.  
We zien het wel aan elkaar als de pijn aftekent in het gelaat. 
We voelen het wel van elkaar als het even minder gaat. 
We kennen allemaal de pijn en het ziek zijn.
We hebben allemaal reuma... 
Zonder woorden, voel je een enorme steun.

Op congressen gebruiken we vooral onze ervaringen als patiënt 
en we zetten deze om in iets positiefs. 
Dat is ons doel.  Als dat niet mooi is :-).


Our human hearts
forget how strong we are
Wild horses run in us

Dit congres stond niet echt op mijn planning.  
Maar toen ik hiervoor de kans aangeboden kreeg dan was ik in de wolken.  
Euforisch, heb zelf luidop in mijn ééntje gelachen van blijdschap.  
Toen ik een 'GO' kreeg van mijn arts heb ik meteen toegezegd. 
Als ik mijn ervaring (zal nog mijn memoires moeten schrijven haha) kan gebruiken om de wereld van reumapatiënten te verbeteren. 
Als ik kan inspireren en moed geven. 
Dan is dat toch super? 

Het is misschien raar om zeggen maar ook al ga ik daar als patiënt, 
het is één van de plaatsen waar ik me minst patiënt voel.  
Ik bedoel, ik blijf wel ziek en mijn wolf die gaat maar al te graag mee naar London. Zijn valies is ook al gemaakt...


It isn't the mountains ahead to climb
that wear you out...
It's the pebble
in your shoe
Muhammad Ali

Maar ik voel me daar opnieuw nuttig... 
Ik groei als mens, het geeft me mentale energie, het geeft me zelfvertrouwen.  

Ik ben daar partner die mee helpt aan het groter geheel. 
En dat doet zo'n deugd....

Wish me luck ;-)




Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)

Lyrics : Birdy - Wild Horses Run in Me

2 opmerkingen: