zondag 9 oktober 2016

Just a Little of that Human Touch



Het was stil in ons huis deze week...
Lenny was met 't school naar London, Lisa had projectweek en ook zij was iedere dag ergens anders naartoe en Ralph die was in de Provence voor 't werk.  

Het was dus stil in huis, nog stiller dan anders. Ik weet ondertussen dat ik niet bij de pakken mag blijven zitten. Als ik me te eenzaam voel dan moet ik daar iets aan doen ;-).

Als een leeuw in een kooi liep ik vrijdagochtend heen en weer in de woonkamer. Mijn intern dialoog begon: 'Ga ik naar buiten of niet? Wat ga ik buiten doen? Zal dat wel lukken? Ben ik fit genoeg?

Maar plots kreeg ik een lumineus idee...
Voor de terugkomst van mijn lieve schatten zou ik die avond spaghetti maken. Bij ons thuis is dit nog steeds het favoriete gerecht. Zoals bij de meesten zeker? 

Ik had dus een doel om naar buiten te gaan ;-). Eerst nog even langs bij de apotheek om de hoek en dan naar de Colruyt. Het is allemaal heel dichtbij hoor. Binnen de omtrek van 500 meter...ligt het nog net in mijn comfort-zone haha. 



Bij de apotheek was het druk.  Het is er altijd druk...
En ik bewonder iedere keer 'mijn' apothekers. Altijd met de nodige kalmte, tijd maken voor, het soms tot 3 maal toe uitleggen hoe je de medicatie moet nemen en vooral met inleving. Zo'n mooi woord inleving...Het is ongelooflijk wat zo'n aanpak doet met mensen. Ik zie telkens die gezichtjes van de wat oudere mensen opfleuren als de apotheker vraagt: 'En hoe gaat het nu met je?' Zulke simpele woorden, zulke kleine dingen kunnen een wereld van verschil maken voor iemand die het net nodig heeft. 

Give a little of that human touch.

Daarna fietste ik richting Colruyt. En ik hoopte stilletjes dat ik iemand tegenkwam dat ik kende. Het klinkt misschien wanhopig maar dat is het niet hoor. Soms heb ik gewoon behoefte om iemand te zien, iemand te horen of iemand te voelen...
Ook een vriendelijke glimlach van een onbekende doet me deugd. 

There is kindness in the face of strangers.

En ja hoor, it was my lucky day :-)!  
Eerst kwam ik een oud-lerares van me tegen. Ze was mijn 'juffrouw' Frans in het 2de middelbaar en ze is me altijd bijgebleven.  
'Hey, hoe gaat het met?' vroeg ze terwijl ze me met een mooie glimlach aankeek. 
Ik antwoord bij altijd met :'Ca va'. Puur uit gemak omdat ik soms ook niet weet of de persoon die het vraagt het weet dat ik ziek ben. 
Maar ze herhaalde de vraag :'Ja maar, hoe is het nu met je?
Die betrokkenheid is toch zalig? Als je dat voelt, dat is toch zalig? Vind je niet?
We hebben wat gepraat en het deed me ontzettend deugd. Het was een tof gesprek met hier en daar wat gelach.  'Doseren' zei je me, 'doseren, ik denk dat dit het beste is wat je kan doen'. Tièns, ik kreeg plots een flash-back van het gesprek met mijn reumatoloog maandag...

All we want is someone to talk to.

Wat later kom ik nog een vriendin tegen. We hebben zeker wel 20 minuten gepraat over van alles en nog wat...En in de Colruyt is er nu echt geen enkel plaatsje waar je niet in de weg staat voor een ander. We hebben ons zeker tot 4 keer toe moeten verplaatsen. Zou een café Colruyt een oplossing bieden ;-)? Het was een innemend gesprek over vriendschap, betrokkenheid maar ook over de onverschilligheid dat er heerst in onze maatschappij...

Ain't no mercy on the streets of this world
Do you thing what I'm asking is too much?

Wat later kom ik nog de beste vriendin van mijn mama tegen. 
'Oh Claudine'tje, ik ben zo blij om te zien' zei ze terwijl ze me een dikke smakker gaf. Het doet toch iets met een mens, geef toe? Ook met haar had in een deugddoend gesprek. Over je grenzen voelen en bewaken, over blij zijn met wat je wèl kan en ook over aanvaarding...Tièns opnieuw een flash-back naar het gesprek met mijn reumatoloog haha. 
Maar vooral ook dat dankbaarheid gelukkig maakt :-).
Mooi hé!

We just want something to hold on to.

Met mijn hoofd wat in de wolken vergat ik bijna het gehakt voor mijn spaghettisaus. Maar er heerste zo'n zalig gevoel in mij. Ik voelde me meer en meer 'opladen' en die glimlach op mijn gezicht was niet meer weg te krijgen. 
De vriendelijke bediening aan de kassa versterkte alleen nog maar dat gevoel.
Ik ging naar huis als een ander mens...
Opgeladen, warmte in mijn hart, bevrijd in mijn hoofd en vooral minder alleen...

Feel a little of that human touch.

Ongelooflijk hoe 'kleine' dingen een wereld van verschil kunnen maken voor iemand. In een jachtige maatschappij is er haast geen tijd meer voor betrokkenheid, inleving, warmte, tijd maken voor...
Maar weet dat het wel altijd voor iemand een wereld van verschil kan maken ;-).

All we want is just a little of that human touch,
just a little human touch...




Lyrics: Human Touch - The Boss himself :-)



Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)


Geen opmerkingen:

Een reactie posten