donderdag 8 december 2016

I want to ride my bicycle, I want to ride my bike


'En heb je de zee al gezien vandaag?' vraagt Ralph me per sms. Ik beantwoord z'n bericht niet meteen want ik weet wel heel goed wat hij me wil zeggen 😋. Wat later stuurt hij me opnieuw een sms met het verzoek: 'Vanavond wil ik een foto zien van de zee.Z'n boodschap was dus duidelijk.

Mijn nieuwe fiets staat al een paar dagen goed afgesloten in onze garage.  Het is een elektrische fiets deze keer...Ik moet eerlijk zijn, ik was bang om er mee te rijden. 

Al een tweetal jaar lukt het me niet meer om met de auto te rijden. Deels omdat het niet mogelijk is omwille van te suf door de pijnstillers, te weinig concentratie enz...en ook het moet nog steeds verantwoord zijn, begrijp je?  
Dus ben ik aangewezen op mijn stalen ros, het openbaar vervoer en vervoer door Ralph, papa enz...

Met de bus dan...Als ik bijvoorbeeld naar mijn huisarts moet of naar het ziekenhuis dan heb ik al 2 verschillende bussen nodig. Dan ben ik een uurtje onderweg alleen al om er te geraken. Ik ben dan al doodop. 
En ja, ik weet het wel. Mijn papa trekt telkens (letterlijk zelfs) aan mijn oortjes als ik hem geen hulp vraag. Maar weet je, ik vind onafhankelijkheid zo belangrijk. Het boost mijn eigenwaarde terug op, het helpt om opnieuw meer zelfvertrouwen te krijgen.



Met de fiets voel ik me vrij. 
Ik vertrek wanneer dat ik wil en ik kan ook direct naar huis als het 'nodig' is. 
Maar de laatste tijd is ook het fietsen heel wat moeilijker geworden. 
Als ik ergens naartoe rijd dan ben ik vaak zo uitgeput dat ik eigenlijk best gewoon direct terug naar huis keer. Zo van die rustplaatsen voor chronisch zieken dat bestaat nog niet hé 😉. Of soms doen mijn knieën zoveel pijn of ben ik zo ijl in mijn hoofd van het buiten adem zijn dat ik meestal te voet met mijn fiets aan mijn hand verder moet.
En als er véél wind is, als ik weinig kracht heb, als heel moe ben dan vertrek ik simpelweg niet. 
Met als resultaat dat ik nog nauwelijks buiten kwam....

Toen ik mijn nieuwe fiets in de garage zette dacht ik nog stilletjes: 
'Maar Dintje toch wat heb je nu gedaan, je zal die fiets nooit gebruiken.'
De drempel was hoog. Je denkt nu maar allé hoe kan dat nu? Wel ik had een beetje schrik van die fiets. Zal ik het wel meester kunnen? Zal dat niet te snel gaan? Wat als ik val? Wat als ik me niet genoeg kan concentreren?

Dus snap je nu Ralph z'n sms? 
Hij wilde me aanporren, aanmoedigen om toch de fiets uit te proberen.

Ik heb toen toch al mijn moed bijeengeraapt en ben dan vertrokken met mijn nieuwe fiets. Bestemming: de bibliotheek. Doel : mijn boek lezen. 
Ja, ik moet een beetje een doel hebben anders kom ik niet buiten haha. En ok, een boek kan ik ook thuis lezen. Maar ik ben al bij 22/24 thuis dus even in een andere omgeving dat kan deugd doen hé.

Wel lieve lezers, ik kan jullie verzekeren dat er niemand zo gelukkig op z'n fiets zat als ik. Ik straalde, was intens gelukkig...Ik lachte al mijn tandjes bloot en amaai dat deed pijn in dat vriesweer haha.
Maar echt...
Ik fietste als de gelukkigste mens in de wereld. En toen ik toekwam in de bibliotheek dan was ik niet eens moe of uitgeput. Neen, ik had nog energie om mijn boek te lezen.  Ik was zo fier als een gieter op mijn fiets en op mezelf. Want ik was buiten geweest, had bewogen, zat mijn munt theetje in de bib te drinken en kon wat lezen in mijn boek.
Zalig toch?

Vooraleer ik opnieuw huiswaarts keerde ging ik eerst even naar het toilet om mijn neus goed te snuiten. Dit had ik beter niet gedaan want ik kreeg een enorme bloedneus.  Heb ik vaker.  Daar stond ik dan in het toilet met mijn handen vol bloed. Wat me opviel is dat van die 5 dames die ook het toilet binnen kwamen er geen enkele naar mij op keek. Dat is toch straf hé. 
Die onverschilligheid, ik begrijp dat soms niet. Ik heb altijd de neiging om naar iemand toe stappen die hulp nodig heeft. Raar hé dat mensen zelfs niet opkijken of vragen: 'Gaat het?'. Best dat ik geen hartaanval kreeg dan haha

Op de terugweg glunderde ik nog steeds. Al was het deze keer met een grote papieren prop in mijn rechterneusgat...Totaal geen zicht maar ja, ik kon niet anders hé haha

Met de lyrics van Queen in mijn hoofd: I want to ride my bicycle, I want to ride my bike...stopte ik even op de dijk om mijn foto te trekken van 't zeetje. Opnieuw een intens vreugdemomentje. Wat is zo toch machtig mooi ons zeetje...Voilà, straks kan ik mijn bewijsmateriaal voorleggen aan de 'grote chef'.  



Ik moet zeggen mijn nieuwe fiets heeft al veel mensen gelukkig gemaakt. 
Want iedere keer (Allé iedere keer, het is al mijn 3de ritje haha) als ik van mijn fiets stap dan glunder ik. Want ik heb dingen gezien, mensen aangesproken, ik heb bewogen, ben buiten mijn heilige 4-muren geraakt, heb genoten van de frisse lucht door mijn neusgaatjes en ik heb een gezonde blos op mijn wangen 😊...
Ik glunder en dan is ook Ralph blij dat ik opnieuw onafhankelijker kan zijn, dan zijn de kids happy als ik hen dan vertel wat ik allemaal ben tegen gekomen met mijn fiets. En toen mijn ouders even binnensprongen die avond dan zag je ook bij hen vreugde en glundering op hun gezicht. Want ja, ons Dinneke kan terug naar buiten gaan, zegt mijn mama dan 😍.  

Hoe andermans geluk ook anderen kan gelukkig maken :-).



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina 😉
Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun.


Lyrics: Queen, still my absolute favourite 💖, with Bicycle Race


2 opmerkingen:

  1. De elektrische fiets heeft ook mijn wereld ook zo veel groter gemaakt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zalig hé, het geeft mijn zo'n gevoel van vrijheid, ik glunder terwijl ik het typ :-) xxxx

    BeantwoordenVerwijderen