donderdag 1 december 2016

Sorry seems to be the hardest word


'Ik had er zó graag bij geweest vanavond 
maar het zal me helaas (weeral) niet lukken. 
Sorry hoor'

Weet je hoeveel keer ik dat 5-letterwoord 'sorry' al gezegd heb?
Onnoemelijk veel...
'Sorry meiden, ik zal moeten afhaken voor morgen. Ik heb een nieuwe opstoot.'
'Het spijt me maar we moeten ons etentje voor straks annuleren. Ik ben te ziek.'
'Ik kan er vanavond niet bij zijn want ik ben 'op'.'

Ik annuleer niet graag, echt niet...
Wie wel hé 😉?

Graag had ik vorige dinsdag naar die interessante voordracht geweest. En natuurlijk had ik ook graag naar die Tupperware van mijn vriendin geweest. Niet dat ik iets nodig had van potjes en dekseltjes enz...Zoals de meesten zeker haha 😛.
Maar ik wilde er gewoon bij zijn. Begrijp je? Tussen mijn vriendinnen, 'er bij' zijn.

Maar vaak moet ik luisteren naar mijn verstand in plaats van mijn hart te volgen. Dat is niet makkelijk en het doet me meestal pijn. Want het zijn net die keuzes die me verdrietig maken. 
Toch heb ik vorige week de juiste keuze gemaakt...
Want na die 2 opstoten kort op elkaar maakte een 3de opstoot me duidelijk dat het op komst was. Het is kantje boord geweest maar ik heb ze op tijd kunnen afremmen. Denk ik, hoop ik.

Follow your heart, but
take your brain with you


De meesten begrijpen het wel al. 
Alsof ze mee met mij er in zijn 'opgegroeid'. 
Allé, je begrijpt wel wat ik wil zeggen hé. 

In al die jaren dat ik ziek ben, weten ze, kennen ze en vooral begrijpen ze het ondertussen. (Trust me er zijn ook 'anderen' hoor 😝) Meestal sturen zij de dag voordien een berichtje of bellen ze me een uurtje voordien op. 'Zal het lukken voor jou? Hoe voel je je vandaag? Geen druk op jezelf zetten hé, als het niet lukt, we verplaatsen het wel.' Of nog...'Ik begrijp dat je niet op de les kan aanwezig zijn, je moet je niet schuldig voelen, echt niet. We halen het wel in.'

Het lijkt misschien banaal maar ik ben er heel dankbaar om, voor zulke reacties. 
Want het zijn net die kleine dingen die bij mij de druk op mezelf doen minderen. Het helpt me om toch te luisteren naar mijn lichaam in plaats van het te duwen en nog te duwen tot het niet meer kan. 
Want het is soms sterker dan mezelf, ik weet het. 
Ik heb mijn karakter 'voor' maar ik heb het ook 'tegen' mij. Als er iets me niet lukt dan zeg ik: 'Komaan Dintje, vooruit, probeer het nog eens.' 
En dan ga ik er terug voor.
Maar ik wil niet altijd toegeven aan wat mijn lichaam me toefluistert. 
Soms laat ik het eerst schreeuwen. 
En dan nog...
Want ik wil er bij zijn, ik wil dingen doen, ik wil mezelf terug opbouwen, uitvinden, sterker maken en terug socialer zijn.

Spreek ik dan beter niet meer af? 
Schrijf ik me dan beter voor niets meer in?

Een paar jaar terug had ik eerder de neiging om 'niets' meer te doen. 
Want ik ging wachten tot ik beter was 😳.  
Maar dat 'beter worden' dat kwam er niet van. 

Ik nam toen toch de beslissing om dingen te gaan doen. Want ik kwam niet meer buiten dus nul sociaal contact, de eenzaamheid heeft me vaak parten gespeeld. 
En ook mijn brein, mijn lichaam, zelfs mijn spreken moet ik blijven trainen. 
Want al wat je niet traint gaat achteruit. 
Dus nu maak ik plannen, spreek ik af en schrijf ik me in bepaalde lessen want het stimuleert mijn hersenen, mijn spreken, mijn sociaal zijn.  En bovendien geeft het mij iets om naar uit te zien. En net dat is heel belangrijk, vind ik.
En lukt dat dan altijd? NEEN, in het vetjes haha.
Maar ik heb het tenminste geprobeerd...


Het lukt niet altijd, dat is waar.
De yogalessen zijn echt super maar ik kan ze niet meer volgen want mijn lichaam is er te zwak voor momenteel. Het bloemschikken deed ik graag maar 2 uur na elkaar was te zwaar voor me. De pianolessen waren uitdagend en ik deed het ontzettend graag. En wat heeft de juf geduld moeten hebben met mij haha. Maar ook dat heb ik moeten stopzetten. Met mijn hoofd lukte het niet meer en mijn polsen deden te veel pijn als ik speelde. En mijn voordrachtlessen, die volg ik praktisch parttime of nauwelijks.

Maar weet je...
Ik doe wat ik kan.
En ik geef niet op, ik blijf proberen. 

Als iets dan echt niet lukt dan laat ik het los...
En dan probeer ik iets anders. 
Want iedere keer, ieder moment...
dat ik wèl kan deelnemen, als ik wèl kan afspreken, als ik er wèl bij kan zijn...dan beleef ik pure vreugdemomenten.  
Omdat ik maar al te goed besef dat het niet vanzelfsprekend is. 
Ik ervaar dan intense dankbaarheid en geniet in het duizendvoud 😊.

Believe that you can
and you're halfway there.

That's the spirit!


The song: 'Sorry seems to be the hardest word' van Elton John. 

De lyrics zijn niet van toepassing want het is geen 'sad, sad situation'. 
We doen allemaal wat we kunnen xxxx 
Maar ik had een titel nodig hé ;-)




Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebook pagina 😉. Deel gerust, sharing is caring 😊Bedankt voor je steun.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten