donderdag 22 september 2016

Free Your Mind


‘Ik ben eigenlijk wel heel mindful’, zei ik zonder enige schroom.  
Het was mijn openingszin tijdens de eerste les van de Mindfulness, stel je voor…
Achteraf dacht ik nog: ‘Maar Dintje toch, wat heb jij nu gezegd ?’. 

Toen mijn vriendin me vroeg:
'Ga je mee naar de vorming mindfulness?' dan heb ik geen moment getwijfeld. 
In de gedachte van ‘alle beetjes helpen’ kan ik het maar proberen hé. 
Want blijkbaar kan het me helpen om minder gefocust te zijn op mijn pijn en kan het ook vrijheid creëren in mijn hoofd.  
So let’s do this :-).

Een paar weken geleden was het de eerste les en tijdens het ‘stel-jezelf-eens-voor-rondje’ kwam mijn legendarisch zinnetje: ‘Ik ben eigenlijk wel heel mindful.’ 
Haha ik moet er nog om lachen als ik het nu typ.

Het moment net voordat ik mezelf moest voorstellen overviel de stress me een beetje. Ik vind het nog steeds heel moeilijk om ‘het’ te delen. 
'Hallo, ik ben Claudine...' en ja wat zeg je dan verder? 



Vroeger haalde ik het nooit aan dat ik ziek was. 
Uit schaamte en ook omdat ik niet wist hoe ik het juist moest verwoorden. 
Want wat zouden ze wel denken over mij? 
Je ziet niet dat ik ziek ben. Zal ik dan direct beoordeeld of zelfs veroordeeld worden? Dus meestal zei ik niets over mijn ziek zijn en speelde ik het op ‘veilig’...
Althans dit dacht ik toen. Maar het leidde soms tot gênante en zelfs pijnlijke momenten. 

Ik heb me leren 'uiten' tijdens overlegmomenten met andere patiënten. 
De drempel ligt dan lager want iedereen is ziek en iedereen weet hoe het voelt om iedere dag te worstelen. En ik heb al ervaren dat eens je ‘het’ gedeeld hebt, zonder al te veel details, dat er meestal wel een stil begrip en medeleven heerst.  
Maar ik deel het niet altijd hoor ;-), ik heb daar ondertussen al voelsprieten voor...



‘Wat heb je allemaal ervaren en gevoeld?’ vraagt de lesgeefster na een meditatiemoment. 
Wel... Naast het overlopen van al mijn to-do lijstjes, denken aan wat we vanavond zullen eten en wel honderd andere gedachten, voelde ik ook heel wat emoties, zorgen, bekommernissen, twijfels en ook heel wat pijn naar boven komen. 
Het is nu zelfs zo...dat hoe meer ik mediteer, hoe meer ik bezig ben met mindfulness, hoe onrustiger ik word.  
Ben ik een raar mens? Of is dat normaal? 
Ik hoop het laatste ;-).

Die gedachten zijn er al altijd geweest maar ergens werd ik het niet meer gewaar.  
Het zijn er zoveel dat ik wellicht het bos door de bomen niet meer zag. 
Het zorgde alleen nog voor chaos in mijn hoofd en veel onrust in mijn hart. 

Met wat is je hoofd dan gevuld Dintje?

Wel het zit vol met gedachten, zorgen en twijfels...Wanneer gaat mijn ziek zijn stabiliseren? Is het mijn fout dat ik opstoten krijg? Wanneer zal het beteren? Wat met mijn toekomst?  Wat met onze financies? Waarom heb ik iedere dag die helse pijn? Ben ik te veel over mijn grenzen geweest? Wat deed ik nu weeral verkeerd?  



Euh ben ik dan mindful bezig? 
Ewel neen dus, absoluut niet haha. 

Maar dat ik ok... 
Ik ben er nog niet maar ik ben op weg :-). 

Ik besef dat ik het geruis in mijn hoofd stiller moet zetten 
zodat ik beter kan luisteren naar wat mijn hart me vertelt.

Dat het weinig zin heeft om schuld te voelen, om spijt te hebben over wat er gisteren of in het verleden gebeurde. Of om te piekeren over hoe het morgen zal zijn of in de toekomst. Want zowel het verleden als de toekomst hebben we zelf niet in handen.

Wat telt is vandaag, het heden...
En dat is al meeeeeer dan genoeg voor dat koppeke van mij ;-)

Vandaag in je kracht te staan
zonder oordelen en te veroordelen
en vooral jezelf met mildheid te behandelen.

That's the spirit!


Free your mind and the rest will follow




foto: www.polyvore.com


Lyrics: Free your Mind - En Vogue
Ferm nummer toch?


Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)


Geen opmerkingen:

Een reactie posten