zondag 23 oktober 2016

To everything there is a season, turn, turn, turn...


Wat uitgeteld lig in de zetel met mijn favoriete dekentje rond mij. Omringd door veel kussens die me ondersteuning geven staar ik dromerig door het vensterraam want een zachte bries zorgt voor wisselende kleuren in het dansend riet in onze voortuin. Af en toe is er een flikkering in mijn ogen als er enkele zonnestraaltjes op mijn voorhoofd tintelen. 
Ik kan zo intens genieten van zulke momenten. 

De zon fluistert me toe: 
'Alles komt goed Dintje. Want na regen komt er altijd zonneschijn.'

That's the spirit!

A time to laugh, a time to weep.
A time to heal.

Deze laatste opstoot was er opnieuw ééntje van het zwaarder kaliber. 
Zonder enige verwittiging en zonder genade. En zoals meestal, het slaat toe wanneer je het minst verwacht.  BAM! 

Ralph moest juist naar India voor 't werk dus het kwam echt niet goed uit. 
Maar ja, wanneer past het dan wel om een opstoot te krijgen hé? 
Als ik mocht kiezen dan zou ik het wel weten. Dan had ik er nooit ;-).

Ook bij Ralph en de kinderen hebben mijn opstoten telkens een grote impact. 
Want Ralph vindt het altijd heel moeilijk om me zó 'achter te laten'. 
Het is misschien raar uitgedrukt maar het is een ongerustheid die hij erbij moeten nemen, bovenop de werkdruk en dringende zaken die hij moet oplossen.

En Lennaert en Lisa die zijn stiller dan anders als ik een opstoot heb. Ik lees de ongerustheid in hun ogen. Wanneer zal die cortisone aanslaan? Wanneer gaat het opnieuw beter gaan met mama? Wanneer is mama 'terug'. 
Ik voel het aan hun knuffels die nog intenser zijn. 
Voor hen is het ook machteloos toezien.

A time to build up, a time to break down.
A time of love.

Na al die jaren van ziek zijn en opstoten hebben, ga ik er nu al anders mee om dan vroeger. Een paar jaar terug was het vooral vechten, vluchten, vasthouden aan...Het heeft me telkens veel energie gevraagd en het heeft me uiteindelijk nooit echt geholpen.

De laatste maanden ben ik er al wat meer in berust. En met 'berust' bedoel ik niet passief ondergaan of me laten gaan of zo. Want als ik een opstoot heb dan vecht het wel in mij hoor. Dan ben ik verdrietig, boos, ontgoocheld en voel ik me machteloos. Maar mijn opstoten komen en gaan.
Het blijft niet regenen, dat weet ik.
Ook deze opstoot zal voorbij gaan. 
En ja, ik zal wederom moeten herstellen, opnieuw recupereren, terug afbouwen en vooral alles terug opbouwen. Het is telkens van nul herbeginnen.
Maar het is nu eenmaal zo...



In mijn wisselvallig klimaat lopen al mijn 'seizoenen' door elkaar. 
Ik weet nooit welk weer het zal zijn. Iedere dag is het 'surprise, surprise'. 
Al hou ik wel van andere verrassingen hoor :-).

Zal het regenen? Zal het onweren? Komt de zon er dan toch door? Of raast er straks opnieuw een orkaan door mijn lijf? Meestal heb ik 4 seizoenen in 1 dag, ik schreef er al eens over in een vorig bericht. Je kan deze lezen via deze link:(http://wolfandthecity.blogspot.be/2016/02/four-seasons-in-one-day.html)

Maar straks gaat 'die storm in mij' terug gaan liggen. En dan komen er wederom opklaringen en dan zal ik nog veel intenser genieten van die zonnestralen. 
Als je begrijpt wat ik bedoel...

Want dan kan ik opnieuw genieten van wat buitenlucht, kan ik opnieuw fietsen naar 't zeetje, kan ik opnieuw mensen zien en voelen, kan ik opnieuw deelnemen aan 't leven, 'aanwezig' zijn op deze wereld. 
Ik zal nóg intenser leven en genieten 
omdat ik dankbaar ben dat ik het opnieuw kan.

A time of war, a time of peace.
A time you may embrace.

Vol bewondering blijf ik door mijn vensterraam turen. 
De zon is minder fel geworden en de eerste regendruppels pletsen tegen het raam. De wind blaast iets intenser en het neemt gestaag de verdorde blaadjes van de bomen met zich mee. 
Maar het komt wel goed, denk ik.
De zon heeft het me althans toegefluisterd dus ;-).

Net zoals die twee prachtige bomen aan ons pleintje moeten ook wij alle 'seizoenen' doorstaan. Winterse buien en felle rukwinden halen ons uit balans en het vraagt innerlijke veerkracht om terug ons evenwicht te vinden. De mooie zomerse dagen maken ons wederom sterk en zorgen voor de nodige weerbaarheid en draagkracht. En de herfst die leert ons 'los te laten' om zo ruimte te creëren in ons hoofd en in ons hart zodat we in de lente opnieuw ten volle kunnen bloeien :-).

To everything there is a season
Turn, turn, turn




Geïnspireerd door de leerrijke lessen Mindfulness, bedankt Tamara :) xxxx
Lyrics: Turn! Turn! Turn! van The Byrds Een golden oldie met veel waarheid :-)


Wil je geen berichten missen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ;-)
Lees nog andere berichten op www.wolfandthecity.blogspot.be

Geen opmerkingen:

Een reactie posten