woensdag 28 september 2016

Slave To The Rhythm



In mijn hoofd kan ik 'vliegen', echt waar...
In werkelijkheid 'fladder' ik.

Mijn wil om dingen te doen is groot.
Het is vaak te groot voor mij, voor mijn zieke lichaam.

Graag wil in naar de match van de volleybal van de kids.
Maar 2 matchen na elkaar lukt me moeilijk. 
Ik moet kiezen, niet makkelijk.

Graag wil er bij zijn op dat etentje met vrienden.  
Maar ik voel me maar half en half. 
Ik moet luisteren naar mijn lichaam terwijl mijn hart schreeuwt om er bij te zijn.

Het is telkens aanvoelen waar mijn grenzen liggen. 
Lijkt misschien een makkelijke opdracht maar dat ik het absoluut niet. 

Het is altijd wikken en wegen.
Doe ik te veel, ga ik te ver...
Steeds mijn grenzen aftasten...
Is moeilijk als 'de grens' telkens ergens anders ligt...

Mijn reuma dwingt me om binnen de lijntjes te kleuren. 
En ik heb het daar vaak moeilijk mee.

Dance to the Rhythm

Ik luisterde onlangs naar een getuigenis van een vrouw die vertelde hoe moeilijk het was om haar grenzen te bewaken.

'Als ik in form ben dan begin ik enthousiast te koken. Want koken maakt mij gelukkig, ik kan me er volledig in uitleven, het is echt mijn ding. Ik begin dan eerst met het vlees voor de stoofpot aan te bakken en terwijl draai ik ook het deeg voor mijn cake die straks in de oven moet. En terwijl maak ik ook soep voor de volgende dagen. Midden in mijn kookfestijn loopt alles in het honderd want alle energie die ik had toen ik er aan begon is volledig op.'

Herkenbaar?

Een mooi voorbeeld hoe ik me soms voel...
Zoveel willen maar niet alles kunnen.



Afgelopen zaterdag ben ik samen met een paar vriendinnen naar het Forum van de Patiënt geweest in Gent. (http://www.forumvandepatient.be
We vetrokken met de bus vanuit Oostende en met een korte tussenstop in Brugge arriveerden we mooi op tijd in Gent. Super organisatie van Samana, het vroegere CM Ziekenzorg (http://www.samana.be)
  
Met de bus gaan is voor mij al een beetje een probleem...
Want: 'Wat als ik vroeger naar huis moet? Zal ik niet te laat thuis zijn want ik zal niet veel kunnen rusten. Wat ik als me plots niet te goed voel?
Maar mijn wil om er bij te zijn is echter te groot.  
Want het is een uitgelezen moment om de stem van de patiënt te laten horen.
So let's do this ;-)! 

Love to the Rhythm

Het was een inspirerende en leerrijke dag. We hebben veel mensen ontmoet: lotgenoten, patiëntenorganisaties en een paar Bv's die ook hun schouders zetten onder het netwerk voor chronisch zieken. Zelfs een speed date met enkele politici is ons ook gelukt :-).  
Naast de hele boeiende workshop met Evi Renaux van het boek 'Life on sneakers' heb ik ook veel collega's terug ontmoet. En ik was o zo blij om Bernadette terug te zien.  Ze was mijn eerste-congres-buddy :-).

Het was dus een dag vol met impressies, uitdagingen, netwerken, mentale oplading maar ook van weinig rust en talrijke keren over mijn grenzen gaan....

Never stop the action,
Keep it up, keep it up

En ik zal het geweten hebben....
'Als je te veel over je grenzen gaat, dan word je gestraft.' roept mijn wolf terwijl hij met z'n vinger in de lucht me aanmaant om het rustiger aan te doen.

Een nieuwe opstoot deed z'n intrede. 
Ik kon zelfs niet meer zelfstandig douchen, stel je voor...
Maar daar wil ik nu niet over schrijven. 
Waarschijnlijk blijft het deze keer bij een aanmaning, oef... 
Ik denk dat ik de opstoot goed heb kunnen afremmen.

Learn to the rhythm

Het blijft aanlokkelijk om mee te doen met iedereen...
En dat moet af en toe ook eens kunnen, vind ik.
Maar ik moet het doen op mijn manier, aan mijn tempo en vooral op mijn ritme...

I'm a slave to the rhythm

In mijn hoofd kan ik vliegen.
In werkelijkheid fladder ik...
Maar ook al fladderend geraak ik er wel :-)
Tenminste als ik mezelf niet voorbij vlieg haha.

Wat doe jij? 
Vlieg je? Of fladder je mee? ;-)

 


Lyrics: Slave to the Rhythm - Grace Jones

Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)


Geen opmerkingen:

Een reactie posten