dinsdag 31 januari 2017

We Can Be Heroes, just for One Day


'En wat doe je van werk?' dat was haar eerste vraag toen ze bij mij kwam staan op die nieuwjaarsreceptie vorig jaar. Ik stond er al zo onwennig bij en dan dit nog 😲. 
'Ik werk momenteel niet...' antwoordde ik haar met een onzekere stem. Waarna ze direct ergens anders ging staan. Haar boodschap was duidelijk.

- And you, you can be mean -

Terwijl ik daar nog wat beduusd naar de grond aan het staren was vroeg ik me af: 'Is dat nu het eerste dat je vraagt aan iemand?' Kan je niet gewoon zeggen: 'Hallo, hoe gaat het met je of aangename kennismaking, ik ben...?' 
Ja toch? Of ben ik dan zo abnormaal 🙃?

Ik vind het nog steeds heel moeilijk om het te zeggen dat ik niet kan werken omdat ik te ziek ben. En het woordje 'kan' is heel belangrijk in deze zin. If only I could...

Vaak wrong ik me in duizend bochten om 'die vraag' te ontwijken. En meestal voelde ik het al opkomen als ik in een groepje stond: 'En alles goed op 't werk?
Ik zei dan: 'Ja, ca va hoor.' En babbelde gewoon mee. Ik voelde me daar echter nooit goed bij. Maar het was gewoonweg het makkelijkste antwoord op dat moment. 
- Standing by the wall
and the guns shot above my head -

Nu ben ik al wat 'dapperder' als ik zo mag noemen. Ik zeg nu: 'Ik werk momenteel niet omdat ik ziek ben.' En wat mensen daar dan bij denken...Ik kan daar toch niet veel aan veranderen hé. 
Ik heb er niet voor gekozen, weet je. 
Ik zou véééél liever gaan werken dan iedere dag ziek te zijn en pijn te hebben. 
Wie niet?
- I, I wish I could swim
Like dolphins, like dolphins can swim -

We leven echter in een maatschappij waar 'status' blijkbaar heel belangrijk is. Wat je doet van werk en vooral hoe hoog je op de ladder staat of hoe populairder dat je bent, is een grote maatstaf voor velen. Alsof je gemeten wordt, in waarde wordt geschat. 

Ik heb het zelf al een paar keer ervaren. 'Vrienden' die niet meer praten tegen mij omdat ik momenteel niet werk. Die mij tijdens het 'hoe-gaat-het-met-je-rondje' gewoonweg overslaan. Die soms alleen nog met Ralph praten terwijl ik vlak naast hem sta. Dat is pijnlijk, weet je...
Want ze geven mij de indruk dat ik van minder belang ben. Dat ziek zijn een soort zwakte is of een verkeerde keuze is die ik maakte.

- And the shame was on the other side -

Maar is dat belangrijk? Is dat gegeven essentieel? Of je werkt of niet werkt? Of je ziek bent of niet? Of je baas bent of arbeider (zonder enige afbreuk te maken hoor want voor mij is iedereen even waardevol 😊) 
Speelt dat een rol hoe je met mensen omgaat? 



Onlangs las ik een artikel over een vrouwelijke sterren chef die haar Michelinster teruggaf. 'Ik ben ze 'ontgroeid' zei ze.
En toen dacht ik: 'Wat zullen mensen uiteindelijk onthouden van die sterren chef?'
Haar warm ontvangst, het sublieme eten, de ongedwongen sfeer in het restaurant, het toffe gezelschap waarmee ze het moment deelden...
Ja toch?
Is het dan van belang om te weten hoeveel sterren ze heeft gehad? Of welke quotering en hoeveel punten ze kreeg? 

Ik denk dat het antwoord duidelijk is zeker 😝?




Mijn schoonvader is ons die avond, na die nieuwjaarsreceptie, komen ophalen. Toen ik op de achterbank wat wegdommelde hoorde ik: 'Let's dance' van David Bowie. De man was nog maar net overleden. Z'n rauwe stem bracht me in enkele seconden terug naar de zalige jaren 80. 

Muziek beweegt mij altijd, het is vaak ook een inspiratie om een blog te schrijven. Maar dat wisten jullie al hé 💖🎤. 
Muziek brengt me steeds terug naar een periode in mijn leven. Soms maakt het me intens gelukkig, soms ook verdrietig of boos. Het is afhankelijk van de herinnering die er aan vast hangt. 'Let's dance' brengt bij mij alleen maar toffe herinneringen naar boven. Wat een tijd 💫.

Het is jammer dat de man is heen gegaan. Maar voor mij zal David Bowie altijd blijven bestaan. Het is z'n stem die verder leeft. Zelfs als wij er niet meer zullen zijn zal Bowie nog steeds bestaan 😝. 
- Though nothing,
nothing will keep us together -

Maar blijven we niet allemaal op één of andere manier verder bestaan? 
Je kan altijd je 'stem' laten horenin iets het verschil maken en iemands herinnering worden, vind ik.
Want iedereen heeft wel 'iets'. Een talent, een passie, een groot hart, een intentie, een sprankel, een vuur...Een positieve indruk na laten, dat vind ik ook al straf ✨.

Zingen dat kan ik niet...
Dus no worries ⛈ lieve lezers. 
Ik word zeker niet de nieuwe David Bowie 😝. 

Toch probeer ik mijn weg te maken, mijn afdruk 👣 ergens te zetten. 
Het zijn geen grootse dingen hoor maar dat hoeft ook niet, vind ik. 
Ik probeer mensen te inspireren met mijn schrijven, met mijn foto's en quotes. Mijn 'vuur' gebruik ik in mijn vrijwilligerswerk, in de opvoeding van mijn kinderen, in het 'vrouw' zijn, in het 'vriendin' zijn...
Het moet allemaal zo groots niet zijn, echt niet.

Een vriendelijk woord tegen een onbekende op een nieuwjaarsreceptie 
maakt je ook al de held van de dag haha 🤗. 

Hoe maak jij het verschil in deze wereld 🌎?
Wanneer ben jij een 'held' 😉?


- WE CAN BE HEROES
    for ever and ever -




Lyrics: David Bowie - with the beautiful song Heroes 💖


Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebookpagina 😉

Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun 💓.

2 opmerkingen:

  1. Fulltime SLE ambassadrice die haar werk altijd mee naar huis neemt ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hihi, dat is een mooi en nobel werk :-), dat me inderdaad heel nauw aan het hart ligt. Samen maken we het verschil hé. That's the spirit! Bedankt voor je reactie Sander xxxx

    BeantwoordenVerwijderen