vrijdag 17 februari 2017

We Are the 'Champions'


'Champions aren't made in gyms.' 
Ik lees het op één van de deuren in de revalidatiezaal terwijl ik me met één been op een bankje hijs en dan terug neer kom. Het is moeilijk om de oefening uit te leggen als je het niet voor je ziet hé 😋. Maar het is er ééntje om mijn beenspieren te versterken. Allé dat beetje spieren dat ik nog heb. Maar ik heb ze, amaai...geloof me. Want ik voel ze intens branden 🔥 terwijl ik die oefening doe. 

'Gaat het? Niet te zwaar? Geen pijn?' 
vraagt de kinesist terwijl hij bij me komt staan. Er verschijnt opnieuw een grote glimlach op mijn gezicht. 'Het gaat' zeg ik hem terwijl ik wat blijf glunderen. Want ik voel mijn 'lichaam' opnieuw. 

Mijn pijn die is er, dag in-dag uit, nacht in-nacht uit. Maar op de duur voel ik mijn lichaam niet echt meer. Soms moet ik eens knijpen in mijn arm of in mijn been om 'iets' te voelen. Klinkt misschien raar en tegenstrijdig. En toch is het zo. Vaak is mijn lichaam zo opgespannen van de pijn dat ik zelden nog iets anders voel, begrijp je? 

'Ik ben gestart met de revalidatie'
vertelde ik vol fierheid aan mijn reumatoloog toen ik vorige week op controle moest. Hij zei: 'Dat is super maar doe het toch rustig aan hé'. 
Tiens? Zou mijn reumatoloog mij al wat kennen? Haha

Want ik heb het nieuwe jaar 🎉 niet zo goed ingezet. Na die 3 zware opstoten kort op elkaar op het einde van het jaar kreeg ik nauwelijks een kans om opnieuw aan te sterken. Een zware verkoudheid 🤧 kreeg me te pakken. Het is zeker al jaren geleden dat ik nog eens iets anders had dan enkel lupus opstoten. 

Ondertussen zijn we al bijna twee maand verder en Dintje is nog steeds niet helemaal op haar plooi. Het blijft aanslepen omdat mijn systeem niet kan vechten door mijn lupusmedicatie. De 3 dozen antibiotica hebben me wel wat geholpen maar het blijft sluimeren. En dat put mij volledig uit. Omdat het ook mijn lupus constant triggert en zo telkens mijn wolf wakker maakt.

Maar ik had me voorgenomen om in januari opnieuw te starten met de revalidatie. En koppig als ik ben...
Ik ben dus gestart 💪. 

'Let's do this'
Mijn lichaam is in de loop van de jaren veel veranderd. Ik ben heel wat gewicht verloren door het ziek zijn. Het is ook fel verzwakt geraakt door alle medicatie. Het is voornamelijk de cortisone die letterlijk mijn spieren op eet. Dus ik moest iets ondernemen om wat meer kracht bij te winnen. Want ik voel me vaak beperkt als ik iets niet openkrijg of onzeker omdat ik met van die 'limonadebenen' loop. Allé, hier in Oostende noemen we dit zo haha. Het wil zeggen dat ik geen kracht heb in mijn benen 😜.

Ik had al pogingen ondernomen hoor, bij kinesisten of op mijn ééntje. Ik ging dan bijvoorbeeld naar de fitness. Maar vaak moest ik na 1 sessie bijna een hele week recupereren. Ook tijdens de yogalessen was het zo. Soms kreeg ik na een les een mini-opstoot. Ook lopen heb ik nog eens geprobeerd. Want dit was vroeger mijn absolute favoriet ✨. Maar van dat eerste lesje start-to-run 👟 heb ik een maand moeten recupereren. 

Nu besef ik dat ik telkens mijn lichaam te ver in het rood liet gaan. Ik pushte mezelf altijd voor dat tikkeltje meer. Want ik wil het zo graag. 
Maar mijn wil is een beetje te sterk voor mijn zieke lichaam.
Het is allemaal zo simpel niet, weet je. 
Zeker als er in mij een gedreven, 'gezonde' mens leeft. 

'En wat doe je dan als je voelt dat je lichaam in het rood gaat?' 
vraagt mijn kinesist terwijl hij me wat blijft aankijken. 
Euh, ja Dintje wat doe je dan 🤔? 
'Ik doe gewoon verder', zeg ik hem met een stille stem. Want ja, ik kan toch niet stoppen in het midden van de les? Wat moeten ze dan denken van mij? Ik wil het niet altijd laten weten/blijken dat ik ziek ben.
En daarbij ik wil kunnen wat 'zij' kunnen. Dus ja, ik deed gewoon verder ook al schreeuwde mijn lichaam van 't is genoeg Dintje. 
Een slechte karaktertrek, vrees ik. 
Maar er bestaan nog slechtere karakters hé 😝.
Nu besef ik dat mijn lichaam mijn bondgenoot is 
en dat ik moet luisteren naar wat het me vertelt.

'The will must be stronger than the skill.' 
lees ik verder op de deur terwijl ik mijn oefening af werk. 
'Dat is het' zeg ik tegen mezelf. Ok, het is niet makkelijk en na 2 sessies oefeningen in de revalidatie kreeg ik al een verwittiging. Mijn lichaam reageert fel, wat ook te begrijpen is.  Maar mijn wil en mijn enthousiasme om verder te zetten is nauwelijks met iets te stoppen. 

Gelukkig heb ik de kinesist aan mijn zij die dat actiekantje van mij wat 'tempert'. Die het wel ziet wanneer ik wel pijn heb maar ik het hem niet zeg. Die dan de oefeningen aanpast zodat ik opnieuw verder kan, zonder mijn wolf kwaad te maken. Maar die me ook aanmoedigt om er voor te gaan.

'Zie je mijn spieren al 💪?'
vraag ik bijna dagelijks aan Ralph en de kids terwijl ik mezelf aanschouw in de spiegel haha. Ik weet het, ik kan soms een beetje 'over the top' zijn.
Maar het feit dat ik opnieuw aan mijn lichaam werk, dat ik opnieuw gevoel heb ik mijn lichaam dat maakt mij wellicht de gelukkigste mens in de revalidatie. 
Ook al ben ik soms moedeloos als ik daar toe kom omdat mijn energiepeil onder nul staat. Ook al ben ik grieperig en heb ik pijn, the usual stuff dan...Ik kan nauwelijks mijn lach verbergen als ik die oefeningen doe. 
Want ik ben er! En ik doe het! 
Het geeft me zoveel verse hoop en innerlijke energie. Ik droom al om opnieuw te gaan sporten of eventueel opnieuw te kunnen lopen. Ook al is dat een utopie maar onthoud goed: 'De wil is vaak belangrijker dan de vaardigheid 😋!'  

Met vallen en opstaan, ik geraak er wel!
Yes I can, that's the spirit!


Champions are made 
from something they have deep inside them, 
a desire, a dream, a vision.



Song & lyrics: We are the Champions - Queen


Met een grote dank aan mijn kinesist Lander 👏👍 & Mind Your Body. Merci voor de professionele en de persoonlijke aanpak. Bedankt om me 'back on track' te zetten 😝. Dankbaar!



Wil je geen berichten missen? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief op www.wolfandthecity.blogspot.be of like mijn Facebookpagina 😉

Deel gerust, sharing is caring 😊. Bedankt voor je steun 💓.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten